Om te geloven, zo wordt gezegd, moet je bewijzen op tafel leggen. Niemand lijkt die houding meer te belichamen dan de apostel Thomas, bekend als de ongelovige. Maar dat is Thomas ten gronde misverstaan volgens filosoof Dennis Vanden Auweele. Hij stelt in Tertio nr. 1.104 van 07/04/’21 dat Thomas de houding belichaamt van iemand die wil geloven. Er is geen bewijs dat een ongelovige doet geloven. Maar om te blijven geloven, moet je het bewijs ook durven te omarmen.
“Wat zijt gij vreesachtig, gij kleingelovigen?” Dat woord komt vaak terug in de Bijbel (zie bijvoorbeeld Mattheüs 6, 30; 8, 26; 16, 8 en Lucas 12, 28), meestal voorafgegaan door smeekbedes van twijfelaars en angsthazen. In het Engels is het een idioom geworden – Oh ye of little faith – voor een licht humoristische terechtwijzing van iemand die twijfelt aan andermans geloofwaardigheid. Ik merk bij mezelf heel wat kleingelovigheid, nu die verdraaide pandemie maar niet ophoudt. In deze paastijd moet ik vaak denken aan die andere twijfelaar, de apostel Thomas, en hoe die vaak verkeerd begrepen wordt.
Na zijn verrijzenis verschijnt Christus aan de apostelen, wenst hun vrede toe en laat de heilige Geest over hen komen. Thomas was niet aanwezig. Bij zijn terugkeer volgt de befaamde scène, door Johannes als volgt naverteld: “De andere leerlingen vertelden Thomas: ‘We hebben de Heer Jezus gezien!’ Maar hij antwoordde: ‘Ik geloof het pas als ik in Zijn handen de wonden van de spijkers zie. Ik wil ze met mijn eigen vingers aanraken en ik wil met mijn eigen hand in Zijn zij voelen’” (20, 25). Zo staat Thomas bekend als een scepticus. Maar waar was Thomas eigenlijk toen Christus zich een eerste keer toonde? Dat is niet bekend. Het is wel bekend dat de overige apostelen zich hadden verstopt uit angst. Was Thomas misschien als enige niet angstig? Was hij al het evangelie gaan verkondigen nog voordat hij Christus verrezen zag?
Lees hier het integrale artikel: https://shrtm.nu/DiQq
Abonneer of vraag een gratis proefnummer op www.tertio.be
