VAN EEN KLEIN DORP MACHA, RAJASTHAN (INDIA) NAAR GENT (BELGIE)
Ik ben Nilesh Dodiyar, salesiaan van Don Bosco en recent tot priester gewijd op 6 januari 2026. Mijn levensweg begon ver van hier, in Macha, een klein dorp in Banswara, Rajasthan, India. Mijn vader is een kleine boer en mijn moeder is huisvrouw. Ik heb drie broers. Daar, in een eenvoudige omgeving, groeide ik op in een familie waar geloof en samenleven belangrijk zijn.
Een ontmoeting die iets veranderde
Mijn weg begon stilletjes te veranderen toen ik in het laatste jaar van het middelbaar studeerde en samenwerkte met mijn parochiepastoor, pater Johnson een Kapucijn priester. Hij deed niet alleen zijn werk, maar leefde echt voor de armen en zieken. Zijn manier van eenvoudig, vriendelijk en betrokken aanwezig zijn raakte mij diep. Hij sprak niet over roeping, maar zijn leven sprak voor zich. Ik begon mij af te vragen: “Wat maakt hem zo gelukkig in wat hij doet?” en “Zou zo’n leven ook iets voor mij kunnen zijn?”
Een vraag die bleef groeien
Wat begon als een kleine gedachte, groeide langzaam uit tot een diepere vraag. Tijdens momenten van gebed, in de stilte, bij bezoeken aan de Mariagrotten en in gesprekken met hem en met mijn ouders, kwam die vraag steeds terug: “Wat wil God met mijn leven?” Maar tegelijk was er ook veel twijfel. Ik dacht aan mijn familie, mijn toekomst, mijn vrienden en mijn eigen plannen. Ik vroeg me af: “Ben ik wel geschikt om priester te worden? Kan ik zo’n leven aan? Is dit echt mijn weg?” Soms probeerde ik die vraag weg te duwen. Ik wilde een gewoon leven kiezen, zonder te veel risico. Maar diep vanbinnen voelde ik mij geroepen om Hem te volgen.
De stap naar het salesiaanse leven
Uiteindelijk vond ik de moed om een stap te zetten en ging ik naar mijn pastoor voor een gesprek. Niet omdat ik alles zeker wist, maar omdat ik voelde dat ik moest antwoorden op die innerlijke uitnodiging. Hij stelde voor om bij de salesianen te gaan, geïnspireerd door Don Bosco, die ik voordien nog niet kende. Dat vormingshuis lag dichter bij mijn huis en mijn deelstaat, op ongeveer 250 kilometer, terwijl dat van de kapucijnen bijna 700 kilometer ver lag.
Bij de salesianen ontdekte ik dat roeping geen perfect verhaal is, maar een weg van vertrouwen. Een weg waarop je groeit, leert, soms twijfelt, maar toch verdergaat. Vooral het werken met jongeren gaf mij veel vreugde. Ik voelde dat dit de plaats was waar ik moest zijn.
Een onverwachte zending: van India naar België
Als jongen in het kleine dorp Macha had ik nooit kunnen dromen dat mijn roeping mij tot in België zou brengen. En toch ben ik vandaag hier in Gent. Een andere cultuur, een andere taal, een andere manier van leven. In het begin was dat zeker niet gemakkelijk. Maar stap voor stap werd mijn missiegrond ook de plaats waar mijn roeping vorm kreeg. Want roeping gaat niet over waar je vandaan komt, maar over waar je geroepen wordt om te dienen.
Priester zijn vandaag
Sinds mijn priesterwijding beleef ik mijn roeping elke dag opnieuw. Priester zijn betekent nabij zijn bij God, bij mensen en bij de natuur. Het betekent luisteren naar God, naar de mens en naar de natuur. Het betekent hoop brengen waar het moeilijk is en vooral aanwezig zijn bij jongeren met bijkomende zorgbehoeften, zoals Don Bosco ons heeft geleerd. Het is geen perfect leven, maar het is een leven vol betekenis.
Roeping is voor iedereen
Op roepingenzondag denken we vaak dat roeping alleen gaat over priesters of religieuzen. Maar eigenlijk gaat het over elke mens. Iedereen heeft een roeping. Iedereen wordt uitgenodigd om zijn of haar leven zinvol te maken. De vraag is niet alleen: “Wat wil ik doen?” maar ook: “Voor wie wil ik leven?” en “Waar kan ik mijn liefde delen?”
Een woord aan jongeren
Aan jongeren wil ik dit zeggen: je hoeft niet alles te weten. Je hoeft niet perfect te zijn. Maar durf te zoeken. Misschien heel eenvoudig, met een klein gebed: “God, wat wilt U van mij?” Zo is mijn weg begonnen.
Dankbaar onderweg
Als ik vandaag terugkijk, van Macha in Rajasthan tot hier in Gent, voel ik mij vooral dankbaar. Mijn leven is anders gelopen dan ik had gedacht, maar het is rijker geworden. Niet omdat alles gemakkelijk was of is, maar omdat ik heb leren vertrouwen.
En tot slot
Misschien ben jij ook onderweg. Misschien stel jij je ook vragen over je leven. Weet dan dat dat al een begin is. Want roeping begint met een vraag. En wie durft te luisteren en stappen te zetten, zal stap voor stap zijn weg vinden.
Nilesh Dodiyar
