Homilie zondag 12 juli
Beste mensen,
Als Evangelielezing hoorden we vandaag 2 van de 3 delen van de parabel van de zaaier. Jezus spreekt vrij vaak in parabels en gelijkenissen en we ervaren dat meestal als een vorm van onderricht. Jezus wil zijn Boodschap duidelijk maken en gebruikt daarvoor dingen die mensen kennen uit hun dagelijks leven: de wijnstok, de herder en zijn schapen, de (olie)lamp, en ook zoals vandaag de zaaier en het graan. Wat Jezus ons vandaag wil zeggen lijkt vrij duidelijk: als de zaaier zaait komt er zaad op verschillende plaatsen terecht: op de weg, tussen de rotsen, tussen de distels … en gelukkig ook op vruchtbare grond; en Hij roept ons op om goed te luisteren. Meestal volgt dan de uitleg van de gelijkenis: wie of wat Jezus ermee bedoelt, en dat is het 3de deel van dit lang Evangelie, dat we vandaag niet gelezen hebben. Wat meestal weggelaten of toch minder besproken wordt, is het tweede deel en daar zou ik vandaag eens verder op in willen gaan.
Dat tweede deel begint met de vraag van de leerlingen: ‘Waarom spreekt U in gelijkenissen tot hen?’ En Jezus’ antwoord klinkt wel heel straf: “ Dit is de reden waarom Ik in gelijkenissen tot hen spreek: omdat zij ziende blind en horende doof zijn en niets begrijpen. Want het hart van dit volk is afgestompt, hun oren zijn doof en hun ogen houden zij gesloten. Met hun ogen willen ze niets zien, met hun oren niets horen, met hun hart niets begrijpen. Want anders zouden ze tot inkeer komen en zou Ik hen genezen.”
We gaan er juist vanuit dat Jezus parabels gebruikt om Zijn boodschap duidelijk te maken terwijl het hier eerder negatief en bijna als een straf klinkt. De hedendaagse exegeten of bijbelgeleerden zien hierin duidelijk ook de hand van de schrijver van het Mattheus-evangelie: iemand uit de 3de generatie. En die worstelde veel sterker nog dan Jezus zelf, met de ervaring dat al het harde werk van rondtrekken, verkondigen, genezen van zieken, bemoedigen, troosten, niet altijd succesvol was. De Boodschap werd vaak positief onthaald, maar velen haakten af. Sommigen onder druk van de vervolgingen, in het gevecht om dagelijks te overleven, anderen waren meer bezig met hun rijkdom en maatschappelijke positie en slechts een klein deel hield vol.
Waarom zou je dan nog zoveel werk steken in die ‘kerk’? Is dat ook niet een vraag waar wij vandaag mee geconfronteerd worden? Laatst zei iemand tegen mij: ‘Waarom schrijf jij altijd nieuwe preken? Ge kunt toch gerust die van vorige jaren gebruiken: de mensen weten dat toch niet meer; die zitten hier omdat het vroeger moest en ze het zo gewoon zijn, omdat het een vast momentje van rust is, om mensen ontmoeten …. maar wat er juist gezegd wordt op de preekstoel dat zijn ze al vergeten tegen dat ze naar huis gaan. Om het met het Evangelie van vandaag te zeggen: ge kunt wel proberen te zaaien maar veel gaat er niet in vruchtbare grond vallen, het meeste gaat toch verloren! Kijk maar naar de jongeren, die komen voor hun communie en hun vormsel: ge steekt daar zoveel tijd in en daarna zie je ze toch niet terug!
Beste mensen, al is het niet altijd zo vanzelfsprekend de Blijde Boodschap te blijven verkondigen in deze wereld en ook niet in de/deze kerk; toch deel ik dat pessimisme absoluut niet. Doorheen de eerste lezing en het evangelie zijn er twee accenten die voor mij veel belangrijker zijn. De profeest Jesaja zegt: ‘Zoals regen of sneeuw neerdaalt uit de hemel en daarheen niet terugkeert zonder eerst de aarde te doordrenken, haar te bevruchten en te laten gedijen, zo geldt dit ook voor het woord dat voortkomt uit mijn mond: het keert niet vruchteloos naar Mij terug’. En in het Evangelie hoorden we: ‘Maar er viel ook zaad in goede grond, en dat droeg vrucht, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig’.
Het blijft altijd de moeite waard, hoe of waar ook, de Blijde Boodschap te blijven verkondigen, het Woord te blijven zaaien: dat God Liefde is en dat wij mensen – met Zijn hulp – in staat zijn een wereld te laten groeien waar die Liefde handen en voeten krijgt in respect voor de schepping, in zorg en respect voor elkaar, voor al wat leeft, in geloof dat wij niet bestemd zijn om te sterven maar geroepen tot leven. We zullen vaak niet zien hoe het zaad dat we uitstrooien opgroeit en vruchten draagt. Maar ooit zal er oogst zijn: 30-, 60- ja zelfs 100-voud.
En in vrede zullen wij huiswaarts keren. Bergen en heuvels zullen ons juichend begroeten, en alle bomen zullen in de handen klappen.
Het moge zo zijn. Amen
