Zou de lente weten?
Onlangs kreeg ik van een oud-collega volgend gedicht in vertaling opgestuurd. Het is afkomstig uit Spanje, geschreven door een Karmelietes uit een klooster in Andalusië. Zoals we weten is Spanje, samen met Italië, het zwaarst getroffen door het coronavirus. Het verscheen voor het eerst op 21 maart in een krant in Sevilla en gaat sedertdien viraal. Het is een universeel gedeelde boodschap van hoop! Pastoor Bart
Zou de lente weten
dat we op haar wachten?
Zou ze het aandurven
om onze verlaten dorpen aan te doen,
om de magie van nieuwe geraniums
weer aan onze balkons op te hangen?
Zou ze haar glimlach achterlaten,
gebeeldhouwd in ons landschap,
door onze tuinen opnieuw te schilderen
in groen, rood, wit …
Zou de lente weten
dat we op haar wachten?
Wanneer ze dan langskomt
en ze ons niet aantreft in straten en wijken,
wanneer ze dan in het park
de trage stap van ouderen niet meer hoort
of het altijd vrolijke lawaai
van spelende kleuters.
Zou ze dan denken dat ze zich vergist heeft
van datum, hoewel de kalender haar
sinds mensenheugenis roept
in de maand maart?
Zou de lente weten
dat we op haar wachten?
Wanneer ze dan triomfantelijk ontbot
en met witte bloesempuntjes gaat versieren
de amandelbomen, kerselaars,
jasmijnen en sinaasappelbomen,
wanneer ze dan ziet dat men het beeld van Maria
niet klaar maakt voor de processie,
dat men de wierook niet boven haalt,
noch het baldakijn, het kruis of de kazuifel,
en dat Christus, net als iedereen,
in zijn kot moet blijven,
niet buiten mag op Witte Donderdag of Goede Vrijdag.
Zal de lente dan denken
Dat ze zich vergist heeft?
Zal ze luisteren naar de zucht
van wie zijn job verloor,
van wie op onmogelijke uren blijft werken
om zijn naaste te helpen,
van wie zijn leven riskeert,
in stilte, ongekend?
Zal ze elke avond luisteren naar
het gezang en applaus
dat we met plezier schenken
aan het zorgpersoneel?
Of zal de lente denken
dat ze zich wel vergist kan hebben
en haar kleuren samenrapen
om pas volgend jaar terug te keren?
of zou de lente weten
dat we ook nu op haar wachten?
Weet ze dat een zoen ons verboden is,
dat een knuffel niet meer mag,
een hart, bloed, hartstocht,
je hart, bloedeloos gemaakt.
Zou de lente weten,
dat we zo hard van haar dromen?
Laten we ons tonen op het balkon
van de hoop, laten we als nooit tevoren
hopen dat de lente terugkeert
en ons het mirakel schenkt
van dat bloeiende leven dat ons
nu door de vingers lijkt te glippen.
Welkom, Lente!
Je ruikt naar wierook en palm,
met je kleren vol kleuren
en de zang van je vogels.
Kom hem schilderen in hemelsblauw,
deze wereld waarin we wonen.
Voel je niet dat in deze wereld
er iets nieuws lijkt te ontkiemen?
Zou het de lente zijn
die haar stap is gaan versnellen?
(Zuster Lucía Carmen de la Trinidad,
Vertaling: Rob Kindt, 30 maart 2020)
