In de eerste lezing horen we hoe er voor het eerst onenigheid dreigt in de eensgezinde jonge kerk van Jeruzalem. De ‘hellenisten’ morren tegen de ‘Hebreeën’. De christenen afkomstig uit het Grieks sprekende diaspora-jodendom menen dat hun weduwen bij de dagelijkse on-dersteuning achtergesteld worden tegenover die van de christenen afkomstig uit het Pales-tijnse jodendom. De apostelen besluiten zeven mannen te belasten met de zorg voor de on-dersteuning (letterlijk: de ‘dienst aan de tafels’). Zelf zullen zij zich blijven wijden aan het gebed en de ‘dienst van het woord’, de verkondiging.
Deze zeven noemt men gewoonlijk ‘diakens’, ofschoon het woord ‘diaken’ in deze tekst – en in heel het boek Handelingen – geen enkele keer voorkomt. Wel het woord diakonia (‘dienst’), maar dan in de twee betekenissen: de dienst aan tafel en de dienst van de verkon-diging. Paulus gebruikt in zijn brieven het woord ‘diaken’ om voorgangers van de gemeente aan te duiden. Hij noemt zichzelf en zijn collega Apollos zo (1 Korintiërs 3,5), en zijn me-dewerkster Febe, verantwoordelijke van de gemeente in Kenchreeën bij Korinte (Romeinen 16,1). Bovendien blijkt uit het vervolg van Handelingen dat op zijn minst twee van de zeven zich ook aan de dienst van de verkondiging hebben gewijd: Stefanus en Filippus (zie Hande-lingen 7 en 8). In deze vroege fase van de kerkgeschiedenis is er nog geen strikte afbakening van ambten en bedieningen.
De jonge kerk groeit aan. Mensen van verschillende afkomst sluiten zich aan bij de Jezus-beweging. Dat brengt spanningen met zich mee en er wordt naar een goede oplossing ge-zocht. Naast de apostelen worden zeven voorgangers uit het hellenistische milieu gekozen. Er is ‘ruimte voor velen’. In de evangelielezing van vandaag horen we Jezus daar ook over spreken: ‘In het huis van mijn vader is ruimte voor velen’. Of volgens de Nieuwe Bijbelver-taling: ‘In het huis van mijn Vader zijn vele kamers’. Het is een tolerant klinkende uitspraak die wij graag horen. Er is ruimte voor velen. Er zijn meerdere manieren om het geloof te beleven en om een zinvol leven uit te bouwen. Wij hebben respect voor andere godsdiensten en levensbeschouwingen.
Terecht. Maar dat neemt niet weg wat we de evangelielezing tot op het einde moeten lezen. In het huis van de Vader is ruimte voor velen, maar Jezus wijst ons ook de beste weg naar het huis van de Vader. De lezing is genomen uit de grote afscheidstoespraak van Jezus in het Johannesevangelie. Johannes situeert die toespraak onmiddellijk na het laatste avondmaal, vlak voordat Jezus zijn lijden in zal gaan. In de liturgie krijgen die woorden een plaats tus-sen Pasen en Hemelvaart, het ‘afscheid’ van Jezus. Twee leerlingen stellen ieder een vraag aan Jezus. ‘Wijs ons de weg’, vraagt Tomas. ‘Toon ons de Vader’, vraagt Filippus. Het ant-woord van Jezus is heel eenvoudig: kijk naar mij. Ik ben de weg; wie mij ziet, ziet de Vader. ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij’.
Jezus wijst ons niet alleen de weg, hij is zélf de weg, de waarheid en het leven. Jezus is de Tora in levende lijve, Hij heeft ze helemaal in praktijk gebracht, hij is Gods woord ten voe-ten uit. Niemand heeft ooit God gezien, maar Jezus heeft Hem ons doen kennen, ‘Hij is de gids en de weg geweest’, schrijft Johannes in de proloog van zijn evangelie (Johannes 1,18). Nooit is er zóveel van God te zien geweest, als in het leven en het sterven van Jezus van Na-zaret. Wie Jezus ziet, ziet de Vader. Wie op durft kijken naar deze Mensenzoon, die tot het uiterste toe blijft liefhebben, ziet de Onzienlijke en kent de Vader.
In het huis van de Vader is ruimte voor velen en Jezus is de beste gids op de weg naar dat huis. In de tweede lezing wordt die zelfde gedachte uitgedrukt in een andere beeldspraak. De christenen moeten zich als levende stenen laten voegen in de bouw van de geestelijke tem-pel. Er zijn vele soorten stenen nodig om Gods geestelijke tempel op te bouwen. Jezus, ‘de levende steen, door mensen verworpen maar uitverkoren en kostbaar in het oog van God’, is de onmisbare hoeksteen.
Paul Kevers
