De drie lezingen van deze **26e zondag door het jaar** leggen sterk de nadruk op **bekering die zichtbaar wordt in ons handelen**. Niet wat we over ons geloof zeggen, maar wat we er daadwerkelijk mee doen, is uiteindelijk beslissend.
Bij de profeet **Ezechiël (18,25-28)** klinkt eerst een menselijk verwijt: *“De weg van de Heer is niet rechtvaardig.”* God keert die vraag echter om. Is het niet veeleer de mens die van de goede weg kan afwijken? Tegelijk bevat deze lezing een bijzonder hoopvolle boodschap. Niemand ligt voorgoed vast in zijn verleden. Wie tot inzicht komt en zich afkeert van wat verkeerd is, vindt opnieuw de weg naar het leven.
God sluit een mens dus niet op in wat hij gisteren heeft gedaan. **Bekering blijft mogelijk.** We mogen opnieuw beginnen. Dat vraagt wel dat we eerlijk naar onszelf durven kijken en verantwoordelijkheid opnemen voor onze keuzes.
Paulus verdiept dit in zijn brief aan de **Filippenzen (2,1-11)**. Hij vraagt de christenen eensgezind te zijn en niet uit eigenbelang of ijdelheid te handelen. Vervolgens wijst hij naar Christus: *“Die gezindheid moet onder u heersen welke ook Christus Jezus bezielde.”*
En dan volgt die prachtige oude Christushymne: Jezus houdt niet krampachtig vast aan zijn goddelijke waardigheid, maar **ontledigt zichzelf, neemt de gestalte van een dienaar aan en wordt gehoorzaam tot de dood aan het kruis**. Daar wordt zichtbaar wat christelijk leven ten diepste betekent: niet zichzelf in het middelpunt plaatsen, maar ruimte maken voor God en voor de ander. Grootheid krijgt in het evangelie de gestalte van dienstbaarheid.
In **Matteüs (21,28-32)** maakt Jezus dat heel concreet met de gelijkenis van de twee zonen. Een vader vraagt beiden in zijn wijngaard te gaan werken. De eerste zegt aanvankelijk: *“Ik wil niet,”* maar krijgt later spijt en gaat toch. De tweede antwoordt beleefd: *“Goed, vader,”* maar gaat niet.
Jezus stelt vervolgens de eenvoudige maar scherpe vraag: **wie van beiden heeft de wil van de vader gedaan?**
Het antwoord is duidelijk: niet degene die de mooiste woorden gebruikte, maar degene die uiteindelijk ging.
Daarmee houdt Jezus ook ons een spiegel voor. Geloof kan gemakkelijk bestaan uit goede woorden, voornemens en beloften. We kunnen zeggen dat naastenliefde, vergeving, vrede en solidariteit belangrijk zijn. Maar het evangelie vraagt verder: **wordt dat ook zichtbaar in wat wij doen?**
Tegelijk is deze gelijkenis geen veroordeling van wie ooit “neen” heeft gezegd. Integendeel. De eerste zoon verandert van gedachten. Precies daarin sluit het evangelie aan bij Ezechiël: **een mens kan terugkomen op zijn keuzes.** Een aanvankelijk neen kan alsnog een ja worden.
Dat is misschien de belangrijkste boodschap van deze zondag. God vraagt geen volmaakte mensen die nooit fouten maken. Hij zoekt mensen die zich laten raken, die bereid zijn hun leven opnieuw te bekijken en die hun woorden uiteindelijk laten uitgroeien tot daden.
En Paulus toont ons daarbij de weg: de gezindheid van Christus aannemen. Minder vragen: *“Wat brengt het mij op?”* en meer: *“Wat kan ik betekenen voor de ander?”* Minder mooie woorden alleen, meer daadwerkelijke dienstbaarheid.
**Ons geloof wordt geloofwaardig wanneer ons “ja” aan God handen en voeten krijgt.** In een bezoek aan iemand die alleen is, in vergeving die we eindelijk schenken, in aandacht voor wie over het hoofd wordt gezien, in een helpende hand of eenvoudigweg in trouw aan de kleine taken die ons worden toevertrouwd.
Deze zondag mogen we ons daarom afvragen: **Waar heb ik met mijn woorden “ja” gezegd, maar wacht God nog op mijn daden? En waar heb ik misschien ooit “neen” gezegd, maar kan ik vandaag alsnog opstaan en naar zijn wijngaard gaan?**
Want bij God is het nooit te laat om van richting te veranderen. Hij blijft ons uitnodigen: **“Mijn kind, ga vandaag werken in mijn wijngaard.”**
