Met de woorden ‘Vrede zij met jullie!’ begroette de Verrezen Christus op de avond van Pa-sen zijn leerlingen. In het Johannesevangelie wordt dit gebeuren als volgt verteld:
“Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; uit angst voor de Joden hadden ze de deuren op slot gedaan. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Vrede zij met jullie!’ Na deze woorden toonde Hij hun zijn handen en zijn zij. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen.” (Johannes 20,19-20).
Deze oude groet is veelzeggend. Christus die de dood heeft overwonnen, geeft aan zijn leer-lingen het ongelooflijk mooie geschenk van de vrede. Dat zij, ondanks het verdriet en de pijn die ze voelen om zijn heengaan, toch vrede zouden mogen vinden. Dat er licht zou mogen zijn in de duisternis. Diezelfde vrede schenkt de Verrezene ons tot op vandaag!
De vrede die Hij ons geeft, is echter niet alleen een gave die we zomaar ontvangen, het is ook een opgave. Van ons wordt verwacht dat we zijn vrede uitdragen. Wat we in ons hart hebben ontvangen, moet zijn weg vinden via onze mond, handen en voeten. Daar waar we leven, wonen en werken moeten we elke kans benutten om kleine stappen van vrede te zet-ten. En we spiegelen ons daarbij aan Christus die de vrede bracht op een ongewapende, ont-wapenende, nederige en volhardende manier.
Hoe anders is dat dan de wijze waarop machthebbers vrede trachten te bewerken? Met de inzet van een heel wapenarsenaal, denkt men vrede te zullen vinden. Door zo gewelddadig te handelen, zet men de dialoog en het diplomatieke werk buitenspel. Nochtans is het zoeken naar verbinding de meest aangewezen weg en dat vraagt tijd. Het vergt moed om nooit op te houden zich ervoor in te zetten.
In de brief naar aanleiding van Wereldvrededag op 1 januari 2026 citeert paus Leo XIV de Heilige Augustinus, die in een preek het volgende tot zijn gemeenschap heeft gezegd:
‘Laat wat gij in u hebt, gloeien om anderen te doen ontbranden.’ (Preek 357,3)
Net zoals Jezus’ leerlingen het hebben ervaren, zo mogen wij het ook beleven. De vrede die de Heer ons heeft gegeven, mogen wij laten stralen. Alleen op die manier kan de vrede aanstekelijk werken en anderen in beweging zetten om vrede, liefde, vreugde en goedheid te brengen.
Terwijl op zovele plaatsen in de wereld de vrede ernstig bedreigd wordt, dragen we Gods vrede uit. Elke mens, net omdat hij mens is, verdient het gewoon om in vrede te kunnen le-ven.
Door zo’n humane boodschap te brengen, gaan we in tegen een oorlogsretoriek en -campagne die voortdurend individuen en volkeren ontmenselijken. Net door de mens (zelfs de vijand!) als mens te benaderen, bouwt men bruggen, wordt een weg gegaan van luisteren en wie weet… ontmoet men elkaar uiteindelijk van hart tot hart.
“Het is in heel de wereld wenselijk dat iedere gemeenschap een huis van vrede wordt, waar men leert vijandschap door middel van dialoog uit te schakelen, waar de gerechtigheid in praktijk wordt gebracht en de vergeving wordt gekoesterd.” (Paus Leo XIV in een toespraak tot de bisschoppen van de Italiaanse bisschoppenconferentie – 17 juni 2025).
Vrienden
Mijn paaswens voor ieder van jullie is dat de vrede van de Verrezen Heer ons hart en leven helemaal zou mogen vervullen. En dat we krachtige christenen zouden zijn die alles in het werk stellen om vrede mogelijk te maken door te allen tijde te blijven spreken met elkaar, te zoeken naar gerechtigheid en waarheid en elkaar als naaste te benaderen. Laten we steeds zoeken om op een geweldloze manier gestalte te blijven geven aan vrede.
Laten we samen blijven geloven dat in de zo gewonde wereld vrede mogelijk blijft, juist wanneer zij ongewapend, ontwapenend, nederig en volhardend wordt geleefd.
Zalig Pasen!
Pastoor Bart
