Eind april en verspreid over de maand mei vonden in Middelkerke de Eerste Communievieringen plaats van kinderen uit acht scholen. Na wat overleg waren de leerkrachten het ermee eens dat het thema ‘Ook jij hoort erbij’ met als hoofdpersonage Zacheüs dit jaar zou uitgewerkt worden.
Er was een algemene leidraad, uitgewerkt door juf Evelyne en de anderen breiden daarop verder met elk hun eigen touch, naargelang hun kinderen in de klas.
En dat ze daar grandioos in slaagden was een feit. Wij konden echt met grote ogen zien hoe zoveel kinderonschuld zich volop gooide in de liedjes, in het Onze Vader. Ook de gebeden die ze mochten brengen, het rollenspel over Zacheüs brachten ze met verve en bravoure.
Vriendjes worden van Jezus vereist lef in deze tijden. Waar alles en iedereen in hoekjes en vakken worden geduwd en meningen af en toe ondergesneeuwd kozen deze gezinnen ervoor om volmondig ‘ja’ aan Jezus te zeggen. En dit in volle vrijheid, zoals Hij dit ook voor iedereen van ons wil. Hem volgen maar met een vrij hart. En dat de kinderen een vrij en groot hart hebben, dat heeft iedereen kunnen zien. Ze maakten daarbij kennis met de tafel van Jezus. Net zoals wij een tafel dekken mochten ook zij aan de slag om alle gaven naar voor te brengen. Ook dit getuigt van een hart dat klaar is om Gods liefde te ontvangen.
Elke school had zijn eigen ritme om van de viering een positief gebeuren te maken en eentje waar ook de parochianen van konden meegenieten. Meermaals mochten we achteraf horen dat ook zij versteld stonden van de sferen die in de kerk te voelen waren. Een sfeer van verbondenheid, positiviteit, liefde, kortom gemeenschap vormen met mensen die anders bijna nooit een kerkgebouw binnenstappen. Hen welkom heten en de hand reiken om samen het geloof te beleven. Want kerk zijn, dat doen we immers samen.
Ook al is Middelkerke een kustgemeente en kent men nauwelijks de buren, op zo’n momenten zie je dat mensen met elkaar praten, elkaar kennen, elkaar geluk toewensen. Jong en oud mengden zich na de vieringen dooreen en wat is er fijner om te zien hoe een stille kerk veranderde in klaterende gesprekken en lachende gezichten. Is het dan niet fijn om een christen te zijn?
