Wat op zondag 6 september in Hoogstade gebeurde, heeft velen geraakt. Een honderdtal mensen wilde er samenkomen in de Sint-Lambertuskerk voor een eucharistieviering waarin verschillende families hun overleden dierbaren bijzonder wilden gedenken. Bij aankomst bleek echter dat de sloten van de kerkdeuren met cement waren dichtgemaakt. De kerk binnengaan was onmogelijk.
We kunnen een dergelijke daad alleen maar betreuren. Een kerkgebouw beschadigen en mensen verhinderen er samen te komen voor gebed en eucharistie raakt immers meer dan stenen, deuren en sloten. Het raakt ook mensen die naar die kerk komen met hun herinneringen, hun verdriet, hun dankbaarheid en hun geloof.
Toch willen we vanuit deze gebeurtenis vooral een positieve boodschap meegeven.
Een kerk waar niet langer iedere week een weekendviering plaatsvindt, is daarom nog geen gesloten kerk.
Binnen onze Pastorale Eenheid Kanaän Veurne-Alveringem zijn onze kerken nog steeds plaatsen waar de geloofsgemeenschap kan samenkomen en waar, wanneer dit pastoraal mogelijk en zinvol is, eucharistie kan worden gevierd. Dat geldt ook voor Hoogstade.
Voor families heeft de eigen parochiekerk vaak een bijzondere betekenis. Daar werden mensen gedoopt, deden ze hun eerste communie, ontvingen ze het vormsel, huwden ze of namen ze afscheid van dierbaren. Wanneer een familie een jaarmis of gedachtenis voor haar overledenen vraagt, kan het daarom heel waardevol zijn om juist in die vertrouwde kerk opnieuw rond het altaar samen te komen.
Natuurlijk groeien we binnen onze Pastorale Eenheid steeds meer naar verbondenheid over de grenzen van de vroegere parochies heen. Soms zullen we voor een viering naar een naburige kerk gaan. Ook dat is waardevol en brengt mensen samen. Maar verbondenheid betekent niet noodzakelijk dat alles op één plaats moet gebeuren. Juist door onze verschillende kerken te blijven gebruiken wanneer daarvoor een goede pastorale aanleiding bestaat, bewaren we de band met de plaatselijke gemeenschappen.
Zondag 6 september had daarvan een mooi voorbeeld moeten zijn. De deuren bleven die ochtend letterlijk gesloten. Maar de aanwezigen lieten zich daardoor niet uiteendrijven. Priester Johannes en de samengekomen families bleven buiten bij de kerk samen, baden en herdachten hun overledenen. Zo werd op een onverwachte manier zichtbaar wat Kerk uiteindelijk betekent: mensen die zich in geloof met elkaar en met Christus verbonden weten.
Jezus zegt immers: “Waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.” (Mt. 18,20)
Die woorden willen we binnen de Pastorale Eenheid Kanaän ernstig nemen. Waar mensen verlangen om samen te komen rond hun overledenen, rond een bijzondere gebeurtenis of vanuit het geloof van een plaatselijke gemeenschap, willen we — waar dit mogelijk is — ruimte blijven bieden voor gebed en eucharistie.
Onze kerken zijn immers geen herinneringen aan een pastoraal verleden. Ze kunnen ook vandaag plaatsen zijn waar geloof wordt gevierd, verdriet wordt gedragen, dankbaarheid wordt uitgesproken en verbondenheid groeit.
Het cement in de sloten van Hoogstade heeft één zondag de deuren kunnen sluiten. Het mag nooit onze bereidheid dichtmetselen om mensen samen te brengen rond Christus.
Mogen daarom de deuren van onze kerken openblijven — en nog meer de deuren van onze geloofsgemeenschap.
Priester Johannes Mwamba
Pastorale Eenheid Kanaän Veurne-Alveringem
