“Amen en nu”, de naam van het Vlaams–Nederlands festival dat gedurende drie dagen plaatsvond op 29-30-31 mei in Antwerpen. Een festival voor de kerk van morgen. Ja, morgen. Want na amen, blijft de vraag: “En nu?” Een vraag die ons allen bezighoudt.
Niemand is blind voor de veranderingen in het kerkelijk landschap. En het dalend aantal kerkgangers, vrijwilligers, voorgangers, … baart velen van ons zorgen. Het onderstreept des te meer het belang van samen na te denken en samen te bezinnen over de vraag: “En nu?”
Verschillende workshops boden de gelegenheid om vanuit diverse invalshoeken de toekomst van Gods gemeenschap te benaderen.
Hoe zorg je dat de mayonaise pakt? Wie neemt morgen over? Wat bied je aan zinzoekers op sneakers aan die zoekende zijn naar antwoorden? Hoe gaan we samen synodaal op weg naar die toekomst waarin we als kerk missionair willen zijn, een kerk die naar buiten gaat en net als Jezus aandacht heeft voor de minsten…
Vele vragen… Veel manieren om naar dezelfde vraag te kijken: “En nu?” Veel blikken, maar daarom niet direct vele antwoorden… hoe graag we ook een pasklaar antwoord zouden willen.
Maar dat geloof nog een rol kan spelen, dat is duidelijk.
Neem nu onze jongeren. Hoe vaak hoorden we de laatste tijd niet in de media bekende figuren of jonge mensen opnieuw getuigen van hun geloof. Het lijkt wel alsof de schroom om gelovig te zijn wat aan het wegebben is. Een positieve tendens waar we misschien in al onze zorgen soms aan voorbijgaan. Het is goed om dan zulke lichtpuntjes te herkennen. Vele jongeren ervaren, net als zovele anderen, de nood aan een veilig baken in een wereld die steeds sneller gaat, die dieper in conflicten verzeild geraakt en daardoor voorbijgaat aan de zorg voor mens en schepping. Dit alles resulteert in steeds meer eenzaamheid, onzekerheid, een zoeken naar identiteit en zoveel meer…
Het is mooi om te merken dat God dan ergens de vriend mag zijn waar deze jongeren (en ook wij) mogen schuilen, energie mogen tanken …
Blijft natuurlijk de vraag: “En nu?” Want het verlangen, het zoeken naar zingeving is er bij jongeren, maar wat bieden wij daartegenover…
Sofi van Ussel, die de workshop zinzoekers op sneakers leidde, keerde de vraag om. Het is niet “wat bieden wij aan?”, maar “wat verlangen deze jongeren, waar hebben ze nood aan?”. Een heel andere manier om naar het gegeven te kijken. Misschien kregen we geen pasklaar antwoord, maar hoeft dat wel? Wij zijn divers, onze jongeren ook. Wij voelen ons ook niet allemaal thuis in één manier van christen zijn. Laat ons dus luisteren naar deze jongeren en proberen samen met hen op weg te gaan en een antwoord te vinden op hun verlangen naar (opnieuw) thuiskomen in het christelijk geloof.
Want, en dat brengt me bij de volgende workshop, eens zal de vraag vallen: “Wie neemt straks over?” Hoe zorgen we dat onze christelijke boodschap verder doorgegeven wordt?
Een vraag waar de eerste christenen vast ook het hoofd over gebroken hebben. En 2000 jaar later doen wij dat nog steeds. Het toont hoe getuigen van de boodschap en deze gestalte geven een uitdaging blijft. Misschien kunnen we ook hier de vraag proberen omdraaien. Wat heeft een gelovige vandaag nodig? Wat maakt ons samen vieren, danken, bidden zo sterk? Uiteraard een mooi verzorgde liturgie, maar vooral ook de gemeenschap. Het samenkomen vanuit Gods liefde die we allen diep in ons ervaren, het samen uitzingen van vreugde dat God met ons is en het samen zorg dragen voor elkaar, in de vierende gemeenschap, maar ook daarnaast. En niet te vergeten: als gemeenschap openstaan voor nieuwkomers. Niet alleen door middel van een warm onthaal, maar ook door soms te durven zeggen als betrokkene: ik durf een stapje opzij zetten en ruimte maken voor nieuwe werkkrachten en nieuwe ideeën die onze gemeenschap mee vorm kunnen geven. Niet gewoon ‘be-amen’ wat al is, maar ook het ‘en nu’ van de toekomst voor ogen houden. Niet enkel overleven, maar ook (nieuw) leven mogelijk maken en dat vooral samen, jong en oud, nieuwe en oude garde; elkaar verrijkend om zo vruchtbare grond te zijn waarin Gods verhaal nog lang mag bloeien.
En hoeft dat direct resultaat op te leveren? Neen! Het hoeft niet direct amen en uit te zijn of klaar is kees. Het is ‘en nu?’ Dus ook als we het goed doen en we niet direct resultaat zien, mogen we niet de moed laten zakken. Misschien heeft niet iedereen God nodig, zo sprak Jan Loffeld tijdens de namiddagsessies, maar iedereen kan God vinden. God valt niet onder de categorie behoefte, maar onder verlangen en liefde. Zijn liefde is een gratis geschenk waar je als vrij mens voor kan kiezen om dat geschenk te openen en de liefde je hart te laten binnenstromen. Elke ontmoeting die wij als christen met eender wie mogen hebben, is een kans om te laten voelen aan anderen wat die liefde met je kan doen, om waarlijk de vreugde van het evangelie uit te stralen en anderen te prikkelen dat geschenk ook te ontdekken. Of zoals Lode Aerts, de volgende spreker in het rijtje sprak, God wacht op de mens tot die opengaat. God is Liefde en zo weten wij uit het Hooglied van de liefde: liefde is geduldig, ze kan heel lang wachten…
Misschien kan dat wat zorgen bij ons wegnemen wanneer wij tobben over de vraag ‘en nu?’ Het kan ons bevrijden te weten dat God geduldig wacht, dat Hij aanwezig is, ook bij hen die gelukkig zijn zonder Hem… Want Hij is liefde en Hij heeft lief, elke mens.
Laat ons verblijd zijn om Zijn liefde en vertrouwen dat Hij de mens niet loslaat, hoe gelovig of zoekend hij of zij ook is.
Laat ons een warme gemeenschap zijn voor zij die (op)nieuw aankloppen.
Laat ons ruimte maken voor hen die (op)nieuw door de poort van het geloof stappen en laten wij vreugdevol getuigen, in alle eenvoud, van de liefde die God is.
Laten wij bovenal dankbaar zijn om dit geschenk, deze liefde, die de zuurstof van ons bestaan is en ons vuur zal blijven aanwakkeren om samen verder op weg te gaan naar morgen.
Festivalmis
Godelieve Daelman maakte zondag de verplaatsing met het openbaar vervoer naar Antwerpen voor de festivalmis in de kathedraal.
“Ik ben vol lof over deze feestelijke traditionele viering met vernieuwende muziek en hedendaagse teksten die je ziel raken, en de toon waarop dit gebracht wordt, neemt je mee naar hogere sferen. Samen vieren met zoveel mensen geeft een sterk gevoel van verbondenheid, van samen op weg zijn met Jezus.
De samenzang was betoverend, meevoerend en het geluid vulde de hele kathedraal tot in de nok.
Je moet ter plaatse mee-vieren om te ervaren wat het met een mens doet. Het sterkt je persoonlijk geloof, je leven met medemensen, en je geloof in Jezus, God.
Het is duidelijk dat de Geest waait door de (vernieuwende) Kerk. De grote verbondenheid geeft mij enorm veel positieve energie en hoop. Het is een krachtige inspiratieboost.
We worden gezonden om het vuur brandend te houden, te durven getuigen van ons gelovig leven.”
Godelieve is toch zo blij deze festivalmis mee te hebben beleefd. Ze straalt effectief wanneer ze erover vertelt.
