Op 1 november vieren we het feest van Allerheiligen, op 2 november – Allerzielen – gedenken we onze overledenen. Toevallig valt Allerheiligen dit jaar op een zondag. Het is een mooie gelegenheid om eens stil te staan bij de patroonheilige van onze parochies. Ken jij hun verhaal?
Heilig: hoezo?
Heiligen zijn overleden personen die door de rooms-katholieke Kerk officieel zijn erkend vanwege een buitengewoon vroom, rechtschapen en gelovig leven. In hen herkennen we als het ware wie God is. Doorheen hun bestaan ontdekken we de geheimzinnige werkelijkheid van God, Zijn goedheid, Zijn scheppende kracht. Ze laten het goddelijke licht schijnen in onze wereld: door hun woorden en daden.
Heilige voorbeelden
Tijdens een doopviering verwijs ik altijd even naar die heiligen, ze staan in bijna al onze kerken afgebeeld: in de glasramen, als beelden tegen de muren, op schilderijen … Voor ons als christenen zijn die heiligen immers voorbeelden: door naar hun leven te kijken kunnen we zelf ontdekken wat het betekent om Jezus na te volgen, hoe je als gedoopte christen kunt leven. Al moeten we dat soms met een korrel zout nemen. Heel wat verhalen over heiligenlevens zijn doorweven met legendes, soms met gruwelijke details over hun leven en/of dood. Toch kunnen we uit elk van hun levens wel lessen halen die ons vandaag tot nadenken stemmen, die ons uitdagen om keuzes te maken in het voetspoor van Jezus Van Nazareth.
Zullen we samen de patroonheiligen van onze parochies eens van naderbij bekijken? Ontdek jij welke kwaliteiten hen tot heilige hebben verheven?
Onze-Lieve-Vrouw (Kasterlee-Lichtaart)
Maria, de moeder Gods, wordt ook wel de Moeder van de Kerk genoemd. Zij is degene die door God werd uitgekozen om moeder te worden van Zijn Zoon. Zij was een nederige, gelovige vrouw die heel haar leven in dienst heeft gesteld van Gods wil. Zij zei JA als de engel bij haar op bezoek kwam, zij verwees de dienstknecht op de bruiloft van Kana naar Jezus en zei: ‘Doe maar wat Hij u zeggen zal.’ Zij was erbij als haar Zoon ter dood werd gebracht, zij legde zijn dode lichaam in haar schoot. Zij bleef bij de apostelen tot de Heilige Geest hen met Pinksteren de wereld instuurde om over Jezus te vertellen. Maria heeft ‘duizend namen’ die verwijzen naar haar geloof, haar kracht, haar trouw: allemaal aspecten waarin ze een voorbeeld is voor ieder van ons.
Sint-Job (Retie-Schoonbroek, 10 mei)
Job wordt in het Oude Testament beschreven als een gezegend, rijk man die woonde in Uz en godvrezend was. God stond Satan toe hem op de proef te stellen. Job verloor zijn kinderen, zijn rijkdom en zijn gezondheid. Hij werd tot het uiterste geraakt, maar bleef aan zijn geloof vasthouden. Het grootste deel van het boek Job is de poëtische weergave van een gesprek tussen Job en drie vrienden. Deze vrienden hielden vol dat Jobs noodlot het gevolg was van diens zonden, maar Job bepleitte zijn onschuld. Job werd uiteindelijk openlijk door God in zijn eer hersteld, zijn vrienden hadden het niet bij het rechte eind.
Sint-Margarita (Kasterlee-Tielen, 20 juli)
Wat de levensgeschiedenis van Margaretha betreft, is niets met zekerheid te vertellen. Verhalen over haar duiken pas op in de 9e eeuw. Volgens de overlevering is zij geboren in de 3e eeuw in Antiochië als dochter van een heidense tempelpriester. Haar vader minachtte haar om haar christelijk geloof. Margaretha leefde op het land als herderin. Toen de stadsprefect Olybrius haar een huwelijksaanzoek deed, op voorwaarde dat ze haar geloof zou afzweren, weigerde ze. Daarop werd ze gevangengezet en gemarteld. Dan volgen een aantal wonderbaarlijke gebeurtenissen. De bekendste is dat satan, in de gedaante van een draak, haar opslokte. Margaretha ontsnapte levend doordat de draak haar uitspuwde, vanwege het kruis dat ze droeg wat zijn ingewanden irriteerde. Uiteindelijk werd ze toch omwille van haar geloof ter dood gebracht.
Sint-Martinus (Retie, 11 november)
Martinus kennen we dankzij het beroemde verhaal dat hij bij de stadspoort van Amiens een bedelaar ontmoette: Martinus deelde zijn mantel met zijn zwaard in tweeën en gaf de helft weg. In die tijd behoorde een helft van de kleding aan de keizer en de andere helft was persoonlijk bezit. In zijn droom verscheen later Christus met de helft van zijn mantel, wat Martinus ertoe bracht zich te laten dopen als christen. Later werd hij priester, leefde een tijd als kluizenaar en werd, ondanks zijn terughoudendheid, tot bisschop van Tours gekozen. Als bisschop bleef hij zijn monnikenleven voortzetten en trad op als een grote geloofsverkondiger. Hij stichtte ook veel kloosters. Hij werd al tijdens zijn leven als heilig beschouwd en veel wonderen werden aan hem toegeschreven.
Sint-Niklaas (Dessel+Witgoor, 6 december)
Nicolaas was een goede leerling, ging regelmatig naar de kerk en was – waar nodig – behulpzaam. Al op negentienjarige leeftijd werd Nicolaas door zijn oom (die bisschop was) tot priester gewijd en legde hij de kloostergeloften af. Zijn oom sprak de verwachting uit dat Nicolaas zelf ook bisschop zou worden. Door zijn strenge discipline bij het vasten, zijn goede wil en zijn gebeden voor iedereen was hij een voorbeeld voor anderen. Tijdens christenvervolgingen moet Nicolaas rond het jaar 310 gevangen genomen zijn en gefolterd.
De bekendste legende gaat over een arme man, die drie dochters had. In die dagen werd van de vader verwacht dat hij de toekomstige echtgenoot een bruidsschat aanbood. Anders zouden zijn dochters nooit kunnen trouwen. Op drie verschillende momenten werd er een buidel met gouden muntstukken in het huis gegooid, een volwaardige bruidsschat voor elk van de dochters. De weldoener bleek Nicolaas te zijn.
Sint-Willibrordus (Kasterlee, 7 november)
Vanaf het allereerste moment van Willibrordus' bestaan was het duidelijk dat God bijzondere plannen met hem had. Willibrord werd reeds op vier-jarige leeftijd door zijn vader als oblaat aan het naburige klooster Ripon toevertrouwd. Meestal gebeurde dat pas, als het kind zeven jaar was. Toen Willibrord twintig jaar geworden was, verhuisde hij naar klooster Rathmelsigi in Ierland om daar zijn opleiding te voltooien. De abt wist velen van zijn onderdanen enthousiast te maken voor de overzeese missies. Zo landde Willibrord in een boot met twaalf gezellen in 690 op de kust van West-Friesland, het te-genwoordige Holland. Vanaf dat moment begon er een rusteloos leven in dienst van de verbreiding van het evangelie. Uitvalsplaatsen waren Utrecht, Antwerpen en Echter-nach. In 695 werd hij tot bisschop gewijd, waarbij hij de naam Clemens aannam. Met behulp van Sint-Irmina van Oehren stichtte hij in 698 de abdij van Echternach en vele andere kerken en kloosters. De laatste jaren van zijn leven bracht Willibrord vooral door in zijn geliefde klooster te Echternach. Daar stierf hij, 80 jaar oud, volkomen uitgeput en opgebrand in de dienst van het evangelie.
Christa Damen
