Vakantie
Hij was er niet in gegeneerd om zich lekker lang uit te strekken en te rusten, een hele schep-pingsdag lang. Hij keek voldaan, ja zelfvoldaan en met een zalig glimlach naar alles wat Hij tot stand had gebracht.
Later, veel, veel later zou Hij kritiek moeten incasseren dat één en ander niet afgewerkt was
dat zoveel nog niet uitgevonden was.
“Laat maar”, zei God bij zichzelf, “ze mogen ook iets doen”.
En Hij genoot met volle teugen van een zalig nietsdoen…
Ge moet het maar doen, God zijnde, uwen tijd zomaar verliezen en de indruk geven niet meer voort te kunnen bij gebrek aan verbeelding of energie.
Maar Hij was nederig genoeg om zich daar niets van aan te trekken.
God, wij kunnen u een stukje volgen in al uw scheppingsdagen.
Wij maken ook van alles en vinden voortdurend nieuwe dingen uit. Wij versmelten en split-sen, wij kruisen en vermenigvuldigen, wij zaaien en planten al wat Gij hebt gemaakt.
Maar van die zevende dag hebben wij niet veel verstand.
De levenskunst van het genieten wordt bedorven door onze aandrift om te presteren, door onze drang om te overtreffen, door onze angst om te kort te schieten.
Eigenlijk vinden we onszelf te belangrijk om helemaal niets te doen.
We missen uw nederigheid om echt vakantie te nemen.
We willen straffer doen dan Gij… vroeger noemde men dat een zonde tegen de Heilige Geest.
Daar is bij mijn weten geen vergeving voor alleen een penitentie, ’n heel lange vakantie.
Manu Verhulst
Op reis
Op reis is al het vreemde zo mooi, verrassend en verrijkend, zo boeiend en interessant.
De vreemde monumenten, de vreemde momenten, de andere culturen en hun historie, de mensen vooral!
Op reis komt het vreemde dichtbij.
Je went even en daarna stap je dichter, stap je in het verhaal van anders-zijn, om dit verhaal van harte voort te vertellen.
Op reis doorbreek je je eigen vervreemding, en wordt je meer jezelf vanuit ontmoeting met totaal anderen. Je dagelijkse ongenoegens worden omgetoverd tot vakantie-genoegens.
Op reis doorbreek je de vervreemding van ‘nooit genoeg’, om genoegen te beleven aan een-voudig leven dat mensen van achter hun titel en functie tot mens en medemens maakt.
Op reis leef je zo anders, want thuisgekomen blijven vreemden vreemd, en raak je vlugger dan verwacht vervreemd van vrienden en familie, ja, weer vervreemd ook van jezelf.
Je ongenoegen knaagt. Je nooit-genoeg herneemt.
Er is alleen de uitweg van een God, die je een leven-lang op reis doet gaan, op weg met je-zelf, op weg met en naar anderen.
Wie vanuit God op reis gaat en stappen zet, wie vanuit God zijn leven als een reis ziet, die wordt – gaandeweg – aan al wat leeft, verwant.
Augustus
het strand kijkt naar de zee en ziet dat het water oud is geworden,
de meeuwen vliegen door de gedachten van de zon en hangen hun poten te drogen,
in de liezen van de duinen stoeien de vakantielieven in de lakens van het zand,
er knarst iets in de tederheid,
de boeren oogsten hun twijfels en na de avond kijken ze met de ogen van hun tractors naar de open wonden van de velden, er komt ruimte voor de landing van de herfst,
het jaar sterft een eerste keer aan voorbij zijn,
op de patio van hun afscheid bergen de reizigers de avondzon in hun koffers,
met het heimwee van hun aarzeling verliezen ze hun keuze tussen thuis en de horizon.
Roel Richelieu van Londersele
Wandelen
Wie wandelt, wandelt nooit alleen.
altijd zijn er wel vogels, altijd de wind of de waterstromen, de bronnetjes soms of passanten.
Altijd zijn er de bomen en de wolken die je groeten of de strakke blauwe hemel.
En de zijwegen en kruispunten die vragen om een keuze.
Altijd zijn er je gedachten die meetrekken als engelen of als duivels, die je plagen.
Alleen wandelen bestaat niet.
Wandelen brengt je ook altijd weer op je innerlijke weg en brengt je thuis.
Marinus van den Berg
Een hart met vakantie
God,
geef mij een hart dat vakantie kan nemen, zich even kan losmaken uit het gareel van de zorg en verantwoordelijkheid, dat, los en vrij, de aarde kan proeven en ruiken,
en de lucht en het water en de mensen erbij.
Geef mij een hart dat nog kan luisteren naar de vogels en kan glimlachen bij de verre gelui-den van koeien als de morgen begint.
Geef mij een hart, dat nog op uitkijk staat naar vreemde mensen en andere dingen,
en gelukkig is om hun anders-zijn.
Geef mij een hart, dat nog kan spelen, en alles kan vergeten
bij een bal in het water of een kind in het zand.
Geef mij een hart, God, een open hart en open handen
om naar de mensen toe te gaan, te luisteren naar hun verhalen
en te snoepen van hun vriendschap.
Geef mij een hart dat als een rustbank in de lommer iedere voorbijganger uitnodigt, iedere mens langs de weg.
Geef mij een hart dat zich wil bekeren tot de eenvoud en het geluk om kleine dingen,
een hart dat kan bewonderen zonder te bezitten, en kan bidden zonder woorden.
God, geef mij een hart dat vakantie kan nemen zoals U op die zevende dag,
toen alles goed was wat U had gemaakt.
Geef mij een hart dat vakantie kan nemen, God, en dan is het feest al begonnen.
Manu Verhulst, met coupures
