En het was weer zover! Afgelopen zondag mochten de kandidaat-vormelingen een serieuze stap dichter bij hun Vormsel komen.
De rode draad in de viering was de link met het doopsel.
Ongeveer twaalf jaar geleden maakten vele ouders een naamkeuze voor hun zoon of dochter die nu het pad naar het Vormsel aan het bewandelen is. De uitgekozen naam werd toen liefdevol uitgesproken en de beloften werden gemaakt dat ze als gids hun kind door het leven zouden loodsen. Twaalf jaar later is het al een klein beetje die hand loslaten… Zoon of dochter gaat het leven stilaan zelf beginnen ontdekken, met vallen en opstaan, net zoals wij allemaal. Een kind een naam geven, passend bij de leefwereld van de ouders. Niet naamloos blijven, dit voelt niet goed aan. We zijn maar mensen, maar met een naam die mag klinken, die mag gehoord worden.
Maar als we naar de leefwereld van God kijken, zo immens en oh, wat voelen wij ons als mens klein en nederig daarbij, het maakt ons echt stil te weten dat God toch elk mensenkind bij naam kent. Wij moeten soms al moeite doen om enkele namen te onthouden…
Wij mogen ons allen geborgen weten in de palm van Gods hand. Beschermd en toch vrij. Een klein beetje als in een boot: soms dreigen we uit die boot te vallen bij stormachtig tij, maar bij rustige momenten is het er gezellig vertoeven. Soms dreigen we ook uit Gods hand te vallen door onze eigen onrust of het zoekende zijn. Maar van zodra we de rust hervinden, dan is het veilig vertoeven bij God.
En zijn we niet allen kostbaar in zijn ogen? Hoe klein en onmachtig we soms ook zijn?
God,
U hebt bij mijn doop mijn naam geschreven
in de palm van Uw hand.
Ik ben kostbaar in Uw ogen.
Ik weet dat U mij graag ziet.
U nodigt mij uit om te leven zoals Jezus ons heeft voorgedaan.
Vandaag zeg ik JA aan Uw liefde en die opdracht.
Ik wil luisteren naar de boodschap van Jezus
en samen met alle christenen op weg gaan.
ik wil meewerken aan Uw droom van vrede en geluk.
Bij het doopsel wordt niet alleen een naam gegeven, ook een kruisje. Is het geen mooi en warm gebaar om als ouders, grootouders, net voor het slapen gaan een ‘God zegene en beware je’ toe te wensen aan wie je liefhebt? En laat het niet alleen tussen ouders en kinderen gaan! Het kan even liefdevol tussen partners en verliefden! Zo’n simpel gebaar, maar zo veelbetekenend!
Is God niet mensgeworden liefde, dat warme gevoel dat ons op weg zet zijn liefde uit te dragen naar anderen? Mee helpen bouwen aan een tedere wereld? Laat ons maar beginnen in eigen huis, onze eigen kleine droom van vrede en geluk! Als elkeen dit doet, dan is er al gauw een straatje vol. Het netwerk van die fijne straten mag gerust uitgebreid worden naar steden en platteland! Als we maar het lichtende voetspoor van vrede en liefde kunnen zijn zoals God het voor ogen heeft! Kleinschalig beginnen om groots uit te groeien…
Een KRUISJE geven doe je niet zomaar:
het is een gebaar met een diepe betekenis.
Het kruisje is een ‘plus’ teken.
We geloven dat er méér zit in jou.
We geloven rotsvast in dit ‘beste’ in jou.
We hopen dat dit méér in jou alle kansen krijgt om open te bloeien.
Dat wensen we je toe.
Toen jullie gedoopt werden, heeft papa of mama jullie doopkaars
aangestoken aan de Paaskaars. Om het licht van Jezus ook in het leven te brengen.
Met het theelichtje dat jullie nu krijgen, kunnen jullie dat licht doorgeven
aan elkaar, aan iedereen rondom je.
Zo werken we mee en zetten we stappen naar een vredevolle wereld
waar niemand in het donker moet leven.
‘Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.’
Dit mochten we ook horen in de viering. Maar laat het ons maar toepassen op ons dagdagelijkse leven.
Elkaar dat kruisje geven en dan het licht doven. In stilte de nacht ingaan. Om dan te mogen ontwaken en de rush te starten naar werk, school, verplichtingen,…
Tussendoor hopend om soms eens te kunnen stilvallen, in gebed, in mijmering. Al is het maar een paar minuten. Stilstaan bij wat God ons te zeggen heeft. Of onderweg halt houden bij een kerk en binnenstappen om er een kaarsje te branden. We hebben altijd wel iets of iemand in gedachten voor wie het leven minder rooskleurig is.
Het licht ontsteken en elkaar aanvuren, nog iets wat God op zijn programma had staan. Volgden de wijzen ook geen lichtende ster naar Bethlehem?
Als wij ’s avonds naar boven kijken bij heldere hemel, dan worden we ook weer stil van het zien wat zich daar allemaal afspeelt. Ook dit is een deeltje van Gods schepping wat voor velen mysterie is, voor anderen redenen voor onderzoek, nog anderen vinden troost. Maar het is en blijft werk van Gods hand! Elke dag dekt hij ons liefdevol toe met een sterrenhemel als lichtpuntjes in het donker.
En laat ons nu zelf maar lichtpuntjes zijn voor onze vormelingen, onze medemensen rondom ons. Samen op weg naar wat God voor ons in petto heeft.
Samen ontdekken welk moois we rond ons hebben en er zorg mogen voor dragen.
Laat ons met ons allen waken over onze jonge mensen, dat hun geloof niet ondergesneeuwd geraakt, maar zachtjes aangewakkerd wordt om als leerling van Jezus naam en gestalte te geven aan echte liefde. Zoals Hij het heeft gewild…
