Terwijl verschillende oorlogen rondom ons in volle hevigheid aan de gang zijn, vielen wij als parochiegemeenschap in Middelkerke vrijdagavond even stil om de oorlog Rusland-Oekraïne te gedenken.
Er lijkt maar geen einde te komen aan alle geweld en bloedvergieten aan het front. En de grootpraterij van wereldleiders helpt ook de bevolking niet verder. Zij moeten dag in dag uit leven met angst, zijn hun hele hebben en houden verloren om nog maar te zwijgen van de familieleden die gemist worden.
Wij vragen ons in menselijke gedachten dan af: ‘Maar waar is God eigenlijk in heel dit verhaal?’ Zou Hij echter niet te vinden zijn in de veerkracht van de Oekraïense bevolking? Is Hij niet te zien in de wereldse solidariteit die al enkele jaren op gang is gekomen ter ondersteuning daar? Is Hij niet de hoop die ze daar in dat oorlogsgebied blijven koesteren, ondanks alles?
Ons steentje bijdragen hebben veel van ons doorheen die oorlogsjaren al gedaan, maar gelovig dat ietsje meer betekenen kan zoveel meer zijn voor de bevolking.
Vrijdagavond was er een mooie opkomst van Oekraïnese gelovigen die mede door priester Maryan op sleeptouw werden genomen. En wij als christelijke gelovigen voelden aan dat ook onze aanwezigheid hen goed deed. Samen bidden, samen verenigd zijn in diverse symboliek, samen de stilte mogen aanhoren… Het doet wat met een mens!
Het Gentse koor luisterde de vespers op in de twee talen en priester Maryan gaf het beste van zichzelf in volle vertrouwen, zich gesteund wetend door de mensen uit zijn thuisland. Het moet als het ware als ‘thuiskomen in den vreemde’ aangevoeld hebben.
Sfeervol en sereen werden de gebeden gezongen en gepreveld, werden de kaarsen bij de iconen ontstoken om bij het einde van de vespers ze te zien doven. Maar het licht in de ogen van de aanwezigen werd niet gedoofd, integendeel!
Samen trokken we dan op om een kleine maaltijd te nuttigen. Elkaar ontmoeten, ook de Oekraïense gemeenschap onderling, is zo belangrijk. Praten, overleggen, afstemmen, een beetje dromen van een betere wereld en een nieuwe toekomst…
Het mocht een avond zijn waarop iedereen met een zacht gemoed huiswaarts is getrokken. Misschien een beetje stiller dan anders want wat onze medemens meemaakt ginds in Oekraïne, daar kunnen wij niet bij. Alle dagen puzzelen hoe de dag door te komen en in welke omstandigheden: kou en ontbering, al of niet een dak boven het hoofd, schrik, paniek, angst,…
En dat wij de vastenperiode al als een hele opgave zien om te versoberen…
