Pastoor Gaby Gillioen op rust
Het was op een avond in oktober 1995 dat ik een telefoontje kreeg: “Ik ben uw nieuwe pastoor.” Aan de lijn was Gaby Gillioen, die ik mij herinnerde van mijn tijd in Waregem, toen hij er medepastoor was bij deken André Vannecke op de Sint-Amandusparochie.
Met een gevoel van opluchting ging ik die avond gaan slapen. Sedert het overlijden van pastoor Rafaël Vannieuwenhuyse (1 augustus 1995) zaten we zonder pastoor. Met het feest van Christus-Koning datzelfde jaar, kwam deken Wilfried Aneca van Harelbeke de nieuw-benoemde aanstellen.
Wat we toen niet wisten, was dat pastoor Gaby de laatste zou worden in een lange, eeuwenoverschrijdende lijst van pastoor van Hulste. Of moeten we zeggen ‘de voorlopig laatste’ denkend aan een oud gezegde: ’God schrijft recht op kromme regels’?
En wat toen bij de feestelijke stemming van de installatie ook niet ter sprake kwam was de bijkomende last die op de schouders van de nieuwe pastoor zou gelegd worden. Ons bijna 100-jarig kerkgebouw was dringend aan herstel toe, zowel binnenin als buiten.
Achteraf gezien kwam met Gaby de juiste man op de juiste plaats. Gelukkig werd hij gesteund door een kerkraad met mensen als Frans Vandenberghe, die de dossiers van de restauratie voor zijn rekening nam.
‘Het moet juist zijn’ Zo typeerde zijn vroegere deken A. Vannecke onze nieuwe pastoor. Die ‘preciesheid’ had pastoor Gaby van huize uit mee. Zijn vader was een zelfstandig timmerman.
Met de restauratie van de kerk was er nu veel ‘preciesiewerk’ aan de winkel.
Een werk van lange adem. Een bijwerk, boven op het pastorale werk. Tien jaar lang, van september 1996 tot september 2006, beginnend met de totale vernieuwing van de elektriciteit en geluidsinstallatie, met de opbouw van het nieuwe altaarpodium tot het ‘happy end’: de viering van 100-jaar kerk. Tussenin een feestelijke adempauze: het haantje op de vernieuwde toren (kermisvrijdag 2001).
Uit de lange lijst van restauratiewerken pluk ik er twee, de meest belastende.
De installatie van de vloerverwarming, die van april ’97 tot juni ’97 de kerk grotendeels ontoegankelijk maakte. Drie maanden lang moest tijdens het weekend uitgeweken worden naar de zaal van de Vrije Basisschool. In die zaal greep dit jaar ook het vormsel plaats. De eerste communie was dan in de stedelijke basisschool.
En dan die onvoorziene werken door wat gebeurde op vrijdagavond 21 februari 2003: de beginnende afscheuring van de westgevel. De nu 94-jarige Georges Maes kan het nog navertellen. Als oud-metser had hij dagelijks met argusogen staan kijken naar de diepe schacht, zo dicht bij het kerkportaal, waar Aquafin sinds november 2002 rioleringswerken uitvoerde.
Georges was er op die bewuste avond. Hij heeft het gehoord en gezien: de vallende brokstukken en de beginnende scheur. ’s Anderendaags, de zaterdag, stond pastoor Gillioen met een trouw en een begrafenis. Dat de mensen via de ingang onderaan de toren in de kerk geraakten, waren ze sinds de werken wel gewoon. Nu kwamen er nog de politie en de nadars in de afgesloten kerk bij.
Terwijl zowel binnen als buiten aan de kerk gewerkt werd moest pastoor Gaby voor zijn ‘kerkewerk’ telkens opnieuw schikken en herschikken. Hij was er de man niet naar om er niet bij te zijn.
Ik heb pastoor Gaby nooit op reis of verlof weten gaan. En als hij al eens wegging, was het als proost met een van de bonden, met de chiro op kamp of op bezinning naar Orval of St.-Hubert. Zo was hij ook nooit weg tijdens ‘de grote werken’ aan de kerk waaraan zijn naam nu voor de geschiedenis verbonden blijft.
De St.-Petruskerk die
Pastoor Carselis (1900-1907) bouwde
Pastoor De Jonckheer (1907-1928) meubileerde
Pastoor Gillioen (1995-2021) restaureerde
Meer dan een kwarteeuw was hij pastoor in Hulste, bijna twintig jaar pastoor van de federatie Harelbeke, en sinds kort van de Pastorale Eenheid De Jordaan. En tien jaar lang nam hij ook de erediensten op de parochie St.-Jozef (het Eiland) ter harte.
Na vijftig jaar in dienst van de Heer en van zijn volk gaat pastoor Gay Gillioen terug naar zijn geboortedorp Vlamertinge, halfweg tusen Ieper en Poperinge. De mooi gerestaureerde St-Petruskerk laat hij ons achter.
