Pendelen tussen Middelkerke en Brugge met één doel voor ogen:
samen bouwen aan de Kerk van morgen!
Sinds een jaar is priester Bart niet alleen pastoor in Middelkerke, maar ook nog eens vicaris-generaal in het bisdom Brugge. Zonder meer een zware taak, waarbij de balans tussen werk en ontspanning goed in het oog dient gehouden te worden.
Hoe vind je een gezond evenwicht tussen het zware werk, je geloof en je persoonlijk leven?
Heel belangrijk is dat je je werk – hoe lastig het soms ook is – graag doet! Uiteraard moet het werk ook een aantal positieve resultaten opleveren. Dat houdt de moed erin.
Even belangrijk is voor mij om een regelmatig en gestructureerd leven te leiden. Op tijd het bed uit en op tijd het bed in, met daartussen op vaste tijden de maaltijden. Het klinkt allemaal eenvoudig, maar het levert de beste balans op. Voor mezelf komt daar ook nog beweging bij. Soms loop ik tot drie keer per week ’s morgens vroeg zo’n vijf kilometer. Lukt dat niet, dan wandel ik. Beweging maakt het hoofd leeg en zorgt voor een betere concentratie. En wat een geluk dat ik aan zee woon!
Ten slotte: wie ik ben en waarvoor ik mij engageer, moet geworteld zijn in het gebed en de liturgische vieringen. Doorheen de dag zijn er soms minimomenten van gebed. Ze helpen mij om verbonden te blijven met God, de bron van het leven (Ps 36,10). Daarnaast zijn er de gemeenschappelijke liturgische vieringen, waarin ik in gebed mag voorgaan. Voor mij zijn dat ook deugddoende momenten om mij te verbinden met God en de mensen.
Ik liet me vertellen dat je je af en toe helemaal terugtrekt als een kluizenaar?
Zeker. Om een goede balans te houden, vind ik het noodzakelijk om er op tijd en stond er even helemaal tussenuit te gaan. Een paar keer per jaar trek ik naar mijn kluis in de Ardennen. Aan de andere kant van het land, vind ik er een oase van rust. Midden in het bos en de natuur, veraf van de bewoonde wereld, kan ik er in mijn ‘cabane’ volledig tot mezelf komen, bezinnen en bidden, lezen, aan bosbeheer doen met de kettingzaag en bosmaaier in de hand, en natuurlijk wandelen in de uitgestrekte bossen. Ik noem het graag mijn stukje paradijs waar ik het vele werk even kan loslaten om te herbronnen en nieuwe energie op te doen. Ik slaap er bijzonder goed. Tenzij een of ander dier mij uit mijn slaap haalt …
Welke Bijbeltekst, figuur of geloofservaring draag je dicht bij je hart?
Een heel inspirerende evangelietekst is voor mij het Emmaüsverhaal (Lc 24), dat ook op mijn priesterwijding te horen was. Net als de leerlingen uit het verhaal zijn ook wij leerling van Jezus. En ook wij zien Hem niet meer. Hij loopt niet meer fysiek met ons mee. En toch kunnen we Hem blijven herkennen in de woorden van de Schrift en bij het breken van het brood.
Ook al ervaren we soms dat we er alleen voor staan en dat Jezus en de boodschap die Hij heeft gebracht iets is van lang geleden, we mogen dan toch zo vaak het tegendeel ervaren. De Heer is in ons midden en Hij zendt ons om een getuige te zijn van het goede nieuws dat Hij heeft gebracht. En dat werkt aanstekelijk. Net zoals bij de leerlingen van Emmaüs brandt ook ons hart omdat we de Heer hebben ontmoet; omdat we een glimp van Gods goedheid en liefde hebben ervaren. In die zin is het een hoopvol evangelieverhaal dat ons pelgrims de nodige moed geeft om de weg te blijven gaan die Jezus ons is voorgegaan.
Wie of wat heeft jou gevormd in je geloof en in je engagement?
Niet specifiek één iemand, maar een hele rij van mensen die ik tot nu toe in mijn leven heb ontmoet: mijn ouders, leiders van de verschillende jeugdbewegingen, leerkrachten, mijn geestelijk begeleider en enkele vrienden. Elk op hun eigen manier hebben ze mij inzichten bijgebracht die mij helpen om als gelovige in het leven te staan. Door die vele contacten en gesprekken groei ik in het méér mens worden, maar ook in dankbaarheid om het vele goede (ook tijdens de moeilijke momenten) dat aan mij gedaan werd.
Welke boodschap wil je nog meegeven aan de parochianen van Sint-Andreas Middelkerke?
Een heel leven lang zijn we onderweg en maken we van alles mee. Met ons dragen we vreugden en zorgen mee, maar soms ook veel stil verdriet. Als christen komt het erop aan elkaar niet los te laten en gemeenschap te vormen. Rond Christus willen we ons verzamelen om zijn Licht over ons leven te laten schijnen. Dat zal ons helpen om hoopvol te blijven en de kracht niet te verliezen om zorg te dragen voor elkaar, heel in het bijzonder voor de meest kwetsbare mensen van onze samenleving. Zo kunnen we heel open en ontvankelijk naar mensen toestappen, hen verwelkomen, ontmoeten en troosten. Je hoeft daar echt geen supermens voor te zijn, maar gewoon jezelf. Bij deze dus een sterke uitnodiging om samen Kerk te zijn!
Tot slot nog een luchtige afsluiter. Waaraan denk je als ik zeg …?
Vakantiebestemming: Geef mij maar Frankrijk, dat op vlak van natuur en cultuur zo veel te bieden heeft. Ik hou van heel bosrijke gebieden, maar ook Normandië en Bretagne kunnen mij bekoren. En natuurlijk de vele prachtige kerken, kloosters en abdijen. Dit jaar was ik in de Bourgondiëstreek, een echte aanrader!
Boek: Tijdens het jaar lees ik vooral in functie van het werk. Maar tijdens de vakantie kan ik wel genieten van een goed boek, zoals recent ‘Boslof’ van Dieter Coppens. Via verschillende dagboekverhalen laat hij je meegenieten van zijn ervaringen in het bos een heel jaar lang. Vier seizoenen verwondering!
Een heel intrigerend boek vond ik ‘De geuren van de kathedraal’ van Wendy Wauters. Met heel veel gevoel voor detail beschrijft ze het wel en wee in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Antwerpen in de 16 de eeuw.
Film: Voor mij mag het eerder de ‘andere film’ zijn, die mij tot verwondering voert of aan het denken zet. Recent zag ik de Japanse film ‘Perfect Days’ van Wim Wenders (2023). Het eenvoudige en geroutineerde leven van een toiletpoetser wordt er prachtig in beeld gebracht. Het deed mij stilstaan bij feit dat er heel wat mensen zijn die elke dag hetzelfde werk moeten doen en die daar niet per se ongelukkig van worden.
Muziek: Ik luister op twee momenten naar muziek: tijdens het autorijden en het strijken. Op Spotify ga ik nieuwsgierig op zoek naar de muziek die past bij de stemming waarin ik verkeer. Niemand beter dan de mezzosopraan Cecilia Bartoli kan me met haar virtuositeit in vervoering brengen.
Moderne kunst: België heeft heel wat kunstenaars die modern werk brengen. Zo bezoek ik elk jaar BRAFA (Brussels Art Fair), waar je je ogen de kost kan geven. Alle kunst is er ook te koop, maar de prijzen liggen wel ver boven mijn budget. Michaël Borremans, Fred Eerdekens en Rinus Van de Velde zijn mijn favorieten.
Museum: Bij elke reis hoort steevast een museumbezoek: de grote musea natuurlijk zoals het Louvre of de Vaticaanse Musea, maar zeker ook kleinere. Zo bezocht ik onlangs ‘Peiremuzee’ in Knokke: naast een kleine tentoonstellingsruimte kan je er ook het schildersatelier en woonst van de schilder Luc Peire (20e eeuw) bezoeken. Het was een bijzondere ervaring omdat ik het gevoel had dat de schilder er zomaar opnieuw zijn intrek zou kunnen in nemen.
Inspirerende figuur uit de kerkgeschiedenis: Paus Johannes XXIII, de goede en goedlachse paus, die het Tweede Vaticaans Concilie bij elkaar heeft geroepen. De film ‘The Good Pope’ geeft een bijzonder goed beeld van hoe iemand graag gewoon parochiepriester was gebleven, maar steeds op de proef werd gesteld om nieuwe pastorale zendingen te aanvaarden.
Lievelingsgerecht: Visgerechten genieten mijn voorkeur. Een tong à la meunière, paling in ’t groen of tomaat met verse garnalen staan toch wel bovenaan op mijn lijstje.
Zoete zonde: Op één staat ontegensprekelijk de Saint-Honorétaart, de ‘koning onder de Franse taarten’. Dit dessert brengt mij zo terug naar de hoogdagen die gevierd werden bij mijn grootmoeder.
Een kleine ergernis: Mag het ook een grote zijn? Hondenpoep op de stoep of op een wandelpad. Ergerlijk vind ik dat wanneer mensen geen rekening houden met een ander.
TV: Dat beperkt zich tot het journaal en af en toe een duidingsprogramma.
Dagelijkse gewoonte die je niet kunt missen: mijn krant én het morgengebed.
Een geur die herinneringen oproept: De geur van lavendel brengt mij zo terug naar de prachtige rondreis die ik maakte in de Provence. Toen bezocht ik ook heel wat Romaanse kerken waar naast de lavendelgeur buiten er ook binnen nog een zweem van wierook hing. Niets heerlijker trouwens dan een kerk binnengaan, net na een dienst met wierook.
Een talent dat je graag had gehad: portretten schilderen.
Als je geen priester was geworden, wat had je dan willen zijn? Ik zou zeggen: kok of bakker! Ik sta graag in de keuken en ontvang graag gasten, al ontbreekt nu de tijd om dat vaak te doen. Maar ik geef toe, beroepshalve dat doen, is nog een ander paar mouwen …
Een eigenschap die je bewondert in anderen: Mensen die zich inzetten en zichzelf geven zonder de aandacht naar zich toe te trekken. Op een eenvoudige en bescheiden wijze geven ze vorm aan het kleine goede.
Waar ben je dankbaar voor? Ik ben bijzonder dankbaar voor de vele mensen die ik op mijn levensweg heb mogen ontmoeten en dat zijn er ondertussen al heel veel. Soms zou ik ze eens allemaal bij elkaar willen brengen, maar dat is niet haalbaar.
Een goede raad die je nooit bent vergeten: Herinner steeds je afkomst!
Een woord dat de Kerk én onze geloofsgemeenschap vandaag nodig heeft: Wees niet bang!
Jo Broucke
