Het hoeft geen betoog dat corona vorig jaar een grote spelbreker was voor ons sociaal leven. Ook het parochiaal leven werd aan banden gelegd. 2020 zou het jaar worden waarin parochies een weg zochten om stil te staan bij de naderende eenmaking van onze 7 parochies tot één parochie op 1 januari 2021. Kerkdeuren sluiten zonder een of andere manier van afscheid zou jammer zijn. Vanuit een bezorgdheid voor alle mensen uit onze zone werd vanuit de zoneploeg een oproep gedaan om in elke parochie te overleggen of en hoe ze ‘waardig’ afscheid wilden nemen van ‘ hun kerk’. Afscheid nemen hoort bij het leven. Het is een rouwproces en dat vraagt tijd. Samen afscheid nemen en kunnen terugblikken is heel belangrijk. Misschien was het op dat moment te pijnlijk en te moeilijk om in 2020 een afscheidsmoment in te lassen. Maar corona zorgde ervoor dat we meer tijd kregen om na te denken, en meningen bij elkaar te leggen. Er werd besloten om de parochies uit te nodigen om nog eens na te denken en te beslissen over een eventuele laatste viering in ‘hun kerk’. De viering kan georganiseerd worden tot eind december 2021 maar de beslissing al dan niet een laatste viering te organiseren zou midden augustus moeten worden meegedeeld. Dit in functie van het opmaken van de kalender voor de weekendvieringen van september tot eind december. Een laatste viering is een gelegenheid om dank te zeggen aan de zovele mensen die in het verleden en tot op vandaag het beste van zichzelf hebben gegeven voor de plaatselijke gemeenschap, ieder met zijn/haar talenten. Dank ook aan de onmisbare parochianen die trouw of sporadisch naar de kerk kwamen. Maar het gaat ook om de vele mensen die niet meer onder ons zijn. Zij hebben in verschillende functies heel wat van hun vrije tijd besteed aan de opbouw van de lokale gemeenschap. Ze zijn zo talrijk dat we riskeren iemand te vergeten als we ze bij naam willen noemen. Maar biddend kunnen we onze verbondenheid en onze waardering voor hen over de dood heen uitspreken. Gedenken heeft alles te maken met dank zeggen. Dank aan iedereen die vroeger en nu, tot op vandaag, meegebouwd hebben aan een levendige parochie. Samen dank kunnen zeggen op een vertrouwde plek kan de pijn bij het verlies misschien een beetje verzachten. Het kan ons ook uitnodigen om nieuwe wegen te zoeken om samen verder kerk te zijn. Dit ligt naar mijn aanvoelen helemaal in de lijn van Jezus’ laatste wens: ‘blijf samen komen om mij te gedenken’. Dank zeggen om Jezus’ leven, zijn lijden en dood niet vergeten en geloven dat Hij verder leeft als wij zijn boodschap verder vertellen en in zijn naam samen komen.
