Sinds goed twee jaar is Petra één van de vier medewerkers én het aanspreekpunt van onze pastorale dienst. Daarvoor was ze 20 jaar aan de slag in het WZC Huize Sint-Jozef in Ieper. De laatste tien als pastor. “Toen ik daar als pastor begon heb ik bij het bisdom een vijfjarige opleiding gevolgd”, legt Petra uit. Eind 2018 werd Miguel Dehondt deken in Poperinge, waardoor Jan Yperman een nieuwe pastor zocht. Dat werd Petra. “Hoe die eerste weken verliepen? Overweldigend. Een ziekenhuis is een totaal andere omgeving dan een woonzorgcentrum. In een WZC hoort het levenseinde bij de normale gang van het leven, in een ziekenhuis maak je lijden op heel andere manieren mee. En dan de grootte: het heeft even geduurd voor ik m’n weg vond. Dan belden ze me dat ik dringend moest komen naar afdeling X of Y. Oeioei, hoe geraak ik daar, schoot dan door m’n hoofd. Vandaag vind ik wel blindelings m’n weg.”
Wat een pastor in een ziekenhuis doet? “Essentieel voor mij is dat we de patiënten en hun omgeving nabij zijn op soms kritieke momenten, waarin ze heel kwetsbaar zijn. Dat kan een ziekenzalving zijn, een zieke patiënt ondersteunen met een gesprek… Dat doen we vanuit een christelijke inspiratie, laagdrempelig, door te luisteren en empathisch te zijn.” Petra begeleidt patiënten die therapie krijgen – vooral kankerpatiënten -, maar ook mensen in eindelevensfase. Samen met haar collega’s van de sociale dienst en de psychologen staat ze ook de omgeving bij, bijvoorbeeld de familie na een zwaar ongeval. Verder heeft ze taken in het mortuarium, helpt ze patiënten bij het opmaken van wilsbeschikkingen en staat ze mensen bij bij een euthanasiewens... “Hoe ik het volhoud? Ik denk dat je dit maar kunt doen vanuit het hart voor de patiënt. En het is ook niet allemaal kommer en kwel hé. Humor is belangrijk. Onder collega’s, om ventileren, maar evengoed met de patiënten. Je bouwt een band op: de ene keer babbel je over diepzinnige onderwerpen, zingeving en het levenseinde, de andere keer over koetjes en kalfjes. Altijd op aangeven van wat de patiënt wil. Ook patiënten hebben deugd van wat humor, zelfs op moeilijke momenten.
Onlangs vertelde een patiënt me: “Ik weet ook niet hoe het allemaal moet, het is voor mij de eerste keer dat ik doodga.”
Of Petra die ervaringen niet mee naar huis neemt? “Natuurlijk raken situaties me, maar je moet proberen ze in het ziekenhuis te laten, anders hou je dit niet vol. Op de fiets naar huis maak ik m’n hoofd leeg.”
Al heel snel voelde Petra zich thuis in Jan Yperman. “Geen moment gaf iemand me het gevoel: wat komt die nieuwe hier doen? Het samen-gevoel is hier erg sterk, je voelt dat iedereen voor hetzelfde gaat.”
“Voldoening? Die haal ik uit veel zaken. Neem een patiënt op z’n sterfbed, met de familie erbij.
Als ik m’n steentje kan bijdragen om daar een warm moment van te maken, waar de zaken uitgesproken worden, waar je een sterke verbondenheid voelt tussen mensen… Dat kan zo mooi en intens zijn, dat ik die warmte nog voel lang nadat ik de kamer heb verlaten.”
Als pastor is Petra geregeld van wacht en ze draait ook mee in enkele van de oncologische begeleidingsteams. “Het is onvoorstelbaar hoeveel ik heb kunnen bijleren de voorbije twee jaar. Daar ben ik iedereen in het ziekenhuis ontzettend dankbaar voor. M’n job geeft me energie, elke dag krijg ik het gevoel dat ik zinvol werk doe. En het mag worden gezegd: de directie schat onze dienst naar waarde. Dat doet deugd.”
Na jaren ballet zingt Petra sinds 3 jaar bij het Ieperse Chorus. “Samen repeteren kunnen we al een jaar niet meer, we krijgen nu online les, ’t is eens iets anders. Al mis ik het samen zingen wel: dat brengt een bepaalde energie teweeg die met niks te vergelijken is. Ik ga ook vaak wandelen met m’n man Wouter – de helft van het straattheaterduo Kartje Kilo. We hebben samen 3 zonen: Dre (20), Mil (18) en Gust (16).”
