Leven op het ritme van de wind en van de zon…
Zo begint ons bivaklied, en zo hebben we ook echt geleefd tijdens ons bivak.
Op 3 juli trokken we met z’n allen naar Opoeteren in Limburg voor een week vol plezier, avontuur en onvergetelijke momenten.
Dit kamp verliep wel net iets anders dan de voorbije jaren.
We gingen namelijk maar zeven dagen op kamp, zonder de kerels en aspiranten, omdat zij op het einde van de maand nog naar Oostenrijk vertrekken.
De aspiranten kwamen wel mee om de leidingsploeg te versterken.
Ondanks dat het een korter kamp was, werd het opnieuw een fantastische week.
Ook de kampplaats was perfect. Er was meer dan genoeg ruimte voor al onze zotte activiteiten en de leden konden zelfs slapen in stapelbedden.
Het hoogtepunt was toch de omgeving.
Rond de kampplaats lag een uitgestrekt bos met een zuiver beekje waarin de leden zich uren konden amuseren.
Voor de grotere spelen wandelden we nog geen tien minuten naar een speelbos waar plaats genoeg was om ons helemaal uit te leven.
We moesten wel opletten voor de everzwijnen die in de buurt leefden. Gelukkig hebben we er geen gezien, al kon je ze 's avonds laat soms wel horen.
Uiteraard zorgde de leiding ook dit jaar weer voor een hele hoop leuke spelletjes.
Zo haalden de leden kattenkwaad uit als minions, kropen ze een dag in de huid van meisjes en leefden ze zich volledig uit tijdens de vuile spelen.
Af en toe speelden we ook met alle groepen samen.
Elke dag opnieuw amuseerden de leden én de leiding zich rot en werden er herinneringen gemaakt die nog lang zullen blijven hangen.
Van al dat ravotten krijg je natuurlijk honger.
Gelukkig stond onze fantastische kookploeg altijd klaar met heerlijke maaltijden.
Ze verrasten ons zelfs met een volledige Mexicaanse dag. Met wraps, vol-au-vent, spaghetti en nog veel lekkers had iedereen weer voldoende energie om de dag (zo goed mogelijk) door te komen.
Zoals elk jaar sloten we het bivak af met een kampvuur.
De avond zat vol leuke actjes van de leiding en de verschillende groepen, en hier en daar nog wat spelletjes.
Op de laatste avond werden de leden bovendien nog verwend met een drankje en een heerlijke hamburger.
Helaas moesten we ook afscheid nemen van enkele leiders.
Na jarenlange inzet zetten zij een punt achter hun Chirocarrière en kregen ze een mooi en welverdiend afscheid.
Voor we het goed en wel beseften, was de laatste kampdag alweer aangebroken.
Al vroeg werden de leden opgehaald. Jammer dat het kamp erop zat, maar tegelijk keek iedereen er ook naar uit om familie en vrienden terug te zien.
Zo kwam er een einde aan opnieuw een onvergetelijk bivak, vol avontuur, vriendschap, plezier en heel wat mooie herinneringen.
Op naar volgend jaar!
Pol Meurrens
