Volop in de vastenperiode en toch Levend Water zijn. Een boeiende uitdaging!
Dit stond op het programma van de voorbije gezinsviering. Een viering waarin eerste communicanten, vormelingen en parochianen elkaar troffen. Waar er verbinding werd gemaakt tussen mens en geloof. Waar er zaadjes werden geplant om in de voetsporen van Jezus te treden, zijn vriend te worden.
Ook het thema van Broederlijk Delen werd in de spotlights gezet, namelijk een vuist maken voor de mensenrechten. De eerste communicanten kregen als thuisopdracht om creatief aan de slag te gaan en een vuist te maken. Op papier of ander geknutsel, het maakte niet uit. Een selfie mocht ook. En zo kwamen er heel wat kinderen binnenlopen met een mooie tekening of foto. Dit alles werd gefotografeerd en als actie geregistreerd bij Broederlijk Delen.
Na de vastenperiode gaan ze dan alle verschillende acties in kaart brengen en zullen we op de landkaart kunnen zien waar een vuist werd gemaakt voor de mensenrechten.
Wij hebben alvast ons steentje bijgedragen!
De vormelingen mochten dan weer in hun kasten duiken of op zolder om speelgoed die ze niet meer gebruiken. Daar werd het doel, met Pasen in het vooruitzicht, om de kinderen van vzw Middelkind die het niet breed hebben eens een glimlach op de lippen te toveren. Ook hier een ferm geslaagde opzet en het dagelijks bestuur van Middelkind wist niet wat ze zagen!
De vormelingen hebben alvast aangetoond dat ze Levend Water zijn voor mensen die het minder goed hebben, zoals we bij het moment van inkeer konden horen.
Met aandacht werden de lezingen beluisterd waarin het klagen en zagen van de bevolking over het tekort aan water overging in ontzag en stilte toen Mozes water uit de rots deed stromen.
Of hoe Jezus de Samaritaanse vrouw aansprak en haar dingen vertelde waar ze versteld van stond. We zien zo het ongeloof op haar gezicht om dan snel de wereld in te trekken en te verkondigen dat die rare snuiter wel eens de Messias zou kunnen zijn! Ook wij zouden af en toe meer in onze medemens Jezus mogen zien. In kleine gebaren en woorden is hij ons nabij, ook al voelen en zien we dit vaak niet. Hij is er, de steeds aanwezige.
Een klein beetje liefde en zorg bieden voor een mens die door het leven getekend is, die het soms niet meer weet. Mensen kansen geven waar anderen over hen twijfelen. Hartelijkheid in een glimlach en zo wat troost bieden aan iemand die het moeilijk heeft. Zijn dat geen kleine dingen die ons niks kosten maar die voor een ander zo waardevol zijn?
En als we het over de landsgrenzen bekijken, dan kunnen we alleen maar stil worden bij het zien van zoveel onrecht en ellende wereldwijd. Het dan even stil maken om ons tot God te wenden en Hem te vragen die mensen nabij te zijn, hen niet in de steek te laten. Dat is toch het minste wat we kunnen doen.
Tegenwind bieden aan wat er fout gaat in de wereld is altijd moeilijk en ligt meestal boven onze macht. Maar tijd maken om in gebed zich verenigd te voelen met de buitenwereld waar bommen en dreigingen dagdagelijkse kost zijn, dat moet kunnen.
Meevoelen met die mensen die moeten blijven knokken om in leven te blijven en toekomst te zien. Laat ons de ogen daarvoor niet dichtknijpen!
Ons door Hem laten raken is de boodschap voor deze veertigdagentijd maar ook lang daarna. Zich gedragen weten door zijn Liefde, dag in dag uit, stuwt een mens vooruit. Aan die Bron van levend water put men nooit vergeefs!
