In juni, de maand van het H. Hart, willen wij aandacht besteden aan de film "Sacré-Cœur" (Heilig Hart).
Deze film is een docudrama uit 2025 van Sabrina en Steven Gunnell over de devotie tot het Heilig Hart van Jezus. De film belicht hoe Jezus zijn hart vol liefde 350 jaar geleden openbaarde aan de heilige Margaretha-Maria Alacoque in Paray-le-Monial en hoe deze boodschap vandaag de dag nog steeds levens verandert.
Enkele parochianen zijn deze film gaan bekijken op 31 maart in Sint-Niklaas. Ellen Hermans wil haar ervaring met ons delen.
Waar heb je de info gehaald over deze filmvertoning?
De informatie kreeg ik tijdens een open dag van de Emmanuel gemeenschap in Vlaanderen. Daar vertelde een man met zichtbaar enthousiasme over het bekijken van de film en over de uitdaging om die in het Nederlands te ondertitelen. Zo vernamen we meteen dat de eerste vertoning in Gent, in Kinepolis, zou plaatsvinden. Aangestoken door het enthousiasme binnen de gemeenschap besloten mijn echtgenoot en ik om zeker te gaan kijken. Het nieuws verspreidde zich bovendien snel: via verschillende andere kanalen kreeg ik nog extra uitnodigingen en zond ik ze ook zelf door. De belangstelling was zo groot dat de zaal in Gent al snel volledig uitverkocht was.
Ondertussen is ook in Sint-Niklaas en andere plekken in Vlaanderen deze film gespeeld.
Wat blijf jij onthouden?
Voor mij was het vooral een heel gemoedelijke en warme ervaring. Een samenkomen met veel christelijke broers en zussen. Er waren ook enkele religieuze zusters en broeders in habijt die door het cinemacomplex in Gent wandelden, en dat gaf een bijzondere ervaring. Veel mensen kenden elkaar, anderen legden nieuwe contacten, en juist die sfeer van ontmoeting vond ik heel inspirerend. Dit speelde zich af in de hal van de filmzaal.
De open verbondenheid viel ook andere bezoekers en werknemers van de cinema op. Het was een heel hoopvol gebeuren. En deze trend is naar mijn idee in opmars, zoals ook bij de films Kings of Kings en Koning David, die onlangs in de zalen draaiden.
Nog vóór de documentaire begon, hing er voor mij al een sfeer van gemeenschap en verwachting.
De film zelf was eerder een documentaire dan een traditionele speelfilm. Ze bracht krachtige en actuele getuigenissen van mensen die vertelden hoe Jezus tot op de dag van vandaag hun leven raakt. De combinatie van die persoonlijke verhalen, hun hedendaagse relevantie en het historische verhaal rond de Sacré-Cœur, dat nog springlevend is in Paray-le Monial, maakte de ervaring bijzonder indringend.
Wat was verrassend?
Gedurende de film groeide mijn verlangen om mezelf toe te wijden aan het Hart van Jezus. Op het einde was het dan ook een heel aangename verrassing. Alle aanwezige priesters werden naar voren geroepen, en de mensen die dat wilden konden zich mee toewijden aan Zijn Hart. Dat was heel bijzonder, zeker op een plek waar je zoiets niet meteen verwacht.
Is het een aanrader voor anderen?
Absoluut een aanrader als je geraakt wil worden. Ook mensen die niet gelovig zijn, kunnen door de heel openlijke en inspirerende getuigenissen geraakt worden.
Dank je wel, Ellen Hermans, voor deze getuigenis.
