Volgende dinsdag is het 11/2. Die dag is uitgeroepen tot Europese 112 dag. Hiermee wil men het noodnummer 112 (voor brandweer, ambulance en politie) extra promoten. Op deze dag wil onze redactie deze hulpverleners eens extra in de bloemetjes zetten. We gingen praten met één van hen: brandweerman Ben Heussen.
Ben Heussen woont in Maaseik, op enkele kilometers van de brandweerkazerne, maar is een rasechte Geistingenaar. “Als kind droomde ik al van een job bij de brandweer” zegt Ben. “Met carnaval verkleedde ik mij altijd als brandweerman. Op mijn 16de leerde ik mijn huidige vrouw, Eline Bartels, kennen. Haar vader was ook brandweerman op het vliegveld in Kleine Brogel en zijn verhalen zetten mij er toe aan om mij op mijn 21ste aan te melden in Maaseik.”
Ben volgt een opleiding van een jaar bij het PLOT in Zwartberg. Daar krijgt hij theorie over blusmiddelen en -technieken, maar ook praktijklessen: hittetraining, bevrijdingsoefeningen bij ongevallen, enz… Ook wespenverdeling en het redden van dieren, want dat hoort eveneens bij het takenpakket.
Net als zijn 60 collega’s bij de brandweer van Maaseik is Ben, die als betonarbeider in Molenbeersel werkt, een vrijwilliger. In zijn vrije uren kan hij regelmatig worden opgeroepen. “Via een App kunnen we aangeven wanneer we beschikbaar zijn. En op de beschikbare momenten hebben we een pager, een semafoon waarop de oproepen binnenkomen.”
Als er een interventie is, moet Ben zo snel mogelijk in de brandweerkazerne zijn: “daar spring ik in mijn laarzen waar de broek al in zit. De jas aan, de helm in de hand en hop de brandweerwagen in. Want de eerste wagen moet 4 à 5 minuten na de oproep vertrekken.”
Die eerste wagen, de autopomp, heeft al 2.400 liter water mee zodat het bluswerk onmiddellijk kan beginnen.
Branden blussen is één zaak, helpen bij een zwaar ongeval een andere. “Als we een oproep krijgen voor een ongeval tussen Kinrooi en Neeroeteren b.v., weten we dat het meestal ernstig is” zegt Ben. “Vorig jaar hadden we daar diverse dodelijke ongevallen. Omdat ik ook ambulancier ben, bekommer ik mij dan om de slachtoffers, terwijl mijn collega’s de auto openknippen om de mensen te bevrijden.”
Hoe verwerk je zo’n zware gebeurtenissen, wil ik weten. Ben: “Als brandweermannen zijn we een hechte vriendengroep, één familie als het ware. Na zo’n zware interventie gaat niemand naar huis. We blijven in de kazerne, drinken samen iets en praten over het ongeval om alles van ons af te zetten. Soms lukt dat, soms is het moeilijk. Zoals dat ongeval waar een mama en een kindje overleden. Toen zijn we enkele dagen later met alle hulpverleners, ook politie en MUG, samen gekomen om, onder deskundige begeleiding, te praten over het ongeval. Iedereen komt dan aan bod. Dat helpt om het te verwerken en het een plaats te geven.”
“Mijn vrouw is ongerust als ik naar een brand vertrek. Zeker nadat vorig jaar in Beringen 2 brandweermannen omkwamen. Maar ze staat volledig achter wat ik doe omdat ze weet hoe belangrijk dit werk is. Deze job vraagt veel van je zelf én van je familie. Maar ik doe het met veel inzet en enthousiasme.”
Respect Ben, voor het werk dat je doet. En tevens voor alle hulpverleners die vaak hun eigen leven op de proef stellen om dat van anderen te redden. Dank jullie wel. Niet alleen op 11/2, maar op elke dag van het jaar.
Jan Lamberigts
Onderschrift foto:
Brandweerman Ben Heussen is één van de vele hulpverleners achter het telefoonnummer 112. © Ludo Vanderhoven
