Luisterrijke orgelavond in de Sint-Walburgakerk
Op donderdagavond 13 augustus mocht de Sint-Walburgakerk in Veurne opnieuw het prachtige decor vormen voor een bijzonder orgelconcert. Na een zonovergoten en warme zomerdag vonden heel wat muziekliefhebbers de weg naar de koelte en de indrukwekkende ruimte van de kerk. Daar wachtte hen een avond waarop muziek, monumentaal erfgoed en vakmanschap elkaar op een bijzondere manier ontmoetten.
Voorzitter Ignace Godderis van de organiserende Fugato de Funis vzw heette de aanwezigen van harte welkom. Met een knipoog dankte hij iedereen die na zo'n warme dag "met geen omwegen en verkeershinder" naar de Sint-Walburgakerk was gekomen. Hij vestigde ook de aandacht op de fraaie versieringen van de historische orgelkast en nodigde het publiek uit om vooral te genieten van wat een mooie muzikale avond beloofde te worden. Die belofte werd meer dan waargemaakt.
Aan de speeltafel zat deze keer de Tsjechische organist Aleš Nosek. Hij werd in 1982 geboren in Rakovník en genoot een uitgebreide orgelopleiding in České Budějovice, Praag en Regensburg. Daarnaast volgde hij masterclasses bij verschillende internationaal gerenommeerde organisten. Zijn concertactiviteiten brachten hem onder meer naar Tsjechië, Slowakije, Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Italië. In 2014 behaalde hij de tweede prijs op het Internationale Orgelconcours van Ružomberok in Slowakije. Vandaag is hij organist-titularis van de Sint-Bartholomeuskathedraal in Pilsen en docent aan de muziekschool van Rakovník.
Voor zijn Veurnse concert koos Nosek voor een programma dat het historische orgel in heel verschillende gedaanten liet horen. De avond begon met Johann Sebastian Bach en diens Praeludium in C groot, BWV 547. Daarna volgden de Variationen über Jesu, meine Freude van Johann Gottfried Walther, waarna met de Fuga in c klein, BWV 537 opnieuw Bach aan het woord kwam.
Met Johann Christian Heinrich Rincks Variationen über "God save the king" kreeg het programma vervolgens een heel andere kleur. Daarna werd de blik richting Bohemen gericht. Josef Klička's Fantasia über die sinfonische Dichtung "Vyšehrad" van Bedřich Smetana vormde een mooie opstap naar het indrukwekkende slot van de avond: Smetana's beroemde symfonische gedicht "Die Moldau" (Vltava), in een orgelbewerking van J. Scott.
Vooral in deze laatste werken kon men ervaren hoe een orgel veel meer kan zijn dan een begeleidingsinstrument. Onder de handen en voeten van Aleš Nosek werd het bijna een volledig orkest. Verschillende klankkleuren volgden elkaar op, groeiden aan, werden weer ingetogen en vulden vervolgens opnieuw de eeuwenoude ruimte van de Sint-Walburgakerk.
Ook de omgeving droeg bij tot de bijzondere sfeer. Het monumentale orgelfront, met zijn donkere houtsnijwerk, zilverkleurige pijpen en gouden ornamenten, tekende zich af tegen de kleurrijke glasramen van de kerk. Een prachtig beeld dat eraan herinnert dat zo'n concert niet alleen een muzikale belevenis is, maar ook een ontmoeting met het rijke religieuze en culturele erfgoed dat Veurne bezit.
Zo werd donderdag 13 augustus opnieuw een avond om met dankbaarheid op terug te kijken. Buiten bleef de warmte van een mooie zomerdag nog wat hangen; binnen zorgde Aleš Nosek voor een ander soort warmte: die van muziek die een ruimte tot leven brengt en mensen samenbrengt rond schoonheid.
De woorden waarmee Ignace Godderis de avond opende, kregen zo helemaal gelijk: het werd inderdaad een fijne muzikale avond — eentje waarop het historische orgel van Sint-Walburga opnieuw mocht schitteren.
Een warme zomeravond, een eeuwenoud orgel en muziek die de ruimte vulde: Sint-Walburga liet zich opnieuw van haar mooiste kant horen.
