Wie ben ik?
Een vraag die ik mezelf vaak stel,
meestal niet hardop, maar in de stilte van mijn hart.
Ik speel zoveel rollen en draag dikwijls een masker.
Soms herken ik mezelf niet
‘Wat ik wil, doe ik niet; en wat ik niet wil, doe ik wel’.
Soms ben ik bang van mensen.
Mensen doen me pijn, ze begrijpen me niet,
ze zoeken overal iets achter, je weet niet wat je eraan hebt.
En dan plots een brief, een glimlach, een begrijpende blik,
... en de zon schijnt opnieuw.
Soms voel ik me sterk en dan weer schaam ik mij om mijn zwakheid.
Ik vlucht dan achter een masker,
zodat de mensen niet zien dat ik bedroefd ben of onzeker.
En toch...
juist dan wil ik een mens ontmoeten die me nabij is en me kent,
die me aanvaardt en me kan zien zoals ik ben.
Ik verlang zozeer naar een mens bij wie ik zonder angst of vrees
alle maskers kan afleggen, bij wie ik simpelweg 'echt' kan zijn.
