Grote gezinnen komen niet veel meer voor. Toch zijn we te gast bij Bernard en Anne-Marie van Wonderen-Smit in hun gezin met 8 kinderen. Zij woonden in het rivierengebied toen Anne-Marie rechter werd in Maastricht. Daarom heeft Bernard zijn transportbedrijf in Nederland verkocht om op de boerderij aan de Keekstraat in Ophoven een nieuwe start te maken. In 1990 zijn ze geland met vier kindjes en er kwamen er nog vier bij. Beiden stonden ze achter een groot gezin. “Er kan immers geen specialere band bestaan dan die tussen ouders en kinderen” zegt Anne-Marie. “Nergens is zoveel liefde als in de band tussen ouder en kind.”
Barend (35), Geertruida (33), Thomas (31), Nico (30), Anna (26), Vincent (25), Pieter (19) en Marie-Jeanne (17) mochten in een warm nest opgroeien. Echte opvoedingsregels waren er niet, maar elkaar helpen stond centraal. Na 41 jaar samen, zijn de ouders fier op hun kinderen, waarvan de oudste zes zijn gesetteld en twee nog studeren. Ze doen het allemaal uitstekend: een gynaecologe, een beleidsmedewerker bij de CDA, een veiligheidsagent, een assistent bij het Openbaar Ministerie, een ingenieur, een horecaondernemer. Ze hebben leren werken en probleemoplossend denken. Er bestaat een sterke dynamiek tussen de kinderen: ze gaan samen op vakantie, ze springen bij als iemand gaat verhuizen of hulp nodig heeft en het zijn toffe gesprekspartners.
Men stelt zich de vraag hoe je kan kiezen voor een groot gezin in deze tijd, maar de ouders vinden juist dat de samenleving super is voor jongeren: er zijn nog nooit zoveel kansen geboden om een beroep te kiezen of een toekomst uit te bouwen. Voor elk kind in België is er een goede school, is er degelijke begeleiding, zijn er optimale kansen om te worden wie hij of zij wil zijn.
Ondanks haar job als strafrechter heeft Anne-Marie het klaar gespeeld om samen met Bernard dit gezin te runnen. Hoe ze dat gedaan hebben? ”Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat” was hun motto. Samen huldigen ze de leuze: ”de kinderen staan op één en de rest organiseren we er wel om heen.”
Bernard was er altijd voor de kinderen, daar kon Anne-Marie op vertrouwen. Op de boerderij kan je flexibel zijn: Bernard organiseerde zijn werk zó dat hij 20 jaar lang kinderen kon gaan afhalen aan de schoolpoort en voor hen zorgen tot Anne-Marie om 6 uur thuiskwam. Ze geniet nog na van de gezellige tafereeltjes bij thuiskomst: Bernard met één kindje op schoot, een ander is naast hem chocolademelk aan het drinken, een paar andere kindjes zijn naar ’n filmpje aan het kijken.
’s Avonds laat kon hij nog bieten rooien, kippenstallen schoonspuiten en in het weekend met zijn allen appels en peren plukken. “Omdat we onze job zielsgraag doen, hadden we de energie om ’s avonds en zelfs ’s nachts te werken.” Voor Bernard en Anne-Marie is het de normaalste zaak dat ze zichzelf een beetje weggecijferd hebben om bewust met opvoeden bezig te kunnen zijn.
Ondertussen zijn er 6 kleinkinderen die ook de volle aandacht krijgen. Anne-Marie en Bernard gaan b.v. met hen kamperen in de Ardennen, zwemmen of naar de speeltuin. Elk weekend zijn er wel een paar en ze genieten er intens van, want ze groeien snel. Zoals voor hun eigen kinderen, vinden ze dat de kleinkinderen een groot nest moeten hebben, veel mensen om hen heen, ooms tantes, neven en nichten, om fijne, sociale mensen te worden.
Bernard en Anne-Marie, jullie mogen terecht fier zijn op jullie kinderen: ze hebben bewuste levenskeuzes gemaakt dankzij jullie degelijke begeleiding. Daarvoor zullen ze hun leven lang dankbaar zijn.
Lizette Hornikx
Onderschrift foto:
Allemaal broers en zussen. Vooraan v.l.n.r : Barend, Anna, Geertruida en Marie-Jeanne op het paard. Achteraan v.l.n.r.: Vincent, Pieter, Thomas en Nico. © A.M.Smit
