Bij onze startviering…
Starten is herbeginnen…
Na een tijd van rust of onderbreking hervatten we waarmee we bezig waren. Na maanden van nietsdoen, mochten we in juli, opnieuw contact zoeken met elkaar in onze vertrouwde parochiekerk. Op het ogenblik dat ik dit schrijf komt er een tweede piek aan en moeten we spijtig genoeg de traditionele startviering afblazen.
Als we na maanden de activiteiten van de verenigingen zullen hervatten, zal het niet meer zijn zoals voorheen. De crisis heeft ons doen nadenken en bewuster gemaakt. Het virus heeft een hele grote impact gehad, maar het vooruitzicht van een nieuwe start trekt ons aan!
Onze wereld draaide maar door zonder remmingen en frustraties. Plots kwam de wereld tot stilstand door een heel klein beestje, een minuscule virus. Ineens konden we niet meer vrij bewegen. Maar wat zal er nadien gebeuren? Hoe zal ons leven er uitzien als de wereld weer gaat draaien, als het vieze beestje zal overwonnen zijn?
Nadien?...
We zullen ons herinneren hoe we geleefd hebben tijdens deze lockdown. We zullen een dag van de week uitkiezen waarop we niet werken, want we hebben ervaren hoe goed dat doet. We zullen een dag lang genieten van de tijd die we hebben en dat zullen we zondag noemen.
Nadien?...
We zullen enkele avonden per week samen thuis doorbrengen met spelen, praten en elkaar helpen. We zullen onze ouders bellen die alleen wonen aan de andere kant van de stad en dat zullen we familie noemen.
Nadien?...
We zullen beseffen dat we niet alles kunnen kopen, dat we een verschil moeten maken tussen noodzaak en gril, tussen verlangen en begeerte. We zullen beseffen dat de mens nooit almachtig is geweest, noch zal zijn. We zullen inzien dat deze kwetsbaarheid een zegen is, de sleutel om gelukkig te worden en dat zullen we wijsheid noemen.
Nadien?...
We zullen elke dag om 20 uur het medisch personeel toejuichen, maar ook om 8 uur de postbode, om 9 uur de vuilnisophalers, om 10 uur de bakkers en om 11 uur de buschauffeurs. We zullen allen die op een of andere manier ten dienste staan van hun naaste loven en dat zullen we dankbaarheid noemen.
Nadien?...
We zullen beslissen ons niet meer te ergeren in de rij wachtenden bij de winkels en die tijd gebruiken om een praatje te maken. We zullen herontdekken dat elke vrije minuut een geschenk is en dat zullen we geduld noemen.
Nadien?...
We zullen alle WhatsApp-groepen die tijdens de lockdown ontstaan zijn, omzetten in reële groepen en elkaar ontmoeten met hulp bij boodschappen en kinderen naar school brengen en dat zullen we broederlijkheid noemen.
Nadien?...
We zullen begrijpen dat de ideale samenleving kan bereikt worden op grond van de liefde voor elkaar en niet op grond van vermogen en bezit. We zullen praten met begrippen als gelijkheid en eerlijkheid. We zullen de mens opnieuw in het middelpunt van alles zetten en dat zullen we rechtvaardigheid noemen.
Nadien?...
We zullen ons herinneren dat het virus zich heeft verspreid zonder onderscheid te maken tussen cultuur, huidskleur, inkomen of religie, omdat we allemaal mensen zijn en dat zullen we menselijkheid noemen.
Nadien?...
We zullen beseffen dat er een intense band ontstaan is met diegenen die we hebben moeten afgeven, een band die deze en gene kant van de straat verenigt, deze en gene kant van het leven, deze en gene kant van de dood en dat zullen we God noemen.
Nadien, wanneer het virus overwonnen is, zal alles anders zijn, we zullen inzien dat we zelf zijn veranderd. Want er is geen vreugde zonder eerst droefenis te hebben gekend, geen vrede zonder dat de haat is overwonnen, geen verrijzenis zonder passie. Om deze transformatie van onszelf te benoemen bestaat er geen woord.
Zo mogen we herstarten, met al deze waardevolle gedachten in ons achterhoofd!
Vrij vertaald naar E.H. Pierre Alain Lejeune, priester te Bordeaux.
Els
