OP WEG NAAR HALLE
Een voorbode
Nadat de eerste zonnestralen, na de lange winter, door de wolken priemden en de pannenkoeken van lichtmis verorberd waren, werd het veulen in mij wakker. De voeten richtten zich naar het zuiden, richting Halle. Een verkenningstocht voor de 1 mei-bedevaart drong zich op en contact werd opgenomen met de stede "Wolfshagen", want, zoals iedereen weet, krijgt men grote dorst van het wandelen. Een der hofdames deelde mij mee dat Rita goed bekomen was van haar operatie en er genoeg Gueuze was ingeslagen voor 1 mei, na het telefoontje van Guido.
Na het aanhoren van dit goede nieuws, vertrok het onmiddelijk naar het ons geliefde Lot. Gestoken door de zon, vertrokken we in galop. Een familie ganzen begroette ons. De voorzitster van de tijdelijke wandelvereniging, de kasseistampers, diende hen evenwel Diets te maken dat de straat voor de auto's was en het kanaal voor de ganzen. De zojuist verkozen oppergans nodigde hen met zachte dwang uit om een duikje te gaan nemen in het kanaal.
Zo uitgenodigd, zo gebeurd. De tocht kon worden verdergezet. Al keuvelend werd het parcours afgelegd en zo passeerden wij voorbij het voormalige cafë "the new pum-pum". Even later ontdekten we dat de afslag naar de watertoren speciaal voor ons was heraangelegd. Ik wees mijn tochtgenoten op deze wijziging. Verder dan naar en vervolgens voorbij de watertoren van Lot .... richting Wolfshagen ... waar wij Rita mochten ontmoetten in goede gezondheid. Eindelijk mocht ik mijn bloemekes afgeven en ik kreeg er een dikke bees voor. Ge moet maar geluk hebben, zeg ik. ...
Christophe Van Roy
