Juni is voor schoolgaande jeugd en studenten een stressvolle maand van examens, voor gelovigen is het de maand van het Heilig Hart. De maand juni wordt ook wel eens de zomermaand genoemd, en staat in het teken van de eerste oogst en allerlei landbouwactiviteiten. Alles wijst op de naderende zomer.
De Bijbel gebruikt graag en vaak het natuurbeeld van het zaad om iets te vertellen over geduld, groeikracht en grootsheid. Denk maar aan de parabel van het mosterdzaadje. Elk evangelie over zaad legt de nadruk op de passiviteit waarbij je niets anders hoeft te doen dan rustig afwachten. Iets anders kan de boer niet doen. Hij zaait en gaat slapen, hij moet wachten tot het uur van de oogst daar is. Maar ook de kiemkracht staat centraal: het zaad schiet op, men weet niet hoe, en automatisch brengt de aarde vruchten voort. Het wonder van de natuur.
Dergelijke bemoedigende taal hebben wij in onze tijd broodnodig. Een rustig vertrouwen in de kracht van het evangelie doet goed en geeft moed. Na de vorige oogst moet de grond opnieuw bewerkt worden. Zelfs indien de oogst slecht zou geweest zijn, dan nog zegt geen enkele boer: “Ik stop er mee!” Neen, die boer zaait opnieuw in de hoop dat het zaad deze keer wél zal ontkiemen en vrucht dragen. Hij werpt met breed zwaaiend gebaar het zaad in de omgeploegde grond, wetend dat enkel de korrels die hij niet uitstrooit, verloren zijn. Geduldig en vol vertrouwen blijft hij wachten. Indien de boer zou wachten op de ideale weersomstandigheden, dan komt hij nooit tot zaaien en zeker niet tot maaien.
Er leven in onze maatschappij heel wat mensen die soms moedeloos worden bij het zien van wat er in de wereld gebeurt. Men vraagt zich dan af: “Waartoe dienen al mijn inspanningen, al die energie die ik geïnvesteerd heb in mijn werk, in mijn gezin, in mijn parochie, in mijn vereniging?” Zo dikwijls zien we de vruchten van ons engagement niet. Jezus heeft dat gevoel ook gekend, want ook toen was de wereld niet ideaal en gebeurde er veel onrecht. Hij wilde zijn volgelingen bemoedigen en daarom vertelde hij die parabel van het mosterdzaadje, het allerkleinste zaadje dat toch uitgroeit tot een grote boom. Soms is het begin van iets onooglijk klein, we hebben geen succes, maar toch kan het uitgroeien tot een groot gebeuren. Ook als de situatie waarin we leven niet rooskleurig lijkt, dan is er nog geen reden om te danken dat al onze inspanningen verloren zijn en tot niets dienen. We moeten blijven vertrouwen en ons werk blijven doen.
Zo moeten ook wij gewoon doorgaan met te doen en te zeggen waar we in geloven en waar we van overtuigd zijn. We moeten beseffen dat niet alles van onze inspanningen afhangt, maar ieder van ons draagt talenten in zich waarmee hij/zij iets moet doen. Niet ver weg, maar daar waar we wonen en leven, daar moeten we gewoon ons werk doen vanuit onze christelijke visie en overtuiging … en ondertussen kiemt het zaad.
Raymond Decoster
