Homilie zondag 22 maart
Beste vormelingen, ouders, vaste kerkgangers en iedereen die hier vandaag is,
Het is een goed gevulde viering, waarin het thema van de vijfde zondag van de vasten, de Goede Week en Pasen die er aan komen en de kruisjesviering van de jongeren die binnenkort gevormd worden, samen komen. Veel dingen die samenkomen dus.
Ik wil proberen de kern van de boodschap van vandaag samen te vatten vanuit de eerste lezing: ‘De legende’ (geen waar gebeurd iets, maar een verhaal) van het kruis. Waarover ging dat? Er zijn in dat verhaal een paar belangrijke accenten en ik wil er enkele uithalen:
Christenen hebben iets nodig, een symbool dat hen verbindt. Een symbool is iets meer dan een oppervlakkig teken. Het woord is afkomstig uit het Grieks syn (samen) en ballein (werpen, voegen) en het komt uit de woestijntraditie.
Er worden verschillende voorstellen gedaan, telkens vanuit een andere invalshoek: belangrijk daarbij is ook het symbool van de vis, waar men in de eerste kerk vaak de voorkeur aan gaf, juist omdat men toen het kruis te goed kende als een gruwelijk marteltuig. En het Griekse woord voor vis IXTHUS is een acroniem voor Jezus Christus, Gods Zoon en onze Redder:
Ἰησοῦς (Ièsous) – Jezus
Χριστός (Christos) – Christus
Θεοῦ (Theou) – Gods
Υἱός (Huios) – Zoon
Σωτήρ (Sotèr) – Redder/Verlosser
Uiteindelijk kiest men toch voor het Kruis, ook al is er eerst veel weerstand tegen: de opmerking dat het ‘dwaasheid’ is komt uit de brief van Paulus aan de christenen van Korinthe: “De Joden vragen om wonderen en de Grieken zoeken wijsheid, maar wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden aanstootgevend en voor de andere volken dwaas. Maar voor wie geroepen zijn, zowel Joden als Grieken, is Christus Gods kracht en wijsheid”.
Dat God, dat Jezus dingen doet die voor mensen dwaasheid lijken hoorden we ook in het Evangelie: als Jezus zegt de grafsteen weg te rollen en het graf van Lazarus te openen, dan volgt er protest omdat Lazarus al 4 dagen in het graf ligt en dat ruikt niet fris. Maar dan blijkt dat de kracht van de Liefde, van God sterker is dan de dood.
En nu staan jullie, toekomstige vormelingen – maar in wezen wij allemaal – hier vandaag voor de keuze: accepteren we dat Kruis als een teken dat ons verbindt en dat laat zien voor welke manier van leven wij kiezen, of niet?
Kiezen was dit jaar een centraal teken doorheen de bijeenkomsten van Kring 12. En het kruis/kruisteken staat niet alleen voor een kruispunt in jullie leven waarop je een keuze moet maken voor de richting die je uit wilt. Het staat ook voor een bijzondere verbinding tussen een horizontale en een verticale lijn. Horizontaal: de manier waarop wij mensen met elkaar, met de aarde verbonden zijn en omgaan enerzijds. En verticaal: onze band, ons verbond met Jezus/God, onze Gids, onze Schepper. De keuze voor een manier van leven die getuigt van diep respect (voor onszelf, de ander, alles wat bestaat…), én voor het aanvaarden van onze scheppings-verantwoordelijkheid én het geloof in de Blijde Boodschap dat God Liefde is en dat die Liefde sterker is, zelfs sterker dan de dood.
Het is veel om te vatten niet alleen voor jullie die nog jong zijn, maar evengoed ook nog voor ons. En juist omdat die keuze en dat geloof niet zomaar, niet vanzelfsprekend is, komen wij hier regelmatig samen om inspiratie op te doen, bemoediging te vinden, uitleg te krijgen bij de weg waar we voor kiezen, elke dag opnieuw.
Aan jullie – en aan ieder die hier nu is – wordt de keuze voorgelegd: ga je mee de weg van de stapstenen, met vandaag de nadruk op de weg van hoop en opstanding?
Als jullie JA zeggen, aanvaard dan het kruisje als blijvend symbool van je keuze om als christen de weg van de dubbele verbondenheid te gaan: verbonden met elkaar en met die ene God die Liefde en Leven is.
Het moge zo zijn. Amen.
