Het einde van het traject dat we afleggen komt stilaan in zicht. We zijn nu aangekomen bij God en trachten ons denken over Hem open te breken. God is zo naar buiten gericht, op de ander, dat Hij zichzelf nooit genoeg is. Dit zo verwoorden doet vreemd aan. Tegelijk is het belangrijk dit toe te laten binnen in ons. Want het betekent dat Gods verlangen naar ons zo krachtig is, dat we deel van Hem uitmaken. Het thema van de dag is Gods heilige onvoltooidheid.
Hieronder alvast wat inspiratie voor onderweg: Onvolledigheid is geen constructiefout. Ze is niet iets dat moet hersteld worden. Onvolledigheid is de vertaling van wat liefde is, die is niet volledig zonder de ander. God wil zichzelf niet genoeg zijn, of anders gezegd: Hij kan zichzelf niet genoeg zijn omdat Hij liefde is. God is niet volledig zonder dat Hij de mens aanspreekt, roept, uitdaagt, uitnodigt … Gods spreken is fundamenteel afhankelijk van het feit of er al dan niet iemand is die luistert. De mens vervolledigt God in zijn onvolledigheid. Zijn ja-woord op God is de ontbrekende schakel.
