Tijdens de ontmoetingsavond zorgpastoraat van 16 juni 2026 stonden we stil bij wat de christelijke traditie vandaag voor ons betekent. Op de vraag ‘Wat zou een goede zet zijn binnen de christelijke traditie voor de toekomst?’, die tijdens de halte in de wandelgangen en de halte van het café klonk, kwamen heel wat gedachten naar voren. Hoewel de antwoorden zeer uiteenlopend waren, tekenden zich enkele duidelijke lijnen af.
Dicht bij de Bron blijven
Veel deelnemers benadrukten dat nadenken over en bouwen aan de toekomst steeds gebeurt in verbondenheid met de Bron. "Vernieuwing in de Kerk start altijd vanuit her-Bronning, terug naar het begin." Leven vanuit het evangelie, de Bijbel lezen, persoonlijk en gemeenschappelijk bidden, ruimte maken voor stilte en vormen van gebed zoals Taizé: het zijn allemaal manieren om gevoed te blijven door de traditie. Daarbij klinkt ook het verlangen om steeds opnieuw "naar Jezus te (ver)wijzen" en te vertrouwen op "de adem van Christus. Hij is het die bidt in ons."
Geloven wordt geloofwaardig in nabijheid
Een tweede sterke lijn is de overtuiging dat de christelijke traditie toekomst heeft wanneer zij zichtbaar wordt in concrete menselijkheid. "Mensen nabij zijn zoals Jezus – met grenzeloze liefde en inzet", "aandacht voor natuur en klimaat”, “opkomen voor een sociale en rechtvaardige samenleving” en “geloof zichtbaar maken in dienstbaarheid”, zijn hier de boventoon. Deelnemers zien zorg voor eenzamen, zieken en mensen in nood niet als een bijkomstigheid, maar als het hart van het christelijk getuigenis. Geloof wordt geloofwaardig wanneer het zichtbaar wordt in dienstbaarheid, mildheid en aandacht voor de waardigheid van iedere mens.
Kwetsbaarheid erkennen en dragen
Naast de vele oproepen tot dienstbaarheid en nabijheid klonk ook een andere, belangrijke toon. Deelnemers wezen op het belang van "erkenning voor gekwetste mensen" en nodigden de Kerk uit om ook zelf "kwetsbaarheid te tonen". Een traditie die mensen wil dienen, mag ook haar eigen kwetsuren niet verbergen. Luisteren, erkennen en verantwoordelijkheid opnemen behoren evenzeer tot een geloofwaardige toekomst.
Gedeelde verantwoordelijkheid en inclusie
Een andere duidelijke rode draad is het pleidooi voor een Kerk waarin verantwoordelijkheid breder wordt gedeeld. Deelnemers vragen om leken meer vertrouwen te schenken, ook in liturgie en sacramentele praktijk, en een grotere plaats voor vrouwen in beleid en ambten. Daarnaast klinkt een duidelijke oproep tot inclusie: een Kerk waarin arm en rijk, vrouw en man, verschillende genderidentiteiten en iedere mens met gelijke waardigheid worden benaderd als uitdrukking van Gods liefde.
Traditie vertalen naar vandaag
De traditie levend houden betekent voor velen ook dat zij verstaanbaar blijft voor nieuwe generaties. Er werd gepleit voor experiment, creativiteit en een taal die dichter aansluit bij het leven van mensen. Bijbelse beelden kunnen via hedendaagse kunst opnieuw spreken en er is bijzondere aandacht nodig voor de groeiende interesse in zingeving bij jongeren en jongvolwassenen.
Samen Kerk zijn in de wereld
Ten slotte klinkt een sterk verlangen naar gemeenschap en samenwerking. Deelnemers noemen netwerken, “met enthousiasme elkaar inspireren en samenwerken”, samen bidden, zingen en getuigen als wezenlijke bouwstenen voor de toekomst. Ook de maatschappelijke opdracht van de christelijke traditie blijft belangrijk: “Als christen verbonden met wetenschap en maatschappij is het evangelie zinvol als antwoord op leegte en versplintering.”
Wat uit alle antwoorden samen naar voren komt, is geen uitgewerkt toekomstplan – dat was ook de bedoeling niet – maar wel een duidelijke richting. De christelijke traditie heeft toekomst waar zij leeft vanuit de Bron, mensen nabij is, verantwoordelijkheid deelt, ruimte maakt voor kwetsbaarheid en het evangelie telkens opnieuw vertaalt naar het leven van vandaag. Of, zoals één van de deelnemers het kernachtig verwoordde: "Eenvoud siert. Mens onder de mensen zijn."
© Michiel Van Mulders
Zie ook: terugblik 'Niet het aanbidden van de as, maar het doorgeven van het vuur', verschenen op Otheo, 25 juni 2026.
