In memoriam – Greta Herreman
Een dankbaar woord vanuit de Sint-Bertinusgemeenschap van Bulskamp
Met verslagenheid vernamen we het plotse overlijden van Greta Herreman. Tot op de dag van haar overlijden was Greta actief als kosteres in de Sint-Bertinuskerk van Bulskamp. Haar heengaan laat dan ook een grote leegte achter: in haar gezin, bij haar man Robert en haar kinderen Mieke en Jan, maar ook bij zovele mensen in Bulskamp en ver daarbuiten die haar hebben gekend en op haar mochten rekenen.
Greta was iemand die niet graag op de voorgrond trad. Eenvoud sierde haar. Maar juist door die eenvoud en haar vanzelfsprekende bereidheid om te helpen, betekende zij voor velen bijzonder veel.
In 1975 huwde Greta met Robert Rosseel. Samen kregen zij twee kinderen, Mieke en Jan. Haar gezin nam steeds een belangrijke plaats in haar leven in. Greta koos ervoor om thuis voor haar gezin te zorgen, maar haar zorg beperkte zich nooit tot de muren van haar eigen huis.
Doorheen de jaren groeide zij uit tot een vertrouwd gezicht voor heel wat mensen in Bulskamp, Veurne en Izenberge. Als vrijwilligster hielp zij ouderen en mensen die een extra hand konden gebruiken. Strijken, poetsen, naaien, een maaltijd klaarmaken: voor Greta waren het misschien gewone dingen, maar voor wie haar hulp nodig had, maakten die kleine gebaren vaak een groot verschil.
Meer dan dertig jaar hielp zij tijdens de weekends bij het onderhoud van tearoom De Barke. Zij zorgde mee voor de ouders van Robert en gedurende ruim twaalf jaar nam zij trouw de was mee van haar eigen moeder, die in woonzorgcentrum 't Hoge verblijft. Het typeert Greta: zorg dragen voor anderen was voor haar geen groot woord, maar iets wat je gewoon deed.
Diezelfde dienstbaarheid bracht zij mee naar onze Sint-Bertinuskerk in Bulskamp.
Jarenlang zorgde Greta voor het onderhoud van de kerk. Als kosteres stond zij klaar wanneer er een eucharistieviering, uitvaart, huwelijk of doopsel was. Zij zorgde ervoor dat alles klaarstond voor de priester en voor de mensen die naar de kerk kwamen. Veel van wat zij deed, gebeurde haast onzichtbaar. Maar wie een kerk en een geloofsgemeenschap van nabij kent, weet hoeveel zulke stille handen betekenen.
Een kerk leeft immers niet alleen door haar stenen, haar altaar of haar klokken. Een kerk leeft vooral door mensen die haar deuren openen, die zorg dragen voor de ruimte, die alles klaarzetten en die anderen met vriendelijkheid ontvangen. Greta was zo iemand.
En na al dat werk vond zij thuis haar rust. Niet in verre reizen of grote ondernemingen, maar in haar tuin en serre, tussen haar groenten. Daar kon zij tot rust komen, om daarna opnieuw voor Robert te koken en thuis verder bezig te zijn. Ook daarin bleef zij zichzelf: eenvoudig, tevreden met het gewone en met aandacht voor de mensen rondom haar.
Zelfs een gelezen krant kreeg nog een tweede bestemming. 's Avonds bracht Greta die nog even naar de buren, en natuurlijk hoorde daar dan een praatje bij. Het is een klein detail, maar misschien vertelt juist dat veel over wie Greta was: nabij zijn, delen wat je hebt en tijd maken voor een ander.
Haar plotse overlijden doet pijn. In de eerste plaats bij Robert, Mieke en Jan, bij haar broer Johan en de hele familie. Maar ook Bulskamp verliest met Greta een vertrouwd gezicht. Onze Sint-Bertinuskerk verliest een trouwe kosteres en onze geloofsgemeenschap een vrouw op wie men kon rekenen.
Daarom willen wij vandaag vooral dankbaar gedenken.
Dank je wel, Greta,
voor de vele jaren waarin je onze kerk hebt verzorgd.
Dank je wel voor alles wat je hebt klaargezet zonder dat iemand het hoefde te vragen.
Dank je wel voor je eenvoudige aanwezigheid, je vriendelijkheid en je behulpzaamheid.
Dank je wel voor de zorg die je aan zoveel mensen hebt gegeven.
Veel van wat jij hebt gedaan, werd misschien nergens opgeschreven. Toch staat het geschreven in de herinnering van de mensen voor wie jij iets hebt betekend.
Moge God je nu ontvangen in zijn vrede.
Moge Hij Robert, Mieke en Jan, je familie en allen die je dierbaar waren nabij zijn in hun verdriet.
En telkens wanneer in de Sint-Bertinuskerk opnieuw alles wordt klaargezet voor een viering, zal er misschien even aan jou worden gedacht — aan die vertrouwde handen die dit zo vele jaren met zorg hebben gedaan.
Greta, Bulskamp zal je missen.
Onze geloofsgemeenschap zal je missen.
Wij gedenken je met verdriet, maar bovenal met grote dankbaarheid.
Rust zacht.
