Na bijna tien jaar als zorgpastor in wzc Cassiers te Houthulst gaat Greet Strubbe eind augustus met pensioen. In dit gesprek blikt ze terug op haar weg naar het zorgpastoraat, de uitdagingen en vreugden van het werk en de geloofsbronnen die haar onderweg hebben gedragen.
Greet, bijna tien jaar was jij zorgpastor in dit woonzorgcentrum. Hoe ben je hier terechtgekomen?
Greet: "Ik kom uit een christelijk gezin. Mijn ouders droegen hun geloof niet alleen uit naar hun kinderen, maar ook naar de mensen rondom hen. Zo ging mijn mama op bezoek om mensen de communie te brengen, terwijl mijn papa tijdens die ‘communietour’ chauffeur was en groenten uit de moestuin uitdeelde aan mensen van wie hij wist dat ze die konden gebruiken. Geloof, van waaruit je ook zorg draagt voor anderen, kreeg ik dus van thuis uit mee.
Na een theologische opleiding ging ik aan de slag in de parochiepastoraal. Daar leerde ik veel en groeide ik in pastorale ervaring. Na enkele jaren voelde ik echter een groeiende wens om nog meer tussen mensen te staan en hen nabij te zijn op kwetsbare momenten in hun leven. De vacature voor zorgpastor sprak me daarom meteen aan. In een woonzorgcentrum ontmoet je allerlei mensen: bewoners, familieleden, medewerkers en vrijwilligers, elk met hun eigen verhaal. Je staat er midden in het leven en mag tegelijk vanuit je christelijke geloof aanwezig zijn."
Wat heeft jou geholpen bij jouw eerste stappen in het zorgpastoraat?
Greet: "Er was een inwerkingstraject vanuit het woonzorgcentrum voorzien, maar voor het specifieke ingroeien in mijn rol als zorgpastor heb ik vooral veel gehad aan de stage die ik bij zorgpastor Hilde Decuyper liep. Ook de Vinso-intervisiegroep, waar Hilde deel van uitmaakte, is doorheen de jaren een belangrijke steun geweest.
De theologische opleiding was uiteraard ook waardevol, maar ik ben blij dat daar intussen specifieke modules zorgpastoraat aan zijn toegevoegd. Vakken die zich expliciet richten op zorgpastoraat en vaak een praktijkgerichte invalshoek hebben, ontbraken destijds nog. Ik heb achteraf zelf nog enkele van die modules gevolgd en ben ervan overtuigd dat ze een grote meerwaarde betekenen in de voorbereiding van toekomstige zorgpastores op het werkveld."
De campusdirecteur noemt jouw betrokkenheid bij medewerkers een van je grote sterktes. Welke tips zou je hierover meegeven aan nieuwe zorgpastores?
Greet: "Ik denk dat ik vooral geprobeerd heb om mezelf te zijn. Ik had geen verborgen strategie, maar probeerde oprecht een luisterend oor te bieden. Wanneer ik wist dat iemand een overlijden in de naaste familie had meegemaakt, gaf ik bijvoorbeeld een kaartje en vroeg ik later nog eens hoe het ging. Ook op belangrijke momenten durfde ik opnieuw naar iemand toe te stappen. Of als er op korte tijd veel overlijdens waren geweest op een afdeling, ging ik eens langs bij dat team. Dat ik medewerkers op zo’n moment eens vroeg hoe het met hén gaat, werd vaak gewaardeerd.
Natuurlijk klikt het niet met alle collega’s even sterk. Iedereen is verschillend. Toch helpt het om erop te vertrouwen dat het goed komt wanneer je iets met je hart doet. Zorg dragen voor elkaar en goed samenwerken blijven essentieel."
Terugblikkend denk ik dat twee zaken bijzonder belangrijk zijn: geduld hebben — ook met jezelf — en authentiek blijven. Voor mij hoorde ook humor daarbij.
"Het bijbelverhaal van de zaaier is mij daarin erg dierbaar. Het is de lezing die ik gekozen heb voor mijn afscheidsviering. Je probeert te zaaien, ook al weet je dat niet alle zaadjes gaan groeien. Ook het verhaal van de boer die aan de tarwe ging trekken om te kijken of het al ging groeien, leert ons veel. Het komt erop aan vertrouwen te hebben, hopend en ook vertrouwend dat er toch een paar dingen gaan opkomen…"
Hoe heb je de samenwerking met de andere disciplines ervaren?
Greet: "Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat pastorale zorg een volwaardige plaats moet hebben in een woonzorgcentrum, even belangrijk als de andere domeinen.
Als ik zeg dat pastorale zorg even belangrijk is als de andere domeinen, houdt dat ook een zekere bescheidenheid in. Even belangrijk betekent dat het niet minder belangrijk is, maar ook niet belangrijker. Je dient samen te werken met anderen en binnen die samenwerking pas je je ook wat aan."
Als zorgpastor heb je geen solofunctie, maar maak je deel uit van een groter geheel.
"Daarom maakten we de jaarplanning steeds in overleg met het woon- en leefteam. Zo vermijd je dat je naast elkaar werkt en creëer je kansen om samen op weg te gaan.
Ook andere disciplines droegen bij aan pastorale zorg. Ik denk dan bijvoorbeeld aan twee zorgkundigen die bij een stervende aanwezig waren en samen het Weesgegroet gebeden hebben. In eenvoud hebben ze dat gedragen: “we weten dat ze gelovig is, we hebben dat voor haar gedaan”. De vanzelfsprekendheid waarmee ze dat gedaan hebben, vond ik schitterend."
In pastorale zorg word je vaak met kwetsbaarheid geconfronteerd. Hoe ging je daarmee om?
Greet: "De vraag naar God en het lijden was nooit ver weg. Niet alleen bij patiënten en hun naasten, maar ook bij medewerkers. Je werd er soms rechtstreeks op aangesproken: “Greet, wat zeg jij hier nu van? Zou dit mogen, dit lijden?” Dat zijn vragen waarop geen eenvoudige antwoorden bestaan.
Ook voor mij persoonlijk was die worsteling niet vreemd. Wanneer je zelf iets meemaakt dat je leven overhoophaalt, kan je draagkracht kleiner worden. Ik heb periodes gekend waarin ik me afvroeg: “God, waar ben je toch?” Toch ben ik dankbaar dat ik Gods aanwezigheid telkens opnieuw mocht terugvinden. Die ervaringen hebben mij ook aangespoord om zelf te proberen mens te zijn voor mensen en op mijn manier bij te dragen aan een meer liefdevolle wereld."
Veel van mijn geloof zit vervat in de Goede Week. Daar komen de hoogtes en laagtes van het leven samen: het lijden, het gevoel van verlatenheid, maar ook de hoop en de kracht die opnieuw kunnen groeien.
"Dat heb ik ook gezien bij mijn vader. Hij kreeg op 61-jarige leeftijd longkanker. Toen iemand hem vroeg hoe hij dat allemaal kon dragen, antwoordde hij terwijl hij naar Jezus aan het kruis keek: “Ik kan dit dragen omdat Onze-Lieve-Heer dit voor mij gedragen heeft.” Mijn vader is intussen zevenentwintig jaar overleden, maar die getuigenis blijft mij tot vandaag bij.
Ook in de natuur vind ik veel kracht. Ik fiets graag en ervaar die momenten doorheen mooie landschappen als een ruimte om tot rust te komen, te bidden en in gesprek te gaan met God. Die verbondenheid met de natuur helpt mij om dingen in perspectief te plaatsen en geeft mij telkens opnieuw nieuwe energie."
Waar haalde je het meest vreugde uit?
Greet: "Vooral de samenwerking licht op: de collega’s die echt hun best deden om mij bij te staan, en zeker ook de genegenheid, vriendschap en het respect die ik mocht ervaren. Dankbaarheid overheerst, ook naar mijn directie en leidinggevende toe. Ze hebben mij altijd gesteund en wanneer iets eens wat moeilijker ging, hielpen ze me relativeren.
Dankbaar ben ik ook naar God toe: dat hij me de kracht gaf om dit werk te kunnen doen."
Het werk heeft mij verder gevormd in mijn geloof.
"Wanneer ik met mensen in gesprek ging, een bedevaart mee begeleidde, of een gebedsviering voorging, dan droeg dat ook bij aan mijn eigen geloofsweg. Ik heb van veel mensen veel geleerd over wat geloof kan betekenen. Ik kon genieten van vieringen tussen de mensen en de individuele gesprekken en mij daaraan opladen. Vaak mocht ik ook tevredenheid en dankbaarheid van mensen ontvangen.
Ja, ik heb mij 'gejeund' hier, en wens mijn opvolger dezelfde positieve ervaring toe."
Dankjewel, Greet, voor dit warme en open gesprek. We danken je voor je jarenlange inzet in het zorgpastoraat en voor de getuigenis die uit jouw verhaal spreekt. Van harte wensen we je een goede pensioenperiode toe: tijd om met dankbaarheid terug te kijken, te genieten van je familie en kleinkinderen, en tegelijk nieuwe wegen van verbondenheid te ontdekken. Moge je ook in deze nieuwe levensfase de kracht, hoop en gedragenheid blijven vinden die je zo vaak met anderen hebt gedeeld. Verder wensen we jouw opvolger, Griet Ponseele, die op 1 september start, heel veel succes toe.
