In de Paaswake werden twee jongelingen gedoopt.
Samen met nog een derde werden zij gezalfd in het vormsel.
En zij hebben voor het eerst met ons de Eucharistie gevierd:
zij ontvingen het Lichaam en het Bloed van Christus.
Zo bewust gedoopt worden is – als je het mij vraagt –
het meest fantastische avontuur van het menselijk bestaan.
Maar…
wat daarna komt,
is minstens even groot.
Want nu breekt een bijzondere tijd aan:
de tijd van de mystagogie.
Mystagogie betekent:
binnengeleid worden in het mysterie,
in het verborgen leven dat God ons heeft geschonken.
En let goed op:
mystagogie is geen theorie.
Het is een weg.
Een weg met drie dimensies:
wat zichtbaar is,
wat verborgen is,
en wat zal verschijnen.
En precies dat zien we vandaag,
op deze Paaszondag.
Eerst is er wat zichtbaar wordt.
Zoals in de sacramenten:
water, chrisma, brood en wijn.
Zoals ook de gemeenschap rondom ons.
Zoals de gebeurtenissen in ons leven die ons hart raken.
Zo zag ook Maria Magdalena
in de vroege ochtend dat de steen was weggerold.
En zij liep.
Simon Petrus en de andere leerling liepen ook.
Ze gingen het graf binnen,
ze zagen,
ze onderzochten…
maar ze begrepen nog niet alles.
Want er is ook wat verborgen is.
Wat zij zagen, was slechts een teken.
De werkelijkheid lag dieper.
De Heer was verrezen,
maar nog niet zichtbaar voor iedereen.
Hij verscheen aan wie God had uitgekozen.
En ook wij zijn uitgekozen.
Om te zien wat niet iedereen ziet.
Om te geloven wat niet iedereen begrijpt.
Want – zegt Paulus van Tarsus –
“gij zijt gestorven
en uw leven is nu met Christus verborgen in God.”
Dat is gebeurd in het doopsel.
Bij hen.
En bij u.
En bij mij.
Wij dragen een verborgen schat in ons.
En dan is er wat zal verschijnen.
Christus is ons leven.
En wanneer Hij verschijnt,
zullen ook wij met Hem verschijnen in heerlijkheid.
Dat is onze toekomst.
Dat is onze hoop.
Dat is het vuur dat in ons gelegd is.
En daarom is deze Paastijd
een tijd van mystagogie.
Een tijd om te leren zien
wat we ontvangen hebben.
Hoe doen we dat?
Door terug te kijken:
wat is er gebeurd in het water?
wat heeft God gedaan in die zalving?
wat betekent het dat wij zijn Lichaam ontvangen?
Door de Schriften te blijven lezen.
Zoals de leerling:
hij zag en geloofde…
maar hij moest nog groeien in begrip.
Door Christus te leren herkennen in het dagelijks leven:
in relaties,
in keuzes,
in lijden en in vreugde.
Door elke zondag opnieuw de Eucharistie te vieren:
van teken
naar aanwezigheid
naar zending.
En door samen Kerk te zijn.
Want niemand kan dit alleen.
Wij worden gedragen door het volk van God.
En onze nieuwgedoopten:
misschien herkennen zij nog niet alles.
Misschien begrijpen zij nog niet ten volle
wat er met hen gebeurd is.
Maar dat is niet erg.
Dat is het begin.
Dat is mystagogie.
En tegelijk…
zijn zij voor ons een teken.
Een levend teken.
Want wat bij hen zichtbaar is gebeurd,
is ooit ook met ons gebeurd.
Misschien lang geleden.
Misschien bijna vergeten.
Maar niet minder werkelijk.
En daarom mogen wij hen niet alleen feliciteren.
Wij dragen ook verantwoordelijkheid.
Voor hen.
Dat zij niet zouden verliezen
wat zij ontvangen hebben.
Dat zij niet zouden denken
dat de Eucharistie iets gewoons is.
Dat zij niet zouden vergeten
dat zij gezonden zijn.
En misschien moeten wij eerlijk zijn:
als zij alleen naar ons kijken…
naar onze manier van geloven…
wat zullen zij dan zien?
Zullen zij mensen zien
die leven van de Eucharistie?
Zullen zij mensen zien
die werkelijk geloven
dat Christus aanwezig is?
Zullen zij mensen zien
die hun leven beleven als een zending?
Broeders en zusters,
zij hebben ons nodig.
Maar misschien…
hebben wij hen nog meer nodig.
Om ons te herinneren
aan het begin.
Aan het vuur.
Aan wat mogelijk is
wanneer iemand zich opent voor God.
Christus is verrezen.
Hij leeft.
En wij mogen leren ontdekken
wat dat betekent.
Zij– die pas begonnen zijn.
Wij – die al lang onderweg zijn.
Christus is uw leven.
En wanneer Hij verschijnt,
zult ook gij met Hem verschijnen in heerlijkheid.
Dat is onze hoop.
Dat is onze toekomst.
En misschien…
is deze Paastijd
een uitnodiging
voor ons allemaal:
voor hen
om te groeien,
en voor ons
om te herbeginnen.
Laat ons samen
de Eucharistie opnieuw leren ontdekken.
Niet als gewoonte.
Maar als ontmoeting met de levende Heer.
Niet als ritueel.
Maar als leven.
En laat ons elkaar helpen
om niet lauw te worden,
maar levend.
Want er is een vuur gegeven.
Jezus is verrezen.
In Hem zullen ook wij verrijzen!
Er is een vuur gegeven.
Aan hen.
Aan ons.
Aan onze Kerkgemeenschap.
Aan de hele mensheid.
Amen.
Alleluia!
5 april 2026
Roosdaal
+ pastoor Kris Van den Bossche
