De Heer roept, steeds opnieuw en elkeen van ons. Daar ben ik ten diepste van overtuigd. Hij doet het soms zacht, soms hard, maar steeds met een vorm van vastberadenheid zoals een teckel zijn tanden in uw kuiten zet, soms zacht, soms hard, maar niet met de overtuiging om los te laten.
Die roeping ontdekken en daar een antwoord op durven proberen te geven, is niet eenvoudig en al helemaal niet voor zij die zich geroepen weten tot het diaken- of priesterleven.
Ik zet die drie werkwoorden waarlijk centraal.
Het is een Durven!
Het vergt enige moed vandaag de dag alleen al om na te denken over het volgen van Jezus Christus en ten overstaan van een maatschappij die ons vaak geschift verklaart om dit te doen.
Voor de uren, de comfortabele positie, het geld, de eer, de roem, de extralegale voordelen, moet je het allemaal niet doen. Om het met Paulus te zeggen, sportman als ik echt niet ben, het is voor de onvergankelijke lauwerkrans dat we het doen.
Proberen
Het is een weg gaan met vallen en opstaan. Waar er vroeger, en ik ben daar ook niet echt van overtuigd, misschien een duidelijk antwoord was, is dat er nu en in deze tijd en maatschappij echt niet. Het is een proberen, heel ons leven lang, en daarin hulp durven vragen. “God kom mij te hulp, Heer haast u mij te helpen”, zoals we onze getijdengebeden mogen beginnen. Het is heel ons leven lang christen worden en elke dag opnieuw ons proberen te richten op Christus.
Antwoorden
Het is durven proberen antwoorden. Het komt niet van ons, het is een antwoord op een roeping die God diep in ons gelegd heeft en doorheen de tijd aan ons probeert duidelijk te maken, maar in alle vrijheid om ze zelf te gaan. Het is een persoonlijk op weg gaan, bij tijden door diepe dalen, richting het volle leven en het ontdekken van het zichzelf zijn, in God.
Liefde is onze ware bestemming. We vinden de betekenis van het leven niet alleen - we vinden het met een ander, zei Thomas Merton. En dat door een ander, op zijn uitnodiging. We dienen niet iets, we dienen Hem, de levende God.
Het vraagt, om het met een modewoord van paus Franciscus te zeggen, enige onderscheiding. Waar Paus Johannes Paulus II zei dat mensen voorbeelden nodig hebben, heiligen. Hij kan het weten want hij heeft er bijzonder veel heilig verklaard. Voor mezelf waren ondermeer Franciscus van Assisi, Vincentius à Paulo, pater Damiaan en uiteraard als Temsenaar, hoe kan het ook anders, Edward Poppe grote figuren. Ik was en ben daarnaast zo bijzonder dankbaar voor mijn scoutservaringen, 27 jaar nota bene, ik heb er geleerd in groep en in team te werken en te denken. Een mens begrijpt zo beter waarom Jezus zijn leerlingen twee aan twee uitzendt; “alleen ben je misschien sneller, maar met twee geraak je verder.”
Als jij een dag leider wil zijn,
Denk dan aan diegene die je toevertrouwd zijn.
Als jij vertraagt, zullen zij stilvallen,
Als jij verzwakt, zullen zij neervallen,
Als jij gaat zitten, dan gaan zij slapen,
Als jij bekritiseert, dan vernietigen zij
Maar…
als je voorop loopt, dan lopen ze je voorbij,
als jij hen de hand reikt, zijn zij bereid hun vel te geven,
als jij bidt, wel, dan worden het heiligen…
Priester mogen zijn is niet iets dat je alleen doet. Het is ingaan op een uitnodiging, een roepstem en die vorm geven in een gemeenschap, in ons geval als priesters behorend tot een bisdom in de realiteit waartoe we gezonden worden.
Gebed is de ademhaling van de ziel. Daar mag ik uit leven. Het is waarlijk datgene dat zowel de kracht geeft om voort te gaan, als de rust om alles in perspectief te plaatsen en voort te doen.
Ik hoop en wens de mensen nabij te zijn, maar dat is niet eenvoudig vandaag de dag en dat is een armoede die ik moet aanvaarden.
Verbonden zijn aan of gezonden zijn naar een parochie, hoe groot of klein die ook is, is steeds ten dienste staan. Het is de vier pijlers van een parochie: liturgie, verkondiging, diaconie en gemeenschapsopbouw voor ogen houden, vooral waar er vaak maar aan één of twee pijlers aandacht geschonken wordt.
Gemeenschap vormen, vergt een voortdurende aandacht om die op te bouwen en in tijden van veranderende structuren nu misschien meer dan ooit.
Wie de gemeenschap liefheeft zal ze vernietigen, wie elkeen liefheeft zal gemeenschap opbouwen.
Mijn vreugde zit in de kleine dingen des levens en tegelijk in de breekbaarheid ervan. Als priester mogen we de mensen zo vaak nabij zijn, en mogen we vaak zeer snel zeer dicht komen in de intimiteit van de mensen. Dat vraagt moed en de hulp van de heilige Geest om waarlijk, zoals het eerste gebod begint, te luisteren.
Het vraagt enthousiasme, waarlijk en – Theos, in en met God zijn!
Tips?
Je moet wat prettig gestoord zijn, dat is een absolute voorwaarde om tegen de geest van zowel de maatschappij als de gewone logica in te gaan om Jezus na te willen en durven volgen. Daarenboven zou ik zeggen: durf het te wagen, durf je te geven, zonder angst. De tijden dat je angst diende te hebben om te proberen of om te ontdekken dat het niet jouw antwoord is, zijn voorbij. Het enige dat je kan verliezen is tijd. Heb geen angst, zoals Johannes Paulus II heel de wereld, in Jezus spoor, toe riep.
En als ik twijfel, moe ben of gewoon mezelf weer eens tegenkom, voornamelijk in mijn onvermogen, denk ik vaak aan dit Middeleeuws manuscript dat enerzijds het ideaal voorhoudt en anderzijds alles relativeert: „een priester tegelijkertijd groot en klein zijn, edelmoedig als van koninklijke afkomst, eenvoudig en natuurlijk als van boerenafkomst; een held in de overwinning op zichzelf, een man die met God heeft gestreden; een bron van heiliging, een zondaar die door God is vergeven. Meester over zijn verlangens, een dienaar voor de schuchteren en de zwakken, die zich niet vernedert voor de machtigen maar zich buigt voor de armen. Discipel van zijn Heer, leider van zijn kudde. Een bedelaar met wijd open handen, een drager van ontelbare gaven; een man op het slagveld, een moeder die de zieken troost. Met de wijsheid van de leeftijd en het vertrouwen van een kind, naar boven gericht, met de voeten op de grond, gemaakt voor vreugde, het lijden kennend, ver van elke afgunst, helderziend, openhartig sprekend; een vriend van de vrede, een vijand van de onrechtvaardigheid, voor altijd standvastig, …. zo anders dan ik!
priester Jef Van der Gucht
Collecte
Hiermee kondigen wij ook de speciale COLLECTE aan die bestemd is voor het werk voor PRIESTERROEPINGEN en OPLEIDING. In ons bisdom wordt deze collecte gehouden in de vieringen tijdens het weekend van 24 en 25 april. Warm aanbevolen.
