Homilie zondag 5 juli
Lieve mensen,
Ik ben geen “binche-watcher”, u weet wel, iemand die zich voor de TV zet en ineens heel de serie uitkijkt. Ik ben dus blij dat ik na een week wachten telkens een stukje krijg: “wat vooraf ging” ! Ik ga dat hier ook doen.
Wat voorafging: tijdens zijn ronde in Galilea vangt Jezus met zijn vredesboodschap over het koninkrijk van zijn Vader almaar vaker bot. Echte bekering blijft uit, vooral in de steden. Er komt ook tegenspraak, wie denkt Hij wel dat Hij is? Schaft Hij de Thora af?
Vorige zondag was het evangelie het slot van de zogeheten zendingsrede. Nogal heftig: “Je moet Mij en mijn Vader liever zien dan je ouders, je broer of zus”. Jezus gaf zijn leerlingen alle mogelijke goede raad voor Hij hen op pad stuurde om de nabijheid van het Rijk Gods te verkondigen en om weldoende rond te trekken in de omgeving. In het begin van de zendingsrede noemde Mattheus die leerlingen één voor één op. Vissers, boeren, ook hijzelf, de tollenaar, was erbij. Tollenaars stonden zowat gelijk met zondaars, hij was dus echt het bewijs dat je alleszins niet perfect moest zijn om door Jezus geroepen te worden, maar je moet het wel willen worden!
Ook Farizeeërs, hogepriesters, Schriftgeleerden, hadden leerlingen. Die moesten wel perfect zijn, alle 613 wetten en regels van de Thora kennen en toepassen. Talloze mondelinge wetten en strikte regels die door de rabbijnen in de eerste eeuw toegevoegd waren aan de geschreven Wet van Mozes maakten het tot een loodzware, onmogelijke last, een zwaar verplicht juk. (Even terzijde bedacht ik: zijn onze eigen kerkelijke systemen en regels soms ook niet een zwaar juk?)
Jezus dankt zijn hemelse Vader voor zijn leerlingen, eenvoudige mensen, kleine lieden en zondaars, want aan hen worden grote dingen geopenbaard. Wat niet met het verstand of met ervaring kan gegrepen of begrepen worden, wat verborgen blijft aan iedereen die belang hecht aan het uiterlijke van menselijke prestatie, die dingen schenkt God aan wie de openheid van geest heeft van een kind. Kinderen en kleinen verstaan de enige wet die er is, die van de liefde. Een klein kind weet nog niets van hardheid, verbittering, sluwheid.
“Mijn juk is licht”. Het lijkt een reclameboodschap, influenzer-avant-la-lettre. “Komt allen tot mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt gaat: Ik zal u rust en verlichting schenken.” Niet het zware juk van de Thora, maar het zachte juk, de zachtmoedigheid. We hoorden al in de bergrede: zalig de zachtmoedigen! Een juk kan zwaar op de schouders wegen, maar een juk kan er ook voor zorgen dat de lasten verdeeld worden (over twee schouders), dat de neuzen (van de ossen) in dezelfde staan.
Die zachtmoedigheid hoorden we ook in de eerste lezing. Deze combinatie van nederigheid en kracht vinden we uitvergroot in het machtige overwinningsvisioen dat de profeet Zacharias uitspreekt over Jeruzalem. De koning zal zegevierend binnentreden en alle geweld zal aan zijn einde komen. Het beeld van palmzondag. Niets minder dan wereldvrede wordt hier beloofd. Je denkt: dat moet een indrukwekkende figuur zijn, die koning, maar er staat: “Hij is deemoedig, hij rijdt op een ezel”. De koning van de vrede lijkt niet op farao met zijn paarden en rijtuigen.
In het boek Deuteronomium staat een charter dat een koning in Israël geen paardenstal mag houden, niet veel vrouwen, geen goud en geld ophopen en een handschrift van de Thora binnen handbereik houden, opdat hij zich niet gaat inbeelden dat hij meer is dan een ander. Echt een charter waar de leiders van talrijke landen vandaag hun voordeel mee zouden kunnen doen.
'Kom allen naar Mij toe die afgemat zijn en gebukt gaan onder het juk van zorg en verdriet en ik zal u rust geven.' Een Jezuswoord. Een echt zondagswoord, waar ons week-daagse leven geen oren naar heeft. Maar wel veel behoefte. Een uitnodiging om uit je schuilhoek te kruipen, en alles op sterkere schouders te laden,om te durven delen, niet alleen je rijkdom en geluk, maar ook je armoe en ellende, je pijn en je verdriet. Een uitnodiging om te erkennen dat je een ander nodig hebt, dat de ander jou nodig heeft, niet om wat je kunt met je lange arm, maar om wie je bent. Een uitnodiging om al je zorgen in God's handen te geven. Want God doorgrondt het hart van elke mens en kent zijn eenzaamheid en kwetsbaarheid. Hij nodigt ons uit met onze zorgen.
We zoeken het soms veel te ver.
Amen. Moge het voor ons zo zijn.
