Wie op zondag 19 april 2026 naar de kerk kwam, kon genieten van de licht-en kleurrijke versiering. Geen versiering die na een trouwfeest was blijven hangen, ook niet die van een doopsel. De versiering was een mooie nasmaak van de twee vormselvieringen die op zaterdag in de parochie plaatsvonden. In onze parochie ontvingen 24 jongens en meisjes op zaterdag 18 april het sacrament van het vormsel van Mgr. Koen Vanhoutte, onze hulpbissschop. Want ja, het was zover: na hun catecheseparcours waren “onze” vormelingen klaar voor die grote dag, hún grote dag. Tijdens het jaar vertelde ik hen dat het vormsel geen einde van het verhaal is, maar eerder te vergelijken met een trampoline waar ze naartoe liepen of soms stapten. Het vormsel zelf is dan een grote sprong op die trampoline: een krachtig moment dat hen extra energie geeft voor hun verdere stappen in het leven. Eén van de vormelingen zei me op de dag zelf: “Het is nu eindelijk tijd om op die trampoline te springen, hé?” Ze waren duidelijk wat zenuwachtig, en ik moet toegeven dat ik dat zelf ook een beetje was. Ondanks het feit dat we de dagen ervoor twee namiddagen geoefend hadden, alles met de kinderen hadden overlopen en herhaald was de spanning te voelen. De kerk zat helemaal vol met hun vele supporters (nl mama's en papa's, broers en zussen, oma's en opa's, peters en meters, tantes, nonkels, nichten, neven, vrienden, buren ... zelfs een leerkracht) die aanwezig waren om mee te bidden en te getuigen van deze belangrijke stap. Monseigneur Koen Vanhoutte vertelde hoe hij aan andere vormelingen vragen stelde om hen aan het denken te zetten. Eén van die vragen was: “Wat is er zo speciaal aan Jezus? Hoe komt het dat we vandaag nog over Hem spreken?” Antwoorden die hij daarop kreeg, waren bijvoorbeeld: “Misschien omdat hij zo goed over God kon vertellen en op die manier God dicht bij de mensen bracht” en “Omdat hij al zijn tijd en energie aan anderen besteedde.” Vragen die ook ons uitnodigen om er even bij stil te staan...
Het koor maakte het vieren helemaal compleet. Hoewel de vormelingen talrijker waren dan de zangeressen en hun best deden, klonken de vele liederen veel mooier samen met hen en het orgel, dan tijdens de repetities zonder hen. In mijn vorig verslagje liet ik ook de spanning hangen rond het knutselwerk dat ze tijdens de bezinningsdag maakten. De kinderen waren trots om hun verlichte duif aan hun papa te geven. Nu brandt er in hun huis een lichtje om niet te vergeten dat ze geroepen zijn om vuur en licht te zijn. Dikke proficiat aan onze vormelingen. We hopen dat het voor iedereen een onvergetelijke dag was. Dat zij onderweg vriendschap en Zijn liefde mogen ervaren om met de kracht van de Geest en vol vertrouwen een licht voor anderen te zijn en zo de wereld beter te maken, ook al is het maar een heel klein beetje. In mei zien jullie hen nog eens in de kerk want dan staat er nog een laatste bijeenkomst op hun catecheseplanning: een moment om samen te "vieren" tijdens de dankviering. Maar we hopen natuurlijk hen ook op vele andere zondagen te mogen ontmoeten.
En dit zijn hun namen: Floris De Cock, Raphaëlle Derveaux, Fleur Vandeneede, Luca Bellanti, Ilene Adam, Julian Agie de Selsaeten, Siebe Bloemen, Jinte Groensmit, Seline Schoonjans, Lirane Moevi, Loeka Van Roosbroeck-Van Mulders, Liah Vercauteren, Chiara Goossens, Charbel Arslan Oghli, Antoine Costa Garin, My-Linh Phung, Olivia Adriaens, Augustin Carrette, Alba Montaruli, Antonia Lefebvre, Pauline Sauvillers, Fien Vandevijver, Amelia Zecevic Boutoille, Louise Zuyderhoff.
