Homilie zondag 14 juni 2026 - Vrijwilligersviering
Goede vrienden, beste vrijwilligers,
Vandaag komen we samen om te bidden, om dankbaar stil te staan bij jullie inzet en om ons te laten bemoedigen door het evangelie van Mattheüs. Daar zegt Jezus vandaag meerdere keren: “Wees niet bang.”
Dat is misschien wel één van de meest menselijke woorden uit het evangelie. Want iedereen kent angst. Ook vrijwilligers kennen die. Soms is het een kleine onzekerheid: “Doe ik wel genoeg? Wordt mijn inzet wel gewaardeerd? Maakt het eigenlijk verschil uit wat ik doe?” Soms is zit de angst een heel stuk dieper: de ervaring dat mensen afhaken, dat engagement niet vanzelfsprekend meer is, dat je veel geeft maar weinig terugkrijgt.
En precies vandaag klinkt de stem van Jezus: “Wees niet bang.” Niet omdat alles gemakkelijk zal zijn. Niet omdat er geen teleurstellingen bestaan. Maar omdat geen enkel gebaar dat uit liefde gebeurt, verloren gaat in Gods ogen.
Jezus gebruikt een eenvoudig beeld: de mussen op het dak. Kleine, nietige mussen. De meeste mensen kijken er nauwelijks naar om. En toch, zegt Jezus, geen mus valt neer zonder dat de Vader het ziet. Met andere woorden: voor God is niets onbelangrijk. Geen mens is onbelangrijk. Geen daad van liefde is klein. Dat is misschien de kern van vrijwilligerswerk: oog hebben voor wat anderen gemakkelijk over het hoofd zien. Vrijwilligers zien vaak wat niemand anders ziet. De eenzame mens die nood heeft aan een gesprek. Het kind dat wat extra aandacht nodig heeft. De zieke of de oudere die blij wordt van een bezoekje. De migrant die zich welkom mag voelen. De minst bedeelde die verder geholpen wordt. De praktische taak die niemand opmerkt maar die toch moet gebeuren. De stilte achter een glimlach.
Vrijwilligerswerk is zelden spectaculair. Het haalt meestal geen krantenkoppen. Maar het draagt de wereld wel mee - van binnenuit.
En daarom zijn vrijwilligers mensen van hoop. Want hoop groeit niet door grote woorden alleen. Hoop groeit wanneer iemand tijd maakt. Wanneer iemand trouw blijft. Wanneer iemand zegt: “Ik ben er.”
Dat lijkt klein. Maar het evangelie leert ons dat God juist in het kleine aanwezig is. Jezus zegt vandaag ook: “Alle haren op jullie hoofd zijn geteld.” Een raar beeld misschien, maar de betekenis is klaar en duidelijk: God kent jullie.
Echt kennen betekent: gezien worden zoals je bent. Met je talenten én je beperkingen. Met je enthousiasme én je vermoeidheid.
Veel vrijwilligers hebben een groot hart. Maar soms vergeten ze zorg te dragen voor zichzelf. Soms denken ze dat ze altijd sterk moeten zijn. Maar ook een vrijwilliger mag moe zijn. Ieder van ons heeft van die dagen dat het niet goed gaat. Dagen dat we pessimistisch zijn, dat alles tegenvalt, dat niets lukt. Of dagen dat we ziekte, eenzaamheid, of wat dan ook echt niet kunnen dragen. Dagen waarop we ons afvragen wat we misdaan hebben en waarom óns dat allemaal moet overkomen. Dagen waarop we, net als Jeremia, bij onze medemensen misschien overkomen als onheilsprofeten. Het is precies op die dagen dat Jezus tegen ons zegt: “Wees niet bang, wees niet bevreesd, want mijn Vader in de hemel laat u niet in de steek.” Hij geeft u de kracht, de inspiratie en de bezieling om door te gaan. Want wie of wat gij ook zijt, hoe sterk of hoe zwak gij ook zijt, gij zijt méér waard dan een zwerm mussen. Die weg van hoop en vertrouwen wijst Jezus ons aan, alle dagen van ons leven. De weg dat God ons nooit in de steek laat.
Ook een vrijwilliger heeft nood aan bemoediging, aan rust, aan gedragen worden. Daarom is deze viering zo belangrijk. Niet alleen om God te danken voor wat jullie doen, maar ook om jullie eraan te herinneren dat jullie zelf geliefde mensen zijn in Gods ogen — niet zozeer omwille van jullie prestaties, maar gewoon omdat jullie zijn wie jullie zijn.
Vrijwilliger zijn in deze parochie betekent zeker niet dat je voortdurend over geloof moet spreken. Vaak gebeurt het belangrijkste getuigenis zonder woorden. Wanneer mensen geduldig blijven en luisteren. Wanneer iemand helpt zonder eigen voordeel te zoeken. Wanneer iemand trouw blijft, ook als niemand applaudisseert. Wanneer iemand zachtmoedig blijft in een harde wereld. Dan wordt het evangelie zichtbaar. Vrijwilligers zijn vaak stille getuigen van Gods menslievendheid. Niet perfect, niet heldhaftig elke dag. Maar wel mensen die telkens opnieuw proberen liefde concreet te maken. En dat is in de wereld van vandaag meer dan ooit nodig.
Moge jullie inzet een teken blijven van Gods nabijheid. Moge jullie hart open blijven voor mensen. En moge jullie telkens opnieuw horen wat Jezus vandaag zegt: “Wees niet bang.”
Het moge zo zijn …
