Onder een stralende zon zaterdag en veel wind zondag kwamen 43 vormelingen de woorden uitspreken die hun ouders ongeveer 12 jaar geleden voor hen deden.
Ze bevestigden dat ze verder in het spoor van Jezus willen stappen en ze de kracht van de Geest wilden ontvangen om hen daarbij te helpen.
De vormheer E.H. Koen Delft stond hen daarbij met verve bij en was de gids en leidraad gedurende de viering. Ze hadden er allemaal hard naar toegeleefd en keken er ook echt naar uit. Met als thema ‘Mensen van de weg’ gingen we anderhalf uur samen op stap doorheen een boeiende viering waar feest en liefde de draaischijven waren van een goede sfeer en heel veel aandacht.
E.H. Koen vertolkte in zijn homilie enkele pijlers waar het in het echte leven om draait: jezelf graag zien, de ander graag zien en God graag zien. Koppel daaraan: geen feest zonder iemand die in het middelpunt van de belangstelling staat, geen feest zonder eten, geen feest zonder cadeaus. En hoe stil werd het toen hij vertelde dat ze ook in de kerk een heel bijzonder cadeau gingen ontvangen. Wel eentje waar je niks kunt mee kopen, niks mee kunt opzoeken, maar wel eentje die je leven lang bijblijft, namelijk de liefde van God.
Bij de drie pijlers van graag zien zag je de vormelingen echt rond zich kijken want naast jezelf graag zien was de directe omgeving het volgende. En meters en peters mochten eraan geloven. Zij zaten het dichtst bij de vormeling…
Bij het Onze Vader werden alle vormelingen vooraan gevraagd, er werd afgeweken van het oefenmoment… En de catechisten hadden binnenpretjes want daar verwachten onze jongeren zich niet aan. Verrassend trokken ze zonder morren richting altaar waar ze een kring vormden rond het altaar, rond waar het allemaal om draait. En van daaruit mochten ze dan de vredeswens bezorgen aan hun ouders. De liefde vloog gewoon door de kerk!
Het waren zalige momenten om te horen met hoeveel vuur ze aangestoken waren om hun teksten te brengen. Het was hun moment, recht uit het hart, en ze mochten stralen, één voor één. Zoals een vormeling het verwoordde: het christen zijn vraagt lef, maar met een goed duwtje in de rug van ouders, meters, peters, familie en vrienden kom je al een heel stukje op de weg die God voor ons ziet. En die wandelt wel met ons mee, waarheen het pad ons ook brengt.
Jongeren zijn zoekende, en dat mag ook. Maar met de hulp van de Geest en iedereen rond hen gaan ze er wel in slagen om hun weg in het leven te vinden.
Altijd zijn we onderweg.
Onderweg naar morgen.
Met de dromen van vandaag,
met geluk en zorgen.
Af en toe een beetje zon,
af en toe wat regen,
want soms is het leven fijn
en soms zit het wat tegen.
Het leven is een reis.
Een reis langs heel veel wegen.
We reizen samen of alleen.
We weten soms niet goed waarheen,
maar gaan op hoop van zegen.
Altijd zijn we onderweg,
zoeken we nieuwe wegen.
En we komen elke keer
nieuwe mensen tegen.
Vragen naar de goede weg,
bang om te verdwalen.
Kiezen hoe we verder gaan
en de koers bepalen.
