Op deze middag van 1 mei,
rest mij de kans, ik voel me vrij,
wat meiklokjes te plukken.
Nen Date
Ik zag op t'voetpad een madam,
ik weet niet echt van waar ze kwam,
waarschijnlijk uit de buurt.
Toen ik haar vroeg:
"je peux t'offrir un bouquet?"
Haar oogjes kregen binnen pret.
Haar hondje keek me wat meewarig aan:.
"Wat heb je haar nu aangedaan?"
"C'est bien gentil monsieur": zei zij,
en ik deed er nog een schepje bij.
"Vous habitez où?" waagde ik mijn kans,
gebruikend hiervoor mijn allerschoonste frans.
"Dans les blocs ici, à coté":
besloot zij verder.
Ik was mee.
Tot slot besloot ik met een wens:
"Je te souhaitte encore une belle journée"
Waar zij besloot:
"Merci monsieur l'abbé,
Je t'avais reconnu par la tv."
Ik vloog van t verschieten bijna in de struiken,
ge ziet, hoe meiklokjes "des petites coversations" ontluiken.
Toen zij zij verder:
"Il y a quelques années,
vous avez fait des funérailles de ma maman.
J'étais frappé, de voir mon église d'antan.
"J'aimais aussi ton language du coeur."
"à ce moment je n'avais plus peur."
Zo zie je,
hoe een bloemeke dezer dagen,
lichtjes in mensenoogjes doet stralen.
Ook t beeld in huis van Onze-Lieve-Vrouw van Laken
begon me terug het zelfde te vragen:
"Blijf in uw kot,
t'is een gebod.".
"Wat zat gij daar te doen, langst straat?".
Ik verder: "Ik deed toch geen kwaad."
Zij keek glimlachend op mij toe,
en zei: "Het is al goe..."
"Zet de muguekkes maar te drinken
en laat de rest effen bezinken."
"Kom maar tot rust": Zo zei zij mij
" En blijf nog efkens aan mijn zij"
Toen dacht ik nog effen aan die hond en die mevrouw,
wat zij me zei, ik kreeg het kou.
Hoe preken mensen kunnen raken,
hoe ze terug glimlachjes kunnen maken.
Waarschijnlijk zie ik nooit meer die madam,
maar, dat is t 'leven,
ne passage, efkens voor even.
We zijn hier op ne route de parcours,
en nooit te never veu toujours
Maria, die is tijdloos en bemind
door menig zorgend mensenkind.
Zo is die Onze-Lieve-Vrouw van Laken,
steeds blijft ze me raken.
Laken, vrijdag 1 mei 2020 , na de noen
