HOMILIE DERDE ZONDAG IN DE VEERTIGDAGENTIJD - A
'Mijnheer de paster, wat drinkt ge?', is een vraag die ik vaak voorgeschoteld krijgt. Bij heel wat mensen moet je iets gedronken hebben of het is alsof je bij hen helemaal niet over de vloer bent geweest. Maar dat alles is natuurlijk aantrekkelijker dan te moeten horen: 'Ge hebt gij zeker genen dorst...' om tot het besluit te moeten komen 'ze vragen het hier nooit meer!'. Mensen moeten in elk geval veel drinken, zo niet drogen ze regelrecht uit. De dorst lessen is dus misschien nog belangrijker dan de honger stillen. Ook al heb je misschien reeds een schattig bierbuikje: drinken moet je doen, dorst of geen dorst!
Geen wonder dus dat onze Samaritaanse vrouw de waterput opzoekt om daar een nieuwe voorraad levensnoodzakelijk water op te slaan. Zij leeft niet in onze zeer comfortabele omstandigheden waarin een draai of een druk op de kraan volstaat om een stroom aan koud of warm water te voorschijn te toveren. En ze leeft evenmin in een land of klimaat als het onze waarin ze geen enkele nood aan water hebben, soms integendeel. Neen, ze behoort nog tot die vrouwen die haast dagelijks voor de kook en de was naar de waterput van het dorp moeten om zich daar te voorzien van dat onmisbaar water. Telkens een tijdrovende en arbeidsintensieve bezigheid.
Hoe vreemd dus van Jezus om in de buurt van een bron, aan deze vrouw zelf op zoek naar water te vragen 'Geef Mij te drinken!'. Acht Hij zich te schoon om zelf water te putten en is Hij gekomen om zich te laten bedienen in plaats van zelf te dienen? Meteen blijkt dat dit zijn bedoeling niet is want in niet mis te verstane bewoordingen geeft Hij deze Samaritaanse vrouw te verstaan dat ze geen weet heeft van die andere dorst die in haar leeft en wie of wat die dorst ooit lessen zal. Wanneer ze van Gods liefde zou durven putten, ja pas dan zou ze merken welke dorst haar eigenlijk gevangen houdt. Wanneer ze van die liefde zou putten, zou ze merken dat haar eigen hart op zijn beurt op een dag zou verworden tot een bron waaruit Gods liefde opborrelt en diep gelukkig maakt. Aan die eeuwenoude put van Jakob moet ze nog dagelijks putten om in leven te blijven! Maar de put van Gods liefde zou haar levend water, eeuwig leven en diep geluk schenken.
Welke dorst leeft er in ons hart, broeders en zusters? Uit welke bronnen willen wij putten, willen wij drinken tijdens onze tocht doorheen de jaren en dagen? Misschien wordt het tijd om te gaan tappen uit een ander vaatje? Jezus nodigt ons uit elke dag te putten uit die bron die Gods liefde is. De woorden uit het Evangelie kunnen ons een weg aantonen die soms moeilijk is maar die uiteindelijk ons en anderen diep gelukkig maakt! Paus Franciscus zei onlangs dat we de Bijbel even vaak zouden moeten consulteren als onze smartphone.
Laten we God niet langer op de proef stellen, geen water uit de rotsen verwachten maar voluit drinken van wat Jezus ons te bieden heeft op weg naar Pasen. Hoe meer we zullen putten uit de rijkdom van het Evangelie hoe groter onze dorst naar God en naar het geluk van de medemens zal worden. Hoe meer wij zullen drinken van Gods liefde, hoe meer mensen zich zullen afvragen, net als de Samaritaanse: 'Is Hij soms de Messias niet?'
Gino, maart 2026
