Homilie zondag 26 april 2026 - Roepingenzondag
Lieve mensen,
In de eerste lezing horen we het slot van een lange pinkster-redevoering van Petrus aan de Joodse gemeenschap in Jeruzalem. Het is het vervolg op de eerste lezing van vorige week.Hij nodigt de toehoorders uit, roept hen op, om zich te bekeren en zich te laten dopen. En velen, 3000 staat er, beantwoorden die oproep.
Dat brengt ons bij de essentie van vandaag, namelijk roepingenzondag. Vandaag gaat het in het evangelie over de stem van De Herder, de goede en de huurling, die de schapen roept, en vooral ook over de deur van de schaapskooi. Het verhaal komt alleen voor in het Johannesevangelie, en je hoort het elk jaar de 4° zondag na Pasen.
Het beeld van de herder met zijn schapen komt in de bijbel heel veel voor. Het was een veelvoorkomend beroep, een manier van leven, alles behalve idyllisch en de herder stond tegenover de huurling die niets om de schapen gaf, de wolven en de woestijn van vruchteloosheid. Het is een beetje uit onze samenleving verdwenen. Alhoewel dat er nu terug door verschillende gemeenten toch weer beroep wordt gedaan op de schapen om grasland en bermen te onderhouden, ook in Wijnegem.
Een schaapskooi zoals Jezus die kent is een stuk grond in openlucht, vaak tegen een rotswand aan, ommuurd door opgestapelde stenen, en daar doorntakken bovenop. Als het avond wordt, begeven verschillende herders zich met hun kudde naar de kooi om er de schapen zo veilig mogelijk te laten overnachten.
De toegang gebeurt langs een smalle opening. Om beurten gaan de herders in de opening staan, en terwijl de schapen tussen hun benen door naar binnen worden geleid, worden ze geteld en nagezien. De wachter sluit de ingang als een levende deur af voor de nacht.
De schaapskooi had maar één juiste toegang. Rovers of wolven moesten over de muren sluipen. “Ik ben die deur”, zegt Jezus, "Ik ben die waker". Geen afgesloten deur waar je voor staat, je kan ze ook niet tegen je neus krijgen.
In de morgen roepen de herders één voor één hun schapen weer naar buiten. De kudde herkent de stem van de Herder. In het evangelie van vandaag worden wij door onze Herder opgeroepen!
Wij leren onze kinderen al heel vlug: "Wanneer een vreemde je aanspreekt, wanneer er iemand tegen je zegt: “Kom mee, ik heb iets moois voor jou!”, dan mag je zeker niet meegaan! We ondervinden het ook nog steeds als volwassenen, nu zij het onze kinderen die ons waarschuwen: talloze mensen en instanties roepen ons, willen zich in de schaapskooi “hacken”, niet bekommerd om ons welzijn, maar uit op eigen gewin.
Een vreemde wiens stem je niet kent en van wie je niet weet wat hij met je van plan is, die kan je niet volgen. En zelfs wanneer het iemand is die je goed meent te kennen, zelfs dan moet je je telkens weer afvragen wat je werkelijk van hem weet. Blind vertrouwen of blind gehoorzamen kan fatale gevolgen hebben. Dat blijven we keer op keer ervaren. Hoe kan het zijn dat iemand nog altijd zo verblind is dat die niet ziet dat hij door huurlingen niet naar vruchtbare weiden, maar naar verre slagvelden wordt gevoerd. Gehoorzaam zijn, naar de stem van iemand anders luisteren, ontslaat je nooit van de verplichting om mijn eigen gezond verstand te gebruiken.
“Ik ben de goede herder”, zegt de Heer, “Goed” wordt hier beter uitgedrukt als “geschikt”, “juist”. De schapen mogen op Hem vertrouwen omdat Hij het beste met hen voorheeft.
Maar de kans is dan groot dat je de idee krijgt van een God, die ervoor zal zorgen dat jou niets slechts zal overkomen in je leven. Het beeld van een engelbewaarder die je beschermt tegen elke vorm van menselijk lijden. En dat klopt niet, de weg naar het frisse water en de groene weide is voor elk schaap een moeilijke tocht, maar de Herder is mee op dat dat pad. En wanneer een herder met zijn kudde op goede graasgrond komt, mogen de schapen vrij hun eigen gang gaan.
Wat me van een herder het meest aanspreekt, is dat Jezus van hem zegt: hij roept ze, en ze volgen hem, want ze horen aan zijn stem dat Hij het is … maar wat me nog meer raakt is dat Hij elk schaap kent.
Akkoord, wij laten ons niet graag een kudde schapen noemen, ook geen zwart of arm schaap, daarvoor vinden wij ons te persoonlijk, te origineel. Maar intussen bewijzen de vele groepsverbanden het tegendeel. Mensen die elkaar kennen, bij elkaar horen, elkaar nodig hebben, van elkaar leren, op elkaar aangewezen zijn, afgestemd op elkanders stem, net zoals herder en kudde op elkaar zijn afgestemd. Gelukkig zijn er vandaag nog veel mensen die herders en hoeders zijn voor elkaar.
Tot slot: wat ik wel altijd raar gevonden heb, is die goede raad als je niet kan slapen: ga schaapjes tellen! Dat is niet nodig, dat doet de Herder. Maar als je geen rust kan vinden ‘s nachts, doe dan gewoon eens een klapke met de Herder zelf!
Amen. Het moge zo zijn.
