Kerstmis. Feest van het licht, vrede en geborgenheid. Twee zinnetjes trokken mijn aandacht: ‘Ze kwamen van ver’ en ‘Er was geen plaats in de herberg’.
Tegenwoordig worden veel mensen hiermee geconfronteerd. Ze zijn hun thuisland ontvlucht omwille van oorlog en kwamen hier terecht. Ze hebben er niet voor gekozen, maar de omstandigheden hebben hen ertoe gedwongen.
In de Kerstviering in de kerk van Sint-Paulus wilden we hen betrekken door te bidden voor vrede. Mensen uit Oekraïne, Libanon, Syrië, maar ook uit Gaza waren uitgenodigd. Jamal liet op het allerlaatste moment weten dat hij niet kon komen omdat hij juist bericht gekregen had dat zijn broer omgekomen was in een bombardement in Gaza. De ellende blijft duren. ’s Ochtends werden we opgeschrikt door het nieuws dat veel elektrische installaties gebombardeerd waren in Oekraïne.
Sergey en Alime kwamen hier acht jaar geleden aan toen hun Donbassregio aangevallen werd. Ze spreken inmiddels vlot Nederlands en hebben werk gevonden. Mahmoud komt uit Libanon maar heeft nog zijn familie die weer eens af te rekenen heeft met bombardementen. En Bashar en Aghiad zitten geprangd tussen vreugde en onzekerheid over hun thuisland Syrië. Ze brachten allemaal een getuigenis van hun onrust en vertwijfeling.
Ook in andere landen zijn mensen bang van wat de toekomst zal brengen. We kunnen alleen maar een simpel gebed prevelen en hopen dat er meer menselijkheid komt, vrede voor iedereen. Een opdracht ook voor ieder van ons, hier en nu, elke dag opnieuw…
Na de viering klonken we nog eventjes na. Bashar en Aghiad konden hun verhaal kwijt aan Steve Ghijselings, bestuurslid van de Culturele Kring die een aardig mondje Arabisch spreekt.
Ignace
