Antje Jackelén leidt sinds 2013 de Zweedse lutherse kerk. Ze is als aartsbisschop van Uppsala de eerste vrouwelijke primaat van de Svenska Kyrkan. Tertio zoekt haar op in aanloop naar de Reformatiedag op 31 oktober. “Historisch gezien is secularisatie evenzeer een proces van emancipatie.”
Tijdens de coronacrisis schreef u Otålig i hoppet – Ongeduldig in de hoop over theologische vragen in de schaduw van de pandemie. Waarom is de christen ongeduldig in de hoop?
“Dat we geen droom nodig hebben maar bevrijdende hoop, is een gevoel dat veel mensen delen. Voor die bevrijding waren we tijdens de lange crisis ongeduldig. Ongeduld in de hoop vind ik een goede christelijke houding. Die geldt trouwens niet alleen voor de pandemie, maar ook voor de klimaatcrisis of het migratievraagstuk. Die kwesties zijn aan elkaar gelinkt. Het gaat immers over de leefbaarheid van onze planeet. Door de klimaatcrisis worden we geconfronteerd met een toenemende migratie. Daarbovenop schudt digitalisering de arbeidsmarkt door elkaar. En dat creëert sociale onrust. Onderliggend mentaal onbehagen bij jongeren of toenemende hate speech op sociale media zijn tekenen van een surplus aan angst en van een gebrek aan hoop. Als kerk is het onze roeping op die hoop te wijzen. We dienen als het ware vroedvrouwen te zijn om de hoop geboren te laten worden. Altijd weer opnieuw", zegt Antje Jackelén.
