De bezinning die je hoorde op het einde van onze weekendvieringen kan je hier nog eens (na) lezen/
Mij inzetten voor uw Kerk? Met zo weinig mensen nog… Met zo’n grijs publiek… Rondom mij zegt men: ‘Dat is vergeefse moeite.’ Maar diep in mij blijft Gij mij onweerstaanbaar voortstuwen. Gij doet een appél op mij.
Mij inzetten voor uw Kerk? Met zulke trage veranderingen… Met zoveel tegengestelde meningen… Rondom mij lacht men: ‘de Kerk loopt op haar einde.’ Maar diep in mij drijft een kracht mij voort om uw Boodschap door te geven. Gij doet een appél op mij.
Mij inzetten voor uw Kerk? Met meer vragen dan antwoorden… Met grote onwetendheid over morgen… Rondom mij leeft men anders: ‘er is ook leven zonder Kerk.’ Maar diep in mij brandt het onblusbaar verlangen om met uw mensen op weg te gaan. Gij doet een appél op mij.
Iets in mij - sterker dan mezelf - blijft mij aantrekken in uw Kerk. Uit haar verleden licht voor mij haar toekomst op. Ze is te zoeken in de verhalen over nieuwe Geestkracht doorheen ballingschap, over nieuw Opstaan na eerst loslaten en sterven.
Als ik dan toch maar weer eens voel: het haalt allemaal niets uit, als ik dan toch maar weer eens denk: ik geef het beter op, doe dan weer een appél op mij, God.
