Chiro Diegem op bivak
Samen en toch apart
De Chiromeisjes en Chirojongens van Diegem besloten al in januari om de stap te wagen om samen op kamp te gaan. Door de coronacrisis werd het echter ‘samen maar toch apart’. Samen op één kampplaats, maar toch alle activiteiten apart omdat de meisjes en de jongens in hun eigen bubbel moesten blijven. De kookouders waren een derde bubbel.
Dit vroeg heel wat aanpassingen. Gelukkig was het kampterrein verschillende hectaren groot. Nicolas en Tim zorgden ervoor dat het terrein met linten in een jongens- en een meisjesdeel gesplitst werd. Elke groep had ook zijn eigen refter.
Binnen hun eigen bubbel moesten de kinderen geen mondmasker dragen. Als de kookploeg in de buurt van de kinderen kwam, deden ze dat natuurlijk wel. Maar zo lang je brilglazen niet aandampen, word je ook dat snel gewoon.
Met de twee kampen letterlijk naast elkaar, zag ik dat er heel veel gelijkenissen zijn tussen de twee groepen, maar ook enkele kleine verschillen. Bij elke maaltijd is er een formatie. De jongens doen ‘kreten’. De eerste kreet van de Sloebers was: “Amp, amp, amp, ’t is fijn op kamp”. De kreten van de ouderen zijn meestal wat pikanter en dus niet geschikt om hier te citeren.
Bij de meisjes is er een kampdans. Een fijn moment was het ogenblik dat de jongens spontaan 20 meter verderop begonnen mee te dansen.
De oudste afdelingen gingen niet al liftend op tweedaagse naar een of ander evenement, maar bleven in de buurt kamperen. De Toppers moesten niet ver lopen, maar raakten toch wat van de weg. De signalisatie is in de Ardennen soms niet zo duidelijk ;-)
De Aspi’s kampeerden achter het bosje van de kampplaats. ’s Morgens merkten ze dat de prikkeldraad het einde van het bosje was. Maar ook het begin van de koeienweide …
De Kerels merkten dat het geluid van een koebel niet alleen in de Alpen heel ver reikt.
Verder kwam leider Kobe met knallende hoofdpijn van de wc. En gooide leider Ruben met weinig fingerspitzengefühl een band uit het vuur.
Maar gelukkig bleven we gespaard van erge ongevallen of ziektes.
Ook de jongere kinderen schrokken er niet voor terug om zich van de metershoge ‘bash’-glijbaan te gooien. Of door de lucht te suizen langs de zip-lijn.
Dit jaar begon de dag een uurtje later. Opstaan om 8 en eten om 9 uur. Want de leiding had het goed gelezen dat ze volgens de richtlijnen van Chiro Nationaal voldoende rust moesten inbouwen. En er stond niet bij dat dat ook kon door wat vroeger te gaan slapen.
Overdag was de zangstonde niet altijd even goed te onderscheiden van het zachte geloei uit de stallen, maar ’s avonds klonk het des te fermer.
Het is fijn om te zien dat ook in deze tijden nog veel plezier gemaakt wordt. Er werd genoten van de vriendschap onder elkaar.
Ook voor mij in de kookploeg is het goed meegevallen. Met Lies, Roel, Ilse en Ans vormen we al verschillende jaren een fijn team. Maar ook met Kathy, Tessa en Jana klikte het goed.
Hop naar het volgende jaar!
Frank
Sfeerbeelden van het bivak.
F4471B34 – F4471C34 – F4471D34 – F4471E34 – F4471F34 – Foto’s: Chiro Diegem
