De schriftlezingen van deze zondag presenteren ons drie grote bijbelse figuren: Elia, Paulus en Petrus. Alle drie zijn zij voorbeelden van geloof, bezield met hei-lig vuur. Alle drie zijn zij ook door angst en twijfel heen gegaan en daarin heb-ben zij God op een nieuwe manier leren kennen.
Elia was vervuld van een verterende ijver voor de Ene ware God. Met één woord bracht hij droogte over het land en met één woord liet hij het weer rege-nen. Op zijn gebed sloeg het vuur van de hemel op de Karmelberg neer, zodat de machteloosheid van afgod Baäl voor iedereen duidelijk werd (zie eerste boek Koningen 18,20-40, het verhaal dat aan de lezing voorafgaat). Maar uiteindelijk werd het ook voor hem teveel om dragen. Hij vluchtte voor de wraak van ko-ningin Izebel en verlangde te sterven. Maar God stuurt zijn engel om de profeet te sterken. Dwars door de woestijn loopt hij naar de berg van God, de Horeb. Daar leert hij de Eeuwige op een nieuwe manier kennen. God is niet in de storm, maar in het suizen van een zachte bries. God aanvaardt hem mét zijn zwakheid. De Ene is geen God van groot geweld maar een God van stilte, een medelijden-de, zich ontfermende God. Elia wordt herboren en ziet een nieuwe toekomst.
Paulus was een andere Elia, vurig ijveraar voor het geloof van zijn vaderen. Hij re-kende het tot zijn heilige plicht de christenen te vervolgen. Maar op weg naar Damascus werd hij overrompeld door de liefde van de gekruisigde. Hij ontdekte in Jezus een zwakheid, sterker dan zijn stevigste geloofsovertuigingen, een dwaasheid, wijzer dan al zijn geleerd-heid. Dat bracht hem ertoe zich helemaal in te zetten voor de verkondiging van Christus on-der de volkeren, en daarbij zichzelf volledig weg te cijferen. In de tweede lezing horen we hem zeggen dat hij zelfs bereid is ‘vervloekt en van Christus gescheiden te zijn’ als hij daarmee zijn joodse volksgenoten kan redden.
En dan is er Petrus in de evangelielezing. Die lezing verhaalt hoe Jezus tijdens een storm over het water naar zijn leerlingen toe komt. Dat verhaal volgt onmiddellijk na de brood-vermenigvuldiging en bevat net als dat laatste een aantal symbolen en motieven uit het Oude Testament. Het water en de storm zijn in de Bijbel vaak symbolen van de machten van het kwaad, die door God overwonnen worden (zie bijvoorbeeld Psalm 93,3-4 en Job 38,8-11). Als Jezus nu over het water loopt en meester is over de storm, dan openbaart dat zijn godde-lijke afkomst. En als Jezus zegt: ‘Ik ben (het)’, dan verwijzen die woorden ook naar de Naam zelf van JHWH, ‘Hij-die-er-is’ (zie Exodus 3,12-14). De leerlingen erkennen dan ook de goddelijke afkomst van Jezus in hun geloofsbelijdenis op het einde van het verhaal: ‘Waarlijk, Gij zijt de Zoon van God’.
Matteüs heeft het verhaal uitgebreid met de scène over Petrus, die over het water naar Jezus toe loopt (symbool van zijn geloof en vertrouwen in Jezus), maar die bang wordt van de he-vige wind en begint te zinken (symbool van zijn twijfel bij tegenstand). Petrus, ‘de steenrots op wie Jezus zijn kerk bouwt’ (Matteüs 16,18), altijd vlug gereed om ronkende verklaringen af te leggen (zie Matteüs 17,4; 19,27; 26,33-35), blijkt toch niet alleen een toonbeeld van stevigheid te zijn. Vandaag zien wij hem twijfelen, wegzinken in het dreigende water. Maar juist dan ondervindt hij dat Jezus hem de reddende hand reikt. Juist wanneer Petrus zwak is, is Jezus hem heel nabij. ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’.
Elia, Paulus en Petrus: mannen van geloof, mannen van twijfel. In hun zwakheid ondervin-den zij de hulp en ervaren zij de kracht van God. Een kracht die niet gewelddadig is als een storm, maar mild en geruststellend en die het beste in henzelf wakker roept. Dat beeld van een tedere, genadige God, vinden we ook terug in Psalm 85, de antwoordpsalm. God is niet in de storm te vinden, maar daar waar liefde en trouw, genade en waarheid elkaar ontmoe-ten: ‘Gij hebt uw gramschap teruggehouden, de gloed van uw toorn gedoofd ... Aanhoren zal ik wat God tot mij zegt, voorzeker een woord van verzoening ... Trouw en erbarmen gaan elkaar tegemoet, vrede en recht omhelzen elkaar’.
Paul Kevers
