Gesloten deurenAanstaande vrijdag (nvdr: 1 mei), om middernacht, zal het zeven weken geleden zijn dat de maatregelen in de strijd tegen de verspreiding van covid-19 van kracht gingen. Ontelbare deuren werden sindsdien gesloten: deuren van cafés, restaurants en van veel winkels, deuren van scholen en werkplaatsen, deuren van woonzorgcentra en ziekenhuizen, deuren van sportaccommodaties en recreatieplaatsen allerhande … Ook de deuren van veel kerken zijn nog gesloten, en ook wij kwamen de deur niet meer uit; onze deur ging letterlijk en figuurlijk op slot. We kregen allemaal de raad mee: “Blijf in uw kot”. De meest noodzakelijke deuren, die bleven wel open, zij het ook daar alleen maar als wij de nodige afstand bewaren. Ondertussen gingen toch al enkele deuren terug open. Maar het is nog geen algemene opendeurdag, ook niet in onze eigen familie- of vriendenkring. Hoe langer dit duurt, hoe meer wij verlangen naar een echte open deur …
Jezus is de deurWie wél altijd opendeur houdt en bij wie wij wél altijd de deur uitnodigend open vinden, ondanks de virusdreiging, dat is Jezus Christus. "Ik ben de deur," zegt Jezus, de Goede Herder, in het evangelie van de vierde paaszondag. Nu is het niet denkbeeldig dat wij, na zo’n periode van gesloten deuren, toch enige moeite ervaren om weer vrijuit een open deur binnen te gaan. Misschien schrikt het ons zelfs ook een beetje af. Maar als we die deur binnengaan, dan mogen we ontdekken, dat achter die deur leven is. "Leven in overvloed" belooft Jezus ons. Maar waar kan ik die open deur dan vinden, die ik kan binnengaan om het volle leven te vinden?
De deur van de stilteEen goede deur om binnen te gaan is de deur van de stilte. Wij leven vaak in een heel luidruchtige wereld, waarin onze aandacht voortdurend opgeëist en bezig gehouden wordt door de meest banale dingen. Dat was misschien zo in de periode voor er sprake was van het coronavirus. Maar zelfs voor ons TV- of computerscherm verliezen we toch zoveel levenstijd. Als we echter de tijd durven nemen om stil te worden, dan beginnen we in ons hart te vermoeden wat wel wezenlijk is in het leven en welke de goede dingen zijn in het leven, die ons te volle doen leven. Wij gaan dan “onze zegeningen” weer helder zien. Echte stilte doet ons hopen en verlangen naar Gods liefde en naar liefde voor de medemens. En daarom brengt de stilte ons juist dichter bij God en bij de medemensen. De stilte is een deur die openstaat tot het volle leven.
De deur van de verzoeningEen tweede goede deur om binnen te gaan is de deur van de verzoening. Niet alleen in de wereld is er heel veel lawaai dat onze aandacht opeist. Maar zelfs als het rondom ons heel stil is geworden, kan het er in ons hart heel rumoerig aan toe gaan. We voelen ons gekrenkt door de woorden van anderen, of we voelen ons oneerlijk behandeld, of we voelen ons beledigd, of niet erkend. We zijn nijdig of jaloers of koesteren al jaren een wrok tegenover een ander … Er zijn toch zoveel negatieve hartstochten, die ons hart onrustig maken. Alleen de verzoening is daar tegenop gewassen. Verzoening begint met te erkennen dat een medemens, ook maar een mens is die fouten kan maken, net zoals ik. Aanvaarding van de beperktheden van een ander leidt tot de aanvaarding van de eigen beperktheden. En dit brengt een rust, een vrede en een stilte in ons hart, welke aangevoeld wordt als het volle leven.
De deur van de rechtvaardigheidEen derde goede deur om binnen te gaan is de deur van de rechtvaardigheid. Hoe kan er immers sprake zijn van het volle leven als mijn medemensen, mijn broers en zussen, niet rechtvaardig behandeld worden? De wereldwijde pandemie legt ook grote sociale ongelijkheden in de wereld bloot. Nog te veel mensen lijden honger, zijn arm, hebben geen woning om in te wonen, ontberen onderwijs en goede gezondheidszorg, moeten als slaven lange dagen werken in mensonwaardige omstandigheden, gaan gebukt onder oorlog, terrorisme of geweld … Het helpen zoeken naar oplossingen voor deze grote wereldproblemen en waar wij kunnen het verschil maken, al was het nog zo klein, ook dit is het volle leven.
Door de deur geroepenDe stilte, de verzoening en de rechtvaardigheid; Jezus is ons hierin voorgegaan. Deze deuren zijn ook Jezus' deuren. "Ga die deur binnen" zegt Jezus tegen ons vandaag, "het is mijn deur". "Het is de deur die jullie zal redden en het volle leven zal geven." Opdat deze deuren open zouden blijven, opdat wij door de deur naar buiten en dan weer naar binnen kunnen gaan, roept Jezus mensen, mannen en vrouwen om in zijn voetspoor op een bijzondere wijze dienstbaar te zijn in de Kerk. Als priester, diaken, religieus, parochie-assistent, catechist, ziekenhuispastor, leider van het gebed ... er zijn vele roepingen ... en de Heer roept ook in deze tijd ... Mocht zijn stem gehoord worden en mochten er ook uit onze parochiefederatie mensen zijn die door de deur die Jezus is, binnen- en buitengaan om anderen mee te nemen naar het volle leven dat Hij ons wil schenken.
