Homilie Paasviering
Lieve mensen,
Vandaag klinkt misschien wel het krachtigste woord uit onze christelijke traditie: Leven.
Niet dood. Niet einde. Niet verlies. Maar leven.
Op deze Paaszondag vieren wij de verrijzenis van Jezus Christus. Zoals de evangeliën ons vertellen, gaan Maria Magdalena en enkele anderen in alle vroegte naar het graf.
Je kunt er niet naast kijken: het zijn de vrouwen die de eerste getuigen zijn van Jezus’ verrijzenis. De vier evangelisten zijn het daar roerend over eens: het zijn de vrouwen die als eersten bij het graf komen. Zij zijn het die zijn dode lichaam willen balsemen. Zij worden door engelen getroost in hun verdriet om hun gekruisigde vriend. Het zijn vrouwen die de opdracht krijgen de boodschap van de opstanding door te geven aan de leerlingen.
Het zijn ook vrouwen die er bij waren toen hij gekruisigd werd. Bij alle pijn en verdriet zijn ze er. Present.
Het valt op dat Maria van Magdala een heel bijzondere plaats inneemt. Ze moet een speciale band gehad hebben met Jezus. Ze wil bij hem zijn die ze liefhad en die ze nu moet missen. Ze treurt, maar haar verdriet zal haar niet breken. Ze beseft dat Jezus niet kan opgesloten worden in zijn graf. Ze krijgt de opdracht van de engel: “Ga nu snel naar zijn leerlingen zeggen: Hij is opgestaan uit de dood, Hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zul je Hem zien”.
Het gaat niet om een fysieke opstanding. Alsof Jezus levend en wel uit zijn graf zou zijn gestapt. Het gaat om een nieuwe aanwezigheid. Het gaat om de kostbare schat die zijn leerlingen in hun hart met zich meedragen: Hij is een levende aanwezigheid in hun leven. Op die manier begint een nieuw hoofdstuk. De leerlingen krijgen de opdracht om zijn goede boodschap kenbaar te maken.
Tijdens zijn actieve leven is Jezus altijd ook door vrouwen omringd geweest. De zogeheten “mensen van de weg” - zoals de eerste christenen genoemd worden - kunnen onmogelijk alleen mannen zijn geweest. Dat is zeker nooit Jezus’ bedoeling geweest.
Als dat zo duidelijk is, zou dit misschien een vingerwijzing kunnen zijn voor een vernieuwde organisatie van de kerk. Eén waarin afscheid genomen wordt van de zuiver patriarchale structuur van het kerkinstituut, om een gemeenschap te vormen waarin een consequente gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen de regel is. Het is een moedig besluit van onze bisschop om tegen 2028 gehuwde mannen tot priester te wijden.Maar de tijd dat ook vrouwen tot het ambt toegelaten worden dringt zich steeds meer op, niet enkel omwille van het nijpende priestertekort, maar vooral omwille van hun eigen rol en plaats in het heilsgebeuren. Zo kan de kerk beter gestalte geven aan de zorg die Jezus had voor al zijn leerlingen, mannelijke en vrouwelijke.
We mogen ons gelukkig prijzen om de vele vrouwen die tot op heden levende getuigen zijn geweest van de liefde die Jezus bezielde, zeker ook hier in deze parochie. Het zijn ook de vrouwen die verwezen worden naar Galilea: “Daar zult ge hem zien. Hij gaat u voor naar Galilea”, luidt de boodschap van de engel.
Galilea is de streek waar Jezus zijn optreden begonnen is. Galilea is een achtergebleven regio. Het staat helemaal niet in aanzien bij de priesters en Schriftgeleerden die het in Jeruzalem voor het zeggen hebben. Galilea? “Daar kan niets goeds vandaan komen” (Joh 1, 45) klinkt het in Jeruzalem.
En toch: het is juist dààr dat de zogeheten “mensen van de weg” geroepen zijn om in Jezus’ voetspoor te treden. Om mee te werken aan de vele vormen van opstanding waar zoveel mensen vandaag naar uitzien.Opstanding voor allen die in duisternis gevangen zijn, mensen die geen perspectief meer zien, enkel een zwart gat. Opstanding voor wie het ontbreekt aan mentale kracht om op te staan uit verlamming. Opstanding voor wie zich minderwaardig voelen om mee te doen in het publieke leven. Opstanding, maar ook bekering voor hen die onrecht in stand houden.
Opstanding voor hen die ontroostbaar zijn om het verlies van een geliefde, voor wie een kind verloren hebben, dat ze kracht mogen ervaren van mensen die hen nabij kunnen zijn. Opstanding uit de banaliteit van een leven van enkel geld en macht naar een nieuwe verbondenheid met wie in nood zijn.
In Galilea zult ge Hem zien: want daar is Jezus begonnen met de tekenen van een leven dat sterker is dan dood, liefde sterker dan haat. In Galilea begint de nieuwe tijd. Ons Galilea.
De verrijzenis van Jezus is geen mooi symbool, geen poëtisch beeld. Het is Gods beslissende “ja” tegen het leven. Waar mensen zeggen: “het is voorbij”, zegt God: “Ik maak alles nieuw.”
Pasen betekent niet dat lijden ontkend wordt. Het kruis van Goede Vrijdag is geen illusie geweest. Pijn, verlies, angst — ze zijn echt. Ook in ons eigen leven. Pasen is geen herinnering aan iets uit het verleden, vrienden. Het is een uitnodiging voor vandaag: Sta op. Laat het licht binnen. Rol de steen weg.
Het moge zo zijn …
Christus is waarlijk verrezen. Zalig Pasen. ✨
