Een terugblik op de Goede Week en Pasen

Het was een zware, maar mooie week. Ze heet dan ook de ‘Goede Week’. Het is wel voor mij duidelijk dat het leven al maar hectischer wordt. Een tiental jaren geleden was ik tegen Palmzondag helemaal klaar met de voorbereiding: de volgboekjes voor de vieringen lagen gedrukt klaar, mijn preken waren af, ik kon ontspannen beginnen aan die Goede Week. Dit jaar moest ik drie dagen voor Palmzondag nog beginnen aan die viering en na die zondag kon ik aan de volgende vieringen beginnen. Elke dag dus naar het copy-center om een viering te laten drukken. Preken maken kon gerust ’s nachts, maar die volgboekjes moesten wel gedrukt geraken. En dan wekelijks naar de kinesist, de pijn in mijn rug wordt stilaan onhoudbaar. Zware pijnstillers nemen durf ik niet, ik moet er met mijn gedachten bij zijn, vooral deze dagen. Daags voor Palmzondag ben ik dan nog naar Kevelaer gereden voor de ‘Pilgerleitertagung’. Normaal zou er iemand van het team gereden zijn, maar die moest op het laatst afzeggen. Gelukkig had ik dan toch Catharine van de groep van Gent die meegereden is. Zo bleef ik tenminste wakker. Terug thuis moest ik die avond nog mijn preek voor Palmzondag schrijven. Maar dat ging vlot, gelukkig! Het waren alleszins mooie dagen en de opkomst was zeker niet slecht, hoewel het toch wel mindert. Ik spreek nu wel voor de vieringen die ik ben voorgegaan. Ik heb van de anderen niets gehoord. Pasen is nu al enkele weken achter de rug, toch wil ik graag met jullie die bijzondere week nog eens voor de geest halen. Het is tenslotte de bijzonderste week in het kerkelijk jaar.

Ik had dit jaar het geluk dat ik enkel in de Heilig Kruiskerk moest voorgaan. Het was Pastorale Eenheidsviering, want het was een vijfde zondag. Er was al vroeg volk in de kerk. We kennen dat van elk jaar. Die palm is belangrijk voor de mensen. Gelukkig hadden we juist genoeg. Roger had een zak mee en Floortje een hele doos. Ik had op ’t laatst uiteindelijk nog enkele takjes voor mezelf.

Priester Jef concelebreerde en verzorgde de samenzang, want Leen was ziek. Ook Gert, onze diaken, moeten we al verschillende weken missen. Gelukkig waren er een aantal (jong)volwassenen om de palmezel in de openingsprocessie naar voor te dragen. Het was echt mooi, die palmezel hoog gedragen, het was een triomftocht. Tot we iets later dan het lijdensverhaal hoorden lezen. Het kwam binnen bij de mensen.

Om 17 uur had ik volk in huis. Mijn KSA-mannen van de tijd dat ik lesgaf in het college van Edegem. In 1979, het jaar van mijn priesterwijding, was ik daar benoemd als priester-leraar. Ik woonde daar dan ook in. De directeur had me gevraagd om dan ook proost te zijn van de KSA. En met de mannen die toen leider waren, komen we nog altijd samen. Ondertussen zijn die leiders gehuwd en hebben kinderen. Ik heb die dan ook gehuwd en gedoopt. Regelmatig gingen we samen op weekend, meestal in de Ardennen. Twee, drie keer per jaar komen we samen met z’n dertien. Ik ben er meestal bij, maar bij mij komen ze slechts om de twee-drie jaar. Zij kunnen ook goed koken, ik ben daarin gebuisd. Dus, als het bij mij te doen is, gaan we op restaurant. En we hadden er deugd van.

Woensdag in de Goede Week

Gewoonlijk ga ik die donderdagmorgen naar de Chrismaviering in de kathedraal. Het is altijd een grote viering waarin onze bisschop voorgaat en de Heilige Oliën zegent, waaronder de ziekenolie en het Chrisma waarmee kinderen en jongvolwassenen gedoopt worden, jongeren gezalfd met het vormsel en ook de handen gezalfd worden van een nieuwe priester. Het was de eerste keer in 46 jaar dat ik er niet bij was. De pijn in mijn rug was zo hevig dat ik het niet aankon om in die viering zo lang recht te staan.

Voor de avonddienst had ik twee boekjes voorbereid: de viering van het Laatste Avondmaal en de wake met Jezus in de Hof van olijven.

Het achterste gedeelte van de Heilig Kruiskerk was omgevormd tot de zaal van het Laatste Avondmaal. Aan het orgel onze vaste organist Christian en priester Jef leidde de samenzang. Tijdens de Gloria-zang beierden de drie klokken er lustig op los. De acht luidklokken van Sint-Gummarus kon ik deze keer niet luiden. Ik deed dat ieder jaar met mijn gsm, maar met de restauratie van de Grote Kerk hebben ook de klokken een nieuw systeem gekregen. Te ingewikkeld om dat zomaar even tijdens de viering te doen werken.

Na de stemmige viering gingen we in processie met de schaal met geconsacreerde hosties naar het voorste gedeelte van de kerk en plaatsten daar het Allerheiligste op het altaar. Heel wat mensen sloten aan en bleven voor de wake. Ongeveer een uur bleven we met velen waken, voelden we ons een met Jezus in de tuin van Getsemane. Zo gingen we de avond in.

Goede Vrijdag

Op Stille Zaterdag hielden wij het ook stil. Van 14 tot 15 uur kon men een tijd verwijlen bij het kruis. Ondertussen was er biechtgelegenheid waar toch nog een enkeling gebruik van gemaakt heeft.

Na dat stil moment konden we in de Heilig Kruiskerk alles in gereedheid brengen voor de Paaswake. Ik had gelukkig weer enkele vrijwilligers om mee de voorbereiding te doen: Armel, een catechumeen van vorig jaar, Marcel, een kandidaat-catechumeen voor 2027, Daniel, een van onze lectoren, Martin, mijn Ghanese huisgenoot. Sonja had al voorbereidend werk gedaan met de bloemen. Het kruis, tot dan met paarse doek, kreeg een mooie witte doek.

Om 20 uur vertrok de processie uit de sacristie: enkele misdienaars, lectoren en gebedsleiders, priester Jef en ikzelf als voorganger. We misten Leen en Gert. De kerk was goed gevuld.

Achteraan in de kerk werd het nieuwe vuur ontstoken en gewijd, de paaskaars aan dat vuur aangestoken en in processie naar voor gedragen: ‘Licht van Christus - Heer, wij danken U’ zongen we driemaal. En dan begon de lezingendienst: het verhaal van de schepping, het verhaal van de uittocht uit Egypte en de tekst over het nieuwe hart en de nieuwe geest uit de profetie van Ezechiël. En dan mocht het over heel de stad te horen zijn dat we de verrijzenis van Jezus vieren: de drie luidklokken van het Heilig Kruis beierden en probeerden het voor heel de stad duidelijk te maken dat de Heer verrezen is. Ondertussen speelde Christian feestelijk op het orgel. En dan zongen we met z’n allen het Eer aan God. Na een getuigenis van Paulus uit de Romeinenbrief, lazen we het verhaal van het lege graf: de Heer is verrezen!

Op Paaszondag werd er feestelijk gevierd in alle parochies. Om 11 uur ging ik voor in de Heilig Kruiskerk. Een volle kerk met blije mensen, de Koninklijke Zangvereniging De Netezonen was weer van de partij en dit voor de 52ste keer dat zij de Paasmis zingen. Het was echt feestelijk.

Op het eind van de viering kwamen de kinderen vooraan zitten voor het slotlied en ... om te horen of de klokken zouden terugkomen uit Rome. En ja, ze waren er, ze beierden feestelijk en we gingen met al de kinderen paaseieren rapen in de tuin voor de kerk en de pastorie. Lachende gezichten van kinderen en volwassenen.

Op Paasmaandag had ik nog een viering in het Heilig Kruis. Het aantal aanwezigen zegt me dat ook deze tweede Paasdag belangrijk is voor heel wat mensen. En dan was ik echt toe aan rust, maar dat werd me niet erg gegund. Vanaf de derde Paasdag weer de gewone orde van de dag: vergaderingen, afspraken, enz. Gelukkig heb ik toch tijdens de verschillende vieringen kunnen genieten van de inhoud, de sfeer en de dankbare mensen!

Graag wens ik iedereen nog een zalige Paastijd en van harte dankuwel aan alle vrijwilligers!

Jan Verheyen, pastoor