Dianne en Frank
Kunnen jullie jezelf eens voorstellen?
Ik ben Frank Ampe en mijn echtgenote is Dianneke Catrysse. Wij wonen in Leffinge en zijn jong-gepensioneerd op vandaag. En ik ben ook lid van de kerkraad.
En wat heb je voordien gedaan ?
Wij hebben een zelfstandig verzekeringsagentschap gehad. En we hebben dat uitgebouwd ook in Oostende, Middelkerke en Oudenburg. Sedert vorig jaar hebben we dat overgelaten.
Waar denk je aan bij Aswoensdag en vasten?
Frank: In feite, als ik aan Aswoensdag denk, het is misschien vreemd zo te zeggen, denk ik aan mijn kindertijd. In die zin dat Aswoensdag en alles wat er bij hoorde, allemaal heel klassiek en traditioneel was. Dan had je denk ik ook de ‘sluitertjesdagen’ . Dat betekende ook dat wij met onze broers gedurende veertig dagen al ons snoepgoed in een grote doos stopten. Dat was ons vastengebeuren. En met Pasen mochten we dan terug onze snoepvoorraad aanspreken (lacht). Dat heeft toch een grote indruk nagelaten, omdat je leert iets te ontzien.
Dianne: Voor mij sluit dat daar wat bij aan. Het gaat niet alleen over die snoep maar ook over bewustmaking dat je jezelf nog iets kunt ontzeggen enerzijds. En dat je toch wat soberder leeft of beseft dat we het hier eigenlijk heel goed hebben… En dat we dan ook denken aan de mensen voor wie dat niet zo is.
Heeft Pasen een bijzondere betekenis voor jullie?
Frank: Het is een moment van vriendschap, waarbij families samenkomen na het denken aan het lijden van Jezus.
Dianne: In onze kindertijd was het samenkomen met die grote familie altijd heel leuk. En zeker met het paaseieren rapen, dat maakt het heel gezellig.
Hebben jullie een wens voor de lezers?
Frank: Ja we leven vandaag in een maatschappij waar het egoïsme en ook een beetje toch het enkel opkomen voor jezelf wel heel veel voorkomt. Niet alleen in de wijde wereld maar ook zie je dat in je eigen dorp en lokale gemeenschappen. En dat is spijtig. Ik hoop toch wel dat dat gekeerd kan worden. En dat we weer naar de essentie gaan van tevreden te zijn met elkaar. En sociaal geëngageerd zijn voor mekaar.
Dianne: Ik denk dat dat ook de basis is van het leven. En dat we weer meer aandacht voor elkaar moeten hebben en dat het niet enkel de grote zaken zijn die er toe doen. Laten we vooral met kleine dingen goed doen voor elkaar.
Godelieve
Kan je jezelf eens voorstellen?
Ik ben Godelieve Van Imbeek. Geboren en getogen in de streek van klein Brabant, namelijk Bornem en mijn laatste woonplaats daar was Eikevliet, een klein gehucht van de gemeente. Dat had men een klein kerkje. Iedereen lachte ermee en zei: ‘Ze hebben een kerk met een kerktoren maar je ziet het niet’. Net omdat ze zo klein was…
Het was een geklasseerd kerkje met een deftig orgel maar door omstandigheden niet zo goed meer bespeelbaar. We hadden nog elke week een viering, soms een eucharistieviering één keer in de maand. En voor de rest hadden we dus iemand die voorging om de viering te begeleiden. Veel volk kwam er niet omdat we maar een gehucht waren met maximum 400 inwoners. En de jonge mensen, ja, die komen dus niet meer, enkel de ouderen. Ik ben al een tijdje met pensioen nu, getrouwd en heb twee zonen. Ze zijn gedoopt maar helaas is de ene voor de kerk getrouwd, de andere niet. Ik heb twee kleinkinderen die nog gedoopt zijn maar alles is aan het vervagen. Alhoewel zij wel christelijke waarden hebben meegekregen.
En doet dat een beetje pijn zo, omdat je dat nu zo vertelt?
Ik heb ook een kleinkind dat niet gedoopt is, maar ja, je moet dat aanvaarden.
Ja dat raakt u wel een beetje ? Ja, het doet wel iets maar ik zie hem even graag dus…
Er is nog hoop, want er kan een tijd komen dat ze dan later zelf de sprong maken, zoals meer en meer jongeren en volwassenen dat nu doen.
Waaraan denk je als je Aswoensdag hoort?
Het begin van de 40-dagentijd. De vasten als een tijd om tot inkeer te komen over wat er allemaal fout gegaan is en waar je zelf iets kon aan doen.
Neem je jezelf iets voor en werk je daar dan aan?
Kwestie van kritiek, kritiek van meer zo naar uw eigen toe en niet direct kritiek op andere mensen te hebben.
Fijn zo, en dan komen we bij Pasen. Wat betekent dat voor jou?
In feite, dan begint wel de lente, iets moois. Terug geloven in iets fris. De blijheid is er weer omdat alles nieuw wordt, het leven begint terug. Je krijgt een soort openbloeien van het leven.
En dan zijn er mijn herinneringen uit mijn kindertijd. Dat was vooral paaseieren rapen. Ik weet nog goed dat mijn grootouders er pret in hadden dat ik er nog kon in geloven (lachen beiden).
En tot slot heb je nog een wens voor onze lezers?
Meer liefde, meer verdraagzaamheid en dat er terug meer vrede mag zijn.
