Op maandag 17 augustus trok de Pastorale Eenheid Kanaän Veurne-Alveringem op bedevaart naar de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid in Izenberge. Een zestigtal gelovigen verzamelde er om 9.30 uur voor een eucharistieviering ter ere van Maria. Het werd een bijzonder warm gebeuren van gebed, zang en verbondenheid.
De bedevaart begon heel toepasselijk met het bidden van het Angelus. Priester Johannes heette iedereen hartelijk welkom en wees daarbij op iets wat misschien zo vanzelfsprekend lijkt dat we er soms niet meer bij stilstaan: wat mogen we ons gelukkig prijzen dat we binnen onze eigen Pastorale Eenheid zo’n bijzondere bedevaartsplaats hebben.
Anderen leggen soms vele kilometers af om een Maria-oord te bezoeken. Wij mogen in Izenberge, zo dicht bij huis, terecht bij Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid. Een plek waar mensen al generaties lang komen bidden, danken, vragen en soms ook gewoon even stil worden. Vanuit die dankbaarheid werd de eucharistie gevierd: dankbaar omdat Maria, de Moeder Gods, zo dicht bij ons aanwezig mag zijn.
Een kleine kapel met een groot hart
Met een zestigtal aanwezigen was de kapel goed gevuld. Juist de intimiteit van deze kleine gebedsruimte zorgde voor een bijzondere sfeer. Iedereen kon zingen zoals hij of zij zich voelde en samen werd één biddende gemeenschap gevormd.
Dat was te horen in liederen als ‘Heer Jezus, om uw woord’, het gregoriaanse ordinarium, ‘Mijn hart zingt voor de Heer’, ‘Ik bied U dit brood’ en, als afsluiting, ‘Heil’ge Maagd, verkozen door God’. De samenzang vulde de kleine kapel en gaf de viering een bijzondere kracht. Je voelde hoe zingen ook bidden kan worden en hoe een gemeenschap door haar stem haar geloof en verbondenheid uitdrukt.
Priester Johannes stond in zijn homilie stil bij de lezingen uit 1 Korintiërs 10,14-22 en Lucas 6,43-49. Zijn woorden kwamen vanuit het hart en vonden hun weg naar de aanwezigen. Het evangelie herinnert ons eraan dat een goede boom goede vruchten voortbrengt en dat wie naar Jezus luistert en naar zijn woorden handelt, zijn levenshuis bouwt op een stevig fundament.
Ook Maria wijst ons telkens opnieuw dat fundament aan. Bij haar mogen wij terecht met wat ons bezighoudt, met onze vreugde en dankbaarheid, maar ook met onze zorgen en verdriet. Maria houdt ons echter nooit bij zichzelf. Zij brengt ons steeds opnieuw bij haar Zoon, Jezus Christus, de vaste rots waarop wij ons leven mogen bouwen.
Onder de mantel van Onze-Lieve-Vrouw
Aan het einde van de eucharistieviering werd samen de Litanie van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid gebeden. Daarna kregen de aanwezigen de gelegenheid om de reliek van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid te vereren. Het werd een ingetogen slotmoment waarin ieder zijn of haar persoonlijke gebed aan Maria kon toevertrouwen.
Een groepsfoto bij de kapel sloot het eerste deel van deze bedevaart af. Maar daarmee was het samenzijn nog niet ten einde. De bedevaart zou verdergaan langs de religieuze taferelen rond de kapel, waar opnieuw samen werd stilgestaan en gebeden.
Deze bedevaart maakte vooral duidelijk welke rijkdom we soms vlakbij huis mogen ontdekken. We hoeven niet altijd ver te reizen om pelgrim te worden. Soms ligt een bedevaartsoord bijna naast onze deur.
In Izenberge mochten we ervaren: Maria is dichtbij. En wie bij Maria thuiskomt, wordt door haar steeds weer op weg gezet naar haar Zoon.
