Een klein initiatief dat uitgroeide tot een flink bijgewoond evenement. Jenny Carpio is de trekker en we gingen bij haar voor meer informatie.
Hoe is dit ontstaan?
Voor de Filipijnse gemeenschap is er elke week een viering in Merksem en elke tweede zondag ook een in Oud-Turnhout. Van hieruit is dit niet altijd eenvoudig om er te geraken, zeker met openbaar vervoer is dit moeilijk. Twee vriendinnen (Jenny en Lani Den Hond) die in Zoerle-Parwijs wonen, stelden de vraag aan priester Edzel, die de vieringen voorgaat, of hij ook niet naar daar wil komen.
De jonge priester was bereid om na de viering in Merksem ook een viering voor te gaan in Zoerle-Parwijs.
Aan Bennie Weijs, buurman van Jenny, en Kris De Winter van de kerkraad werd gevraagd of de kerk van Zoerle-Parwijs mocht gebruikt worden. Een jaar later kwam het antwoord, het mocht.
Van toen af ging alles snel. Het groepje vriendinnen ging aan het werk. Er werd een schema gemaakt met de vieringen, telkens op de derde zondag om 13.30 u., behalve in de vakantie. De eerste en derde zaterdag van de maand wordt er om 17:00u in de pastorie geoefend. Er is niet echt een koor, maar Filipijnense mensen zingen graag en doen hun best. Jenny is vroeger bij een koor geweest en de man van Jenny is een muzikant. Iedereen is Nick Wijns, de echtgenoot van Mecah Perez-Wijns (een van de dragende krachten) ook heel dankbaar voor het verzorgen van de muziek op de eerste vieringen met zijn mooie orgelspel. Ondertussen zijn er 2 gitaristen die mee de zang ondersteunen.
Aanvankelijk begonnen ze met 20 aanwezigen, Ondertussen zijn er 2 gitaristen en een aantal anderen die mee de zang ondersteunen. Nu is de groep aangegroeid tot een zestigtal.
Er wordt geen reclame gemaakt, maar mond aan mond reclame doet zijn werk.
Een hechte gemeenschap
Niet alleen de viering in de kerk is belangrijk, er hoort altijd een ontmoetingsmoment met een hapje en een drankje achteraf bij. Daarvoor is de pastorie de geschikte plaats, al wordt het nu een beetje krap met de grote groep. Via via wordt het initiatief verder verteld en zijn er altijd nieuwe mensen. Jenny moet niet zelf koken, iedereen brengt wat mee en Jenny zegt: “iedereen brengt toch teveel mee”.
Ondertussen komen de deelnemers niet alleen van Olen, Herentals en Grobbendonk, maar uit heel de provincie.
Waar er oorspronkelijk vooral gezinnen aanwezig waren, zijn er nu ook enkele alleenstaande mannen die de vieringen bijwonen. Zij zijn in België om te komen werken en zijn blij te kunnen aansluiten bij de Filipijnse gemeenschap. Zij worden er opgevangen en kunnen er vertellen over de problemen waar ze mee te maken hebben. Want iedereen in de groep weet hoe zwaar het is om familie achter te laten en naar een ver land te trekken.
Iedereen mag er bij in de grote groep en als er eten over is, nemen meestal de alleenstaande mannen dit dankbaar mee naar huis.
De meeste Filipijnse vrouwen hier zijn gehuwd met een Belgische man, maar zij laten de Filipijnse tradities niet verloren gaan.
Tradities
De meeste feesten hangen samen met een kerkelijk gebeuren. Verjaardagen en de sacramenten zoals het doopsel, de communie, het vormsel, het huwelijk worden gevierd in de kerk, dat leeft nog heel sterk. De Kerk is de verbinding tussen de mensen, iedereen voelt zich er thuis. De gezinnen wonen de vieringen bij, ook de kinderen, opgroeiende pubers zoals Nathan, Gabriël en Ghiyan. Zij nemen soms een taak als misdienaar of lector op.
Heel wat werk
Met een zevental vrouwen worden de vieringen voorbereid en wordt het werk verdeeld. Momenteel is Jenny de trekker, maar zij zou liefst gewoon een medewerker zijn. Het vraagt heel wat energie om dit samen met het gezin en uit werken gaan te realiseren.
In Merksem staan er grote schermen in de kerk, hier moet alles uitgetypt worden en is er een boekje. “Als ik op verlof ben, kan de viering niet doorgaan, dat is jammer. Hopelijk vinden we daar in de toekomst een oplossing voor.”
De viering is in het Engels. Er zijn immers meer dan 100 verschillende dialecten op de 7200 eilanden die de Filipijnen uitmaken. Er zijn altijd wel enkele liedjes in de vieringen in het Filipijns, om het thuisgevoel te benadrukken.
Jenny is van opleiding kinesist en werkte in de geriatrie. Nu werkt ze in de kinderopvang. “Wat is onze roeping hier? Het is toch een hogere Kracht die ons stuurt en leidt” Zorgen voor de medemens is in elk geval haar ding. “En dan hoop ik dat als je zelf iets meemaakt dat er dan voor jou ook iemand is die zorgt of die tenminste een luisterend oor biedt. Maar ik ben trots op wat er nu al bereikt is.”
Samen wordt alles voorbereid, hetgeen soms wel wat discussie uitlokt. Maar alle kaarten mogen op tafel komen, alles mag gezegd en besproken worden en samen wordt er dan beslist. Want iedereen doet vrijwillig mee!
“We zijn best fier op wat we samen hier bereikt hebben,” zegt Jenny trots. Hopelijk
mag deze hechte gemeenschap nog lang samen viering in het mooie kerkje van Zoerle-Parwijs.
Volgende viering op zondag 20 september om 13.30 u. in de kerk van Zoerle-Parwijs
mdr met dank aan Jenny
