De drie lezingen van deze **vijfentwintigste zondag door het jaar** worden verbonden door één gedachte: **God denkt en rekent anders dan wij**. Zijn maatstaf is niet wat iemand volgens menselijke berekening verdient, maar zijn overvloedige goedheid.
Duiding bij de lezingen
Bij de profeet **Jesaja** horen we de uitnodiging: *“Zoekt de Heer nu Hij zich laat vinden.”* Het is een oproep om ons opnieuw tot God te keren. Daarbij klinkt meteen een waarschuwing: Gods gedachten zijn niet onze gedachten en zijn wegen niet onze wegen. Wij proberen God soms te begrijpen vanuit onze eigen logica: wie goed doet, moet beloond worden; wie meer doet, verdient meer. Maar Gods barmhartigheid laat zich niet opsluiten in zo'n rekensom.
Ook **Paulus** laat in zijn brief aan de Filippenzen zien wat het betekent om je leven vanuit God te bekijken. Hij staat voor een moeilijke keuze: sterven betekent voor hem bij Christus zijn, maar blijven leven betekent dat hij zich verder ten dienste kan stellen van de gemeenschap. Niet zijn eigen voordeel staat centraal, maar Christus. Daarom roept hij de christenen op: *“Leidt een leven dat het evangelie van Christus waardig is.”* Geloven wordt zichtbaar in de manier waarop wij leven en met anderen omgaan.
Het evangelie volgens **Matteüs** maakt Gods andere manier van denken heel concreet. Een landeigenaar gaat verschillende keren op de dag arbeiders huren voor zijn wijngaard. Sommigen werken vanaf de vroege ochtend, anderen beginnen pas op het laatste uur. Wanneer de avond valt, ontvangen zij allemaal hetzelfde loon.
Dat roept protest op bij degenen die de hele dag gewerkt hebben. Hun reactie is menselijk en herkenbaar: *“Wij hebben toch meer gedaan?”* Maar de eigenaar doet hun geen onrecht. Hij geeft hun wat afgesproken was. Tegelijk kiest hij ervoor even goed te zijn voor degenen die pas later kwamen: *“Zijt ge kwaad omdat ik goed ben?”*
Daar ligt de scherpe vraag van het evangelie. **Kunnen wij verdragen dat God ook goed is voor iemand van wie wij vinden dat hij het minder verdient?**
De gelijkenis gaat daarom niet in de eerste plaats over loon of arbeidsvoorwaarden. Jezus spreekt over het **Rijk Gods**. Bij God wordt een mens niet afgerekend op het uur waarop hij gekomen is. Iemand kan al zijn hele leven gelovig zijn, een ander vindt pas veel later de weg naar God. De ene zet zich jarenlang in voor een geloofsgemeenschap, een ander komt er pas bij wanneer anderen het grootste werk al hebben verricht. Toch is Gods liefde voor beiden geen loon naar prestatie. Zij is gave en genade.
Dat kan ook voor onze geloofsgemeenschappen een belangrijke boodschap zijn. Soms vergelijken we: wie doet het meest, wie is er het langst bij, wie heeft vroeger alles gedragen? Dankbaarheid voor jarenlange inzet is terecht. Maar het evangelie nodigt ons tegelijk uit om **ruimte te maken voor wie later komt**: nieuwe vrijwilligers, jonge gezinnen, mensen die na jaren opnieuw aansluiting zoeken, mensen die aarzelend de kerk binnenkomen of opnieuw beginnen te geloven.
Misschien is dat wel de uitnodiging van deze zondag: niet voortdurend kijken naar wat een ander krijgt, maar dankbaar worden om wat onszelf geschonken is. Niet vragen: *“Waarom krijgt die ander evenveel?”*, maar leren zeggen: **“Wat goed dat ook hij of zij een plaats krijgt in Gods wijngaard.”**
Want Gods wijngaard heeft arbeiders nodig, van het eerste én van het laatste uur. En uiteindelijk leven zij allemaal van dezelfde goedheid van God.
**Gods gedachten zijn niet onze gedachten. Gelukkig maar. Want waar wij rekenen, vergelijkt God niet. Waar wij grenzen trekken, blijft Hij roepen. En waar wij vragen wat iemand verdient, schenkt Hij genade.**
