OVER EEN LEVENDE GOD DIE LIEFDE IS!
Hebt gij ooit een kind een vraag horen stellen die volwassenen even stil maakt? Zo vroeg eens een jongen aan zijn grootvader: “Mensen zeggen dat God één is, maar ook Vader, Zoon en Heilige Geest. Hoe kan dat?” De volgende ochtend nam de grootvader hem mee naar buiten bij zonsopgang. Hij wees naar de hemel en vroeg: “Wat zie je?” De jongen antwoordde: “De zon.” “En verder?” vroeg de grootvader. “Ik zie het licht dat alles verlicht en ik voel de warmte op mijn gezicht.” Toen glimlachte de oude man en zei: “Zijn dat drie zonnen?” “Nee,” antwoordde de jongen, “het is één zon.” “Juist,” zei de grootvader, “maar wij ervaren die ene zon op verschillende manieren.” Misschien helpt dat eenvoudige beeld ons vandaag om iets te begrijpen van het mysterie van de Heilige Drie-eenheid.
De lezingen van vandaag spreken allemaal over een levende God die liefde is en die dicht bij de mens wil zijn.
In de eerste lezing klimt Mozes de berg op om God te ontmoeten. Wanneer God zich openbaart, doet Hij dat niet met geweld of dreiging. Mozes ontmoet een God die “barmhartig en genadig” is, een God die geduldig is en rijk aan liefde en trouw. Dat is belangrijk, want veel mensen dragen een verkeerd beeld van God mee. Sommigen denken dat God snel ontgoocheld raakt of voortdurend onze fouten telt. Maar de Schrift laat iets anders zien. God buigt zich naar de mens toe met geduld en ontferming. Hij zoekt geen afstand, maar verbondenheid.
In het evangelie horen wij woorden die tot het hart van het christelijk geloof behoren: “God heeft de wereld zo liefgehad dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven.” Let goed op wat Jezus niet zegt. Hij zegt niet dat God zijn Zoon gezonden heeft om de wereld te veroordelen. Nee, God zendt zijn Zoon om te redden, om licht te brengen in de duisternis van het menselijk hart. Dat is de kern van dit feest. De Drie eenheid is geen koude theorie, maar een verhaal van liefde. De Vader schenkt zichzelf. De Zoon komt dichtbij in Jezus Christus. De Heilige Geest blijft werkzaam in het hart van mensen.
Maar hoe kunnen wij dat begrijpen?
Hoe kan God één zijn en toch Vader, Zoon en Heilige Geest? Misschien helpt een eenvoudig beeld uit het dagelijkse leven. Denk aan water. Water kan een rivier zijn die stroomt door het landschap. Het kan regen zijn die neerdaalt uit de hemel. Het kan mist zijn die zacht over de velden hangt in de vroege ochtend. Drie manieren waarop wij hetzelfde water ervaren, en toch blijft het één werkelijkheid. Zo probeert het christelijk geloof woorden te vinden om over God te spreken. De Vader is de bron van het leven. De Zoon is God die zichtbaar en menselijk dichtbij komt. De Heilige Geest is Gods adem en kracht die mensen innerlijk raakt en nieuw leven geeft. Niet drie goden, maar één levende God die zich op verschillende manieren aan ons schenkt.
Ook het beeld van een gezin kan ons helpen. Stel u een gezin voor rond de tafel op een winteravond. De vader maakt het vuur aan zodat er warmte is. De moeder zet eten op tafel en zorgt dat iedereen gevoed wordt. Het kind brengt vreugde en leven door zijn lach. Drie personen, elk verschillend, maar toch één gezin, verbonden door dezelfde liefde. Zo is God geen eenzaamheid. God is gemeenschap. God is levende liefde die zichzelf blijft schenken.
Liefde laat zich nooit volledig verklaren.
Een kind begrijpt de liefde van zijn moeder niet door moeilijke woorden, maar door haar armen die het dragen. Zo leren ook wij God kennen, niet eerst door theorie, maar door vertrouwen, gebed en liefde. Wanneer iemand een arme troost, geduldig blijft met een moeilijke mens of vergeeft terwijl trots zich wil verdedigen, dan wordt iets van Gods leven zichtbaar in deze wereld. De Drie eenheid is niet alleen een waarheid om over na te denken, maar een leven om binnen te treden.
Onze wereld heeft die liefde vandaag hard nodig.
Mensen oordelen snel en woorden kunnen hard en bitter zijn. Maar Jezus zegt duidelijk dat God niet gekomen is om te veroordelen. Hoe zouden wij dan harder mogen zijn dan God zelf? Een christen hoort geen mens van bitterheid te zijn, maar van zachtmoedigheid. Een hart wordt niet gewonnen door woede, maar door liefde. Niet door vernedering, maar door geduld. De Vader trekt ons aan met zijn liefde. De Zoon opent zijn armen aan het kruis. De Geest spreekt zacht in het diepste van ons hart. God forceert niet. God nodigt uit.
Daarom mogen wij met vertrouwen leven. Misschien voelt iemand zich zwak of onwaardig. Misschien draagt iemand verdriet, schuld of vermoeidheid mee. Maar juist dan komt God dichtbij. De Vader heeft ons geschapen uit liefde. De Zoon heeft ons verlost uit liefde. De Heilige Geest woont in ons om ons nieuw leven te geven. Wij zijn niet gemaakt voor angst, maar voor verbondenheid met God.
Wanneer wij straks het kruisteken maken, laten wij dat dan bewust doen. “In de naam van de Vader, en de Zoon, en de Heilige Geest.” Dat zijn niet zomaar woorden aan het begin van een gebed. Het is het geheim van ons leven. Wij komen voort uit liefde, wij worden gedragen door liefde en wij zijn bestemd voor eeuwige liefde.
Nilesh Dodiyar, salesiaan van Don Bosco
