Bij de start van het nieuwe jaar horen wensen. Een gebruik over landsgrenzen heen, eeuwenlang.
Ook bij jonge mensen zijn er wensen. De liefde vinden is er daar eentje van. Hoe dit zich ook mag vertalen. En waar twee mensen samen op pad gaan willen ze dit meestal ook bezegelen met babygeluk.
De zoektocht naar een naam, creatief het geslacht bekend maken,… we gaan ons maar niet inbeelden welke discussies dat binnen de huismuren teweeg brengt!
Maar één ding is zeker: elk kind draagt een naam, waar ook ter wereld.
Veel ouders uiten dan nog eens een wens om hun kind te laten dopen. Het in de beschermende handen van hen en God te leggen. Hun kind op die manier veilig door het leven loodsen, met een onzichtbare bron van liefde nabij waarop ze steeds kunnen rekenen.
Hun kind een kus van God laten krijgen, het teder laten aanraken door Hem. Vitamine voor het leven!
Dan een paar jaar later keert in de meeste huisgezinnen nog een wens terug: de keuze voor de Eerste Communie en het Vormsel.
De ideale gelegenheid voor de catechisten om de parochiegemeenschap te laten kennis maken met die kinderen en jongeren die dit jaar hun engagement aangaan.
Er werd massaal op de uitnodiging ingegaan wat resulteerde in een zo goed als volle kerk. Een beter gevoel om het nieuwe jaar in te zetten is er nauwelijks. En de sfeer zat ook meteen goed.
De jongste gezichten hadden de opdracht meegekregen om thuis hun naam te knutselen of te schrijven en dan te versieren. Bij het lied ‘Zeg me je naam’ mochten ze van hun stoel wippen en naar voor komen zodat hun creativiteit in de kerk kon achterblijven.
De vormelingen werden aangemoedigd om een woordje te zeggen of een gave aan te brengen.
In de homilie werd op een spontane manier duiding gegeven over de zeven sacramenten. Schattig was het toen op een gegeven moment alle hoofden draaiden naar het brandglasraam van Johannes de Doper. Het was inderdaad hij die Jezus heeft gedoopt. Een betere verwijzing kon er niet gemaakt worden.
De viering had een aangenaam timbre en toen de ‘vergelijking’ werd gemaakt tussen de eettafel thuis en de tafel van God mochten de kleinsten ook weer in gang schieten. Brood en wijn werden aangerukt, kaarsen en bloemen vonden ook de weg naar voor en we konden met ons allen weer feestelijk verder. Samen op weg als één gemeenschap dit keer. Ook het eucharistie vieren is telkens weer een kus van God. Hem nabij voelen in ons dagelijkse doen en laten, in ons gehele zijn. Hoe fijn voelt dat niet aan. Te weten dat een mens zich nooit alleen voelt zo.
Na de viering was er de traditionele nieuwjaarsdrink met een handje geluk in de vorm van een echte West-Vlaamse ‘lukke’. Jong en minder jong bleven napraten en gezelligheid overheerste. Ontmoeten, banden smeden, plannen maken, het passeerde allemaal de revue.
Eén ding is zeker: in onze parochiegemeenschap is iedereen meer dan welkom, staat de deur wagenwijd open en wordt er geleefd vanuit het hart. Gedoopten, gezonden in Gods naam. De kracht van zijn Geest voelen in ons hart. Kunnen we beter aan het nieuwe jaar, of aan onze dag beginnen?
Wel, kom op, laat ons dan vandaag al maar beginnen of voortdoen met handen en voeten geven aan die kus van God!
Toen ik gedoopt werd,
heb je mij dezelfde
liefdesverklaring toegefluisterd
als toen bij Jezus, God:
‘Jij bent mijn kind,
van wie ik heel veel hou
en in wie ik vreugde vind.’
Van kop tot teen
heb je me toen
ondergedompeld
in jouw vriendschap.
Helaas is dat in mijn leven
niet altijd te zien!
Laat mij daarom opnieuw
met heel mijn hart
geloven in jouw liefde.
En help mij om het stukje aarde
waarop ik leef
steeds meer hemels te maken.
